บทที่ 1 เหมือนหมาเลย

ตึกเอ็มไพร์สเตท เมือง J

บนดาดฟ้าลมแรงมาก ดูเหมือนแค่ลมพัดเบาๆ ก็อาจทำให้คนล้มลงได้

กู้หรันถูกคนจับตัวไปยืนอยู่บนขอบดาดฟ้า ชายที่อยู่ข้างๆ เธอก็ตะโกนด้วยความโกรธ “บอกให้เฉิงเฟิงเอาเงิน 50 ล้านมาไถ่ตัว ไม่อย่างนั้นฉันจะผลักพวกเธอลงไปทันที!”

นี่คือชั้นที่ 33

เมื่อมองลงไปข้างล่าง รถที่อยู่บนพื้นก็มีขนาดเล็กพอๆ กับมด ที่เปราะบางอ่อนแอมาก

มีเสียงร้องไห้ของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น กู้อันหนิงตกใจมากจนเธอยืนไม่ไหว เธอคุกเข่าลงพร้อมกับร่างกายที่สั่นเทา

หลังจากผ่านไปนาน เฉิงเฟิงก็ปรากฏตัวขึ้นที่ทางเข้าบันได

เขาสวมสูทสีดำ ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาไม่ได้ดูสง่างามและสงบเหมือนทุกวันอีกต่อไป เขาถือกล่องดำแล้วพูดว่า “ในมือฉันมีแค่ 20 ล้าน แกปล่อยพวกเธอก่อนได้ไหม?”

“20 ล้าน?” โจรลักพาตัวเหลือบมองหญิงสาวที่อยู่ข้างๆ เขาแล้วเยาะเย้ย “20 ล้านปล่อยตัวได้แค่คนเดียวเท่านั้น แกเลือกเอาแล้วกัน!”

เฉิงเฟิงตกตะลึง ในดวงตาของเขาเผยให้เห็นถึงการลังเล

สองคนนี้ คนหนึ่งคือคู่หมั้นของเขา ส่วนอีกคนคือ...

“พี่เฉิงเฟิง!”

ในขณะนั้น กู้อันหนิงก็พูดขึ้นมา

เธอตัวสั่นเล็กน้อย ร่างกายอันผอมบางของเธออยู่ท่ามกลางสายลม เธอพูดทั้งน้ำตา “พี่เลือกพี่กู้หรันเถอะ! แม้ว่าฉันจะชอบพี่มาก ขนาดนั้นตอนที่ฝันก็อยากอยู่กับพี่ แต่พี่กู้หรันเป็นคู่หมั้นของพี่ เราถูกกำหนดมาแล้วว่าไม่ใช่คู่กัน ในเมื่อชาตินี้ไม่มีโอกาส ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้ชาติหน้ามีโอกาส...”

ทุกคนต่างก็ตกตะลึง

กู้หรันมองไหทางเธอด้วยความไม่อยากจะเชื่อ บนใบหน้าของเฉิงเฟิงเผยให้เห็นถึงความหวั่นไหว การต่อสู้ในดวงตาของเขาถูกแทนที่ด้วยความปวดใจ

เมื่อเห็นเช่นนี้ โจรลักพาตัวก็หมดความอดทน

“หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว! ฉันจะนับ 321 ถ้าแกยังไม่ตัดสินใจ ฉันจะผลักพวกเธอสองคนลงไป!”

“3!”

“2!”

“...!”

เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะเคลื่อนไหว เฉิงเฟิงก็ลนลาน เขารีบชี้นิ้วไปที่กู้อันหนิง “ฉันเลือกเธอ!”

ในตอนนั้น ก็มีเสียง “ปัง” ดังขึ้น!

กระสุนเจาะเข้าที่หัวของโจรลักพาตัว กู้อันหนิงกรีดร้องด้วยความตกใจ ก่อนจะล้มลงกับพื้น กู้หรันได้ยินเพียงเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของชายผู้นั้น “อันหนิง!”

ส่วนเธอก็ถูกโจรลักพาตัวดึงตัวล้มลงไปข้างล่างพร้อมกัน...

——