บทที่ 18 คุณคิดอะไรได้

ในเวลานี้ฉินจูยังไม่ได้ขึ้นมา ดังนั้นจึงมีเพียงแค่สองคนในรถ

ดวงตาของกู้หรันเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ เมื่อมองไปที่ชายคนนั้นที่ขยับเข้ามาใกล้ เธอก็แทบจะหยุดหายใจ

สีโม่เฉิงหัวเราะเบาๆ และหยิบเศษบางอย่างออกจากปลายจมูกของเธอ

“มีสิ่งสกปรก”

กู้หรันตกตะลึง

ปลายนิ้วของชายคนนั้นดูกระด้างเล็กน้อย และเมื่อแตะกับผิวหนัง ก็มีความรู้สึกชาแปลกๆ

เธอหน้าแดงโดยไม่ตั้งใจ ก่อนจะพูดว่า “ขอบคุณ”

สีโม่เฉิงมองไปที่เธอ จากมุมของเขา เขาสามารถมองเห็นขนตาที่โค้งงอนและหนาของหญิงสาวได้อย่างชัดเจน เหมือนกับพัดที่พัดจนทำให้หัวใจเต้นแรง

จมูกสูงโด่งนั้นทั้งมนกลมและน่ารัก ริมฝีปากก็อวบอิ่ม เหมือนกลีบดอกไม้ที่ละเอียดอ่อน แค่เห็นก็อยากจะลองชิม

ร่างกายของเขาเกร็งเล็กน้อย เขากลืนน้ำลายอย่างไม่ตั้งใจ และพูดด้วยเสียงแหบ “ยังมีเวลาอีกสองวัน”

กู้หรันเข้าใจสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ เธอตอบ “อืม” อย่างไม่เป็นธรรมชาติ

“ฉันรู้”

หลังจากหยุดไปชั่วครู่ เขาก็พูดอีกครั้งว่า “ดึกแล้ว ผมกลับก่อนแล้วกัน”

เมื่อเห็นดวงตาที่พยายามหลบเลี่ยงของเธอ สีโม่เฉิงก็ไม่ได้ทำให้เธอลำบากใจอีก

เมื่อปล่อยกู้หรันออกจากรถ และผู้หญิงคนนั้นก็เดินไปที่บ้านอย่างรวดเร็ว

คืนนั้นอากาศเย็นสบาย ชายคนนั้นนั่งอยู่ในรถ มองดูแผ่นหลังของผู้หญิงที่กำลังหลบหนี ก่อนที่เขาจะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

ในเวลานี้ ตรงหน้าต่างชั้นสอง

กู้อันหนิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อเห็นกู้หรันลงจากรถหรู

เพราะมืดมาก เธอเลยไม่เห็นทะเบียนรถ แต่เธอก็รู้ด้วยว่ามันเป็นรถหรูรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่น ซึ่งมีเพียงห้าสิบคันในโลก

กู้หรันรู้จักกับเศรษฐีแบบนี้ตอนไหนกัน?

เธอนึกถึงท่าทีที่กู้หรันปฏิเสธเธอในตอนนั้น และเธอก็เข้าใจ

เหอะ ก็ว่าทำไมเป็นแบบนั้น!

จะมีใครปฏิเสธการ์ดเชิญไปงานเลี้ยงของ Ceesi Group ได้ยังไง?

ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากไป แต่เธอได้พบหนทางอื่นแล้ว

เมื่อพิจารณาจากมูลค่าของรถคันนั้นแล้ว ถ้ามีเงินไม่ถึง 50 ล้านก็ไม่สามารถครอบครองได้ และในเมือง J นี้ ดูเหมือนว่าไม่มีคุณชายขับรถแบบนี้

ดังนั้น กู้หรันน่าจะมีเสี่ยคอยเลี้ยงดมากกว่า