บทที่ 146 เวลาตายของแกมาถึงแล้ว

ลู่หมิงชิงตกตะลึงทันที

อะ อะไรนะ?

ถ้าเขาหูไม่ฝาด เมื่อครู่คุณโม่เฉิงพูดว่าใครเป็นภรรยาของเขากันนะ?

กู้หรัน?!

นี่ นี่มันจะเป็นไปได้ยังไง!

ลู่หมิงชิงหัวเราะร่วนพร้อมทั้งกล่าวออกมา “คุณโม่เฉิง คุณอย่าล้อผมเล่นเลยครับ คุณไม่เคยแต่งงานแล้วจะมีภรรยามาจากไหนกันครับ?”

ยังพูดไม่ทันจบ พลันสบตาด้วยแววตาของฉินจูที่เหมือนกำลังดูตัวตลก

ในใจของเขาเต้นโครมครามอย่างไม่รู้ตัว

สักพัก ถึงได้สอบถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ปะ เป็นภรรยาของคุณสีโม่เฉิงจริงๆ เหรอ?”

ฉินจูกล่าวพร้อมแสยะยิ้ม “ไม่ใช่ภรรยาของคุณสีโม่เฉิงหรือว่าคอยหวังให้เป็นภรรยาของแกจริงๆ เหรอ ลู่หมิงชิง เวลาตายของแกมาถึงแล้ว”

ตู้ม --!

ป้อมปราการในใจของลู่หมิงชิงพังทลายลงทันที

เขาตกใจจนร้องไห้ฟูมฟายออกมา

“ผม ผมไม่รู้ ผมไม่รู้จริงๆ ว่าเธอเป็นผู้หญิงของคุณ คุณโม่เฉิง ผมผิดไปแล้ว! ขอร้องปล่อยผมไปเถอะ คุณจะลงโทษผมยังไงก็ได้ ผมกราบขอโทษคุณตรงนี้ ผมขอโทษ”

เขาพูดจบ กลับตกใจจนนั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น พร้อมทั้งโขกหัวทันที

สีโม่เฉิงจ้องมองเขาอย่างเย็นชา สีหน้าแสดงความรังเกียจเดียดฉันท์อย่างไร้การปิดบัง

“แจ้งลงไป ต่อจากนี้ Ceesi Groupไม่มีบุคคลนี้อีก บริษัทที่มีกิจการเดียวกันใครกล้ารับเขาเข้าทำงาน ทำกับเป็นศัตรูกับ Ceesi Group!”

“ครับ”

ฉินจูรับคำสั่งทันที

ลู่หมิงชิงตกใจจนนั่งจ้ำเบ้าไปกองอยู่กับพื้น อยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา

เขาทำงานทางด้านการออกแบบสถาปัตยกรรม ถ้าต่อจากนี้ต่อไปบริษัทที่มีกิจการเหมือนกันล้วนไม่ยอมรับเขา งั้นเขาก็จะไปที่ไหนได้อีก?

นี่มันเป็นการตัดขาดช่องทางหากินของเขาเลยไม่ใช่เหรอ?

แต่การกระทำของเขาทั้งหมดในวันนี้ แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าได้แตะเส้นตายของสีโม่เฉิงเรียบร้อยแล้ว

ผู้ชายยอมให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไป ซึ่งถือว่าใจกว้างมีน้ำใจเผื่อแผ่มากแล้ว

เขาเองก็ไม่กล้าขอร้องมากเกินไป พลันรีบกล่าวขอบคุณทันที

“กราบขอบพระคุณคุณโม่เฉิง ขอบคุณคุณโม่เฉิงครับ”

เวลานี้สีโม่เฉิงถึงได้กอดกู้หรันเพื่อเดินออกไป

หลังจากรอให้พวกเขาเดินออกไปแล้ว ลู่หมิงชิงลุกขึ้นมาจากพื้น

เมื่อฉุกคิดผู้ร้ายที่ให้ตนเองไปยั่วยวนกู้หรันหลายคนพวกนั้น นัยน์ตาของเขาเปล่งประกายรังสีความเกลียดชังออกมาทันที

“แม่งเอ๊ย! ไอ้พวกคนชั้นต่ำมันกล้าหลอกกู! ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเธอมีผัวอยู่แล้วยังให้กูไปจีบเธออีก นี่มันเท่ากับผลักกูเข้ากองไฟใช่มั้ยเนี่ย?”