บบที่ 252 เรื่องในอดีต

เมื่อก่อนนี้ เธอเองก็เคยเอากำไลนี้ไปให้ผู้เชี่ยวชาญหลายคนช่วยเธอดู

แต่ก็ไม่ได้ข้อสรุปอะไร

ทุกคนต่างก็มีความคิดตรงว่า นี่เป็นแค่กำไลหยกที่เป็นเครื่องประดับธรรมดาทั่วไป ไม่ได้มีอะไรพิเศษเลย

ผ่านไปเรื่อยๆ กู้หรันเองก็ยอมปล่อยวางแล้ว

ในใจเธอคิดว่า อาจจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญจริงๆก็ได้

คุณตาทิ้งสร้อยข้อมือธรรมดาๆอันหนึ่งไว้ให้เธอโดยบังเอิญ และบังเอิญให้เธอได้มาอีกหนึ่งอันจากท่านชาง ทั้งหมดนี้ เป็นเพียงเรื่องที่พระเจ้าเล่นตลกกับเธอไม่ได้มีนัยยะสำคัญอะไรแอบแฝงอยู่เลย

แต่ความคิดนี้ อยู่ในหัวเธอช่วงระยะเวลาหนึ่ง ก็ถูกเธอทิ้งไป

เพราะแม้แต่ตัวเธอเองยังเชื่อเลย ว่าบนโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญแบบนี้ด้วย

สุดท้าย จึงได้แต่เอาของวางไว้ที่นั่น แอบคิดว่า ตัวกำไลหยกอาจจะไม่ได้มีอะไรพิเศษจริงๆก็ได้

แต่นัยยะที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง ต้องเป็นคนที่กำหนดเอาไว้โดยเฉพาะ จึงจะสามารถคลี่คลายได้

แต่คนที่กำหนดไว้คนนี้ ไม่ได้หาเจอง่ายๆขนาดนั้น

ด้วยเหตุนี้ กู้หรันจึงแทบไม่ตั้งความหวังอะไรเลย

ตอนนี้เมื่อได้ยินคำพูดสีโม่เฉิง ว่าให้เอามันมาให้ลุงโม่ดู แม้จะรู้ว่าเป็นไปไม่ได้แต่ก็ยังแอบมีความหวังอยู่

คิอเช่นนี้แล้ว กู้หรันจึงเอากำไลสองอันนั้นส่งให้เฉิงชวนโม่

“ลุงโม่คะ ก็คือกำไลสองอันนี้ค่ะ รบกวนลุงช่วยฉันดูหน่อยนะคะ”

เฉิงชวนโม่ตอนแรกก็ยังยิ้มอยู่ แต่หลังจากรับกำไลมาดูแล้ว สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

“เธอ……นี่ นี่……”

กู้หันกับสีโม่เฉิงต่างก็สงสัย

นี่มันทำไมหรือ

กำไลนี้มีปัญหาอะไรเหรอ