บทที่ 119 จะไม่เป็นภาระของเธอ

ชานเมือง

ภายในบ้านเดี่ยวสีขาว

ในบ้านมีเสียงเคาะแป้นพิมพ์ดังต๊อกแต๊ก มู่จื่อกดใส่รหัสสุดท้ายแล้ว ก็มองดูหน้าจอบนคอมพิวเตอร์ที่เด้ง VOER ออกมา จึงยกมือขึ้นอย่างตื่นเต้น

“เย้! ในที่สุดก็สำเร็จจนได้! ฉันบอกแล้วบนโลกใบนี้ไม่มีไฟร์วอลล์ใดที่ฉันทำลายไม่ได้ เป็นไง ฉันพูดไม่ผิดใช่ไหม”

หลินเย่วเดินมาจากด้านหลัง แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ได้ นายเก่ง เป็นไง เงินของอีกฝ่ายโอนมาหรือยัง”

“น่าจะโอนมาแล้วมั้ง บอกว่าเรื่องสำเร็จก็จะโอนเงินมา ฉันขอเช็กดูก่อน”

มู่จื่อ พลางพูดพลางหยิบโทรศัพท์ออกมาเช็กบัญชี

ทันใดนั้น เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น

หลินเย่วกล่าว “ฉันไปเปิดประตู

พลางพูดพลางเดินไปทางประตู แล้วก็มองลอดออกไปด้านนอกประตูผ่านช่องตาแมว แล้วก็รู้สึกประหลาดใจ

“ใครเหรอ”

มู่จื่อ ถามอย่างไม่แยแส

แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับ

วินาทีถัดมา จู่ๆ หลังศีรษะก็เย็นวาบ มีวัตถุแข็งกดทับที่ศีรษะของเขา

“อย่างขยับ! ถ้าขยับอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”

เซี่ยหนันกล่าวอย่างเย็นชา

มู่จื่อ “……”

——

อีกฝั่ง

กู้หรันตามสีโม่เฉิงกลับไปถึง Southbank Residence

ก็ไม่รู้ว่าเธอนั้นเกิดลางสังหรณ์หรือเปล่า ตั้งแต่ที่แยกกับเซี่ยหนันแล้ว เธอก็มักจะมีความรู้สึกตงิดใจเล็กน้อย

หนังตากระตุกตลอดเวลา ราวกับว่าเหมือนมีเรื่องอะไรจะเกิดขึ้นอย่างนั้น

ลุงโอกำชับให้คนทำอาหารเสร็จสรรพเรียบร้อย ทั้งคู่ก็นั่งอยู่ในห้องอาหาร สรรหาคำพูดมาคุยแก้เขินกันไป

จู่ๆ สีโม่เฉิงก็กล่าวขึ้นทันใด “ยังเหลืออีกหนึ่งวัน”

กู้หรันชะงักแล้วเงยหน้าขึ้นมองเขา

ก็เห็นสายตาที่ลุ่มลึกของชายหนุ่ม จ้องมองท่าทางของเธอ ราวกับจะมองทะลุปรุโปร่งเข้าไปถึงด้านใน

ใจของเธอ “ตึกตัก” ไปทีหนึ่ง และก็เข้าใจความหมายของเขาทันที

เม้มปากขึ้น ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

ผ่านไปสักพัก ถึงได้กล่าวขึ้น “สีโม่เฉิง คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้”