บทที่ 15 การทำศึกสงครามย่อมต้องใช้กลอุบายหลอกอีกฝ่ายหนึ่ง

บนหน้าจอ การบันทึกเสียงยังคงดำเนินการอยู่ ซึ่งบ่งชี้ว่าทุกสิ่งที่พวกเขาพูดในเวลานี้ได้รับการบันทึกไว้แล้ว

สีหน้าของเฉิงเฟยเฟยเปลี่ยนไปอย่างมาก

แม้ว่าเธอจะอวดเก่งและหยิ่งทะนงไปบ้าง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอโง่

เธอรู้ว่าเมื่อกี้นี้เธอพูดเกินไปแค่ไหน ถ้า ถ้ากู้หรันปล่อยคลิปเสียงนี้จริงๆ ชื่อเสียงของตระกูลเฉิงก็จะจบลง

เฉิงเฟยเฟยโกรธจนหน้าแดง

“กู้หรัน เธอนี่มันเลวจริงๆ!”

กู้หรันยิ้มเล็กน้อย “การทำศึกสงครามย่อมต้องใช้กลอุบายหลอกอีกฝ่ายหนึ่ง”

เมื่อเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ กู้อันหนิงก็รีบเข้าไปช่วยไกล่เกลี่ย

“พี่หรันคะ อย่าโมโหไปเลย เมื้อกี้เฟยเฟยไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น เธอแค่คิดว่าชุดนี้ไม่เหมาะกับพี่ แค่ไม่อยากให้พี่เสียเงินเปล่าๆ ในร้านมีเสื้อผ้าสวยๆ อีกมากมาย พี่ลองเลือกตัวอื่นดูไหมล่ะ?”

กู้หรันยิ้มอย่างเย็นชา

ดูกู้อันหนิงสิ เธอเปลี่ยนหัวข้อการคุยเก่งขนาดไหนกัน

ในตอนนี้ถ้ามีคนเดินผ่านไปโดยไม่รู้เรื่อง ก็คงคิดว่าเธอทะเลาะกับเฉิงเฟยเฟยเพราะเรื่องความเหมาะสมของเสื้อผ้า

น่าเสียดายที่เธอไม่ตกหลุม

กู้หรันพูดอย่างเฉยเมย “เหรอ? เมื่อกี้เธอว่าฉันจะทำให้เสื้อผ้าเธอแปดเปื้อนนี่ และยังจะเอาชุดที่ฉันชอบไปให้หมาอีก นี่มันเพราะอะไรกัน?”

กู้อันหนิง “...”

ในเวลานี้ เธอก็รู้สึกไม่พอใจที่เฉิงเฟยเฟยทำอะไรไม่คิดให้ดีก่อน

เห็นได้ชัดว่าธออยากจัดการอีกฝ่าย แต่อีกฝ่ายก็รู้ทัน

ในเวลานี้ ที่ต้องตกอยู่ภายใต้การควบคุมของผู้อื่น ไม่ว่าจะพูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์แล้ว

เมื่อเห็นสิ่งนี้ เฉิงเฟยเฟยก็พูดอย่างโกรธเคืองว่า “อันหนิง! เธอจพูดอะไรกับเธอเยอะแยะ? ฉันเป็นคนที่ทำเองรับผิดเอง ฉันก็แค่บอกว่าเธอเทียบกับหมาไม่ได้เลย แล้วมันจะทำไม? มีอะไรก็มาหาฉันนี่ ฉันไม่เชื่อว่าเธอจะกล้าปล่อยคลิปเสียงนี้ออกไป!”

กู้หรันหยุดเล็กน้อยและยิ้ม

“ฉันจะไม่เปิดเผยคลิปเสียงนี้จริงๆ แม้ว่าฉันกับเฉิงเฟิงจะจบกันไปแล้ว แต่ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลกู้และตระกูลเฉิงก็ยังดีอยู่”

“แต่ฉันได้ยินมาว่าลุงเฉิงเข้มงวดกับเธอมาก ดูเหมือนว่าเดือนที่แล้วเธอทำเรื่องไม่ดี เลยโดนตีหนักเลยนี่ เธอว่าถ้าฉันส่งคลิปเสียงออกไปตอนนี้ เขาจะตีเธออีกรอบไหม”

คำพูดของกู้หรัน ทำให้ดวงตาของเฉิงเฟยเฟยแสดงความเจ็บปวดออกมา

ความเจ็บปวดถูกแทนที่ด้วยความไม่พอใจและความโกรธอย่างรวดเร็ว เธอกัดฟันและพูดว่า “แกมันหน้าด้าน!”

กู้หรันแสดงสีหน้าไม่แยแส

ทั้งสองฝ่ายชะงักไปชั่วขณะ สุดท้ายเฉิงเฟยเฟยก็ยังคงไม่กล้าบอกให้พ่อเธอรู้เรื่องนี้