บทที่ 185 คือลูกสาวแท้ๆ ของเขา

บ่ายวันนั้น กู้หรันได้รับของหนึ่งชิ้นที่น่าสะพรึงกลัว

ในกล่องที่ส่งมา ด้านในมีตุ๊กตาผ้าหนึ่งตัว บนนั้นใช้ปากกาสีแดงเขียนตัวอักษรตัวใหญ่ ๆ ไว้

[นังกู้หรันคนชั้นต่ำ ออกจากเมือง J ไปซะ!]

เสี่ยวชวีเห็นตัวอักษรเหล่านั้น เจ็บปวดจนแทบอยากจะร้องไห้

“คุณหรัน คนพวกนี้ทำไมถึงทำแบบนี้ ต่อให้คุณจะไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของคุณกู้จิ่งเซิ่ง แต่นั่นก็ไม่ใช่ความผิดของคุณ ทำไมพวกเขาถึงได้นำความผิดทั้งหมดมาโยนให้กับคุณด้วย”

เวลานี้ คนรอบข้างยังไม่รู้ว่าในมือของกู้หรันมีผลตรวจดีเอ็นเอฉบับจริง

ย่อมก็ต้องไม่รู้ว่าที่กู้จิ่งเซิ่งกล่าวนั้นเป็นเท็จ

ทุกคนคิดว่า ตอนนั้นฉินว่างเสวี่ยวางแผนทำร้ายกู้จิ่งเซิ่งจริง ทำให้เขาช่วยตัวเองเลี้ยงลูกสาว ดังนั้นจึงทั้งสงสารทั้งสับสน

แต่กูหรันกลับไม่สนใจ

หยิบตุ๊กตาผ้านี้ขึ้นมาแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ตุ๊กตานี้สวยดี ไปสืบมาหน่อยสิว่าของยี่ห้ออะไร วันหลังฉันก็อยากจะไปซื้อสักตัว”

“คุณหรันคะ!”

ทุกคนเห็นท่าทางของเธอ ต่างกังวล

กู้หรันชะงัก แต่กลับไม่อธิบายใดๆ ให้กับพวกเขา

เพียงแต่กล่าวเบาๆ “ไปเถอะ สืบได้เรื่องแล้วก็ให้มาบอกฉัน”

กล่าวจบ เธอก็กลับไปที่ห้องทำงาน

ทุกคนเห็นดังนั้น ในใจกังวลกลับทำอะไรไม่ได้

ทำได้เพียงทำตามที่เธอบอก

ไม่นาน ก็มีคนไปสืบยี่ห้อของตุ๊กตาผ้ามาได้

เป็นยี่ห้อที่นำเข้ามาจากญี่ปุ่น กู้หรันยิ้มอย่างเย็นชา แล้วทำการโทรศัพท์ออกไป

“สีโม่เฉิง ครั้งนี้คงต้องรบกวนคุณแล้วจริงๆ”

ปลายสาย ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เป็นเกียรติอย่างยิ่ง”

กู้หรันนำชื่อยี่ห้อ รวมไปถึงรูปถ่ายของตุ๊กตาผ้าส่งไปให้เขา

“ช่วยฉันสืบหน่อยค่ะว่าในร้านค้าใหญ่ๆ สองสามร้านในเมือง J มีใครบ้างที่ไปซื้อตุ๊กตาผ้าในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา”

เพราะว่าด้านหลังตุ๊กตาผ้ายังไม่ได้แกะป้ายราคาออก ดังนั้นเธอคาดเดาว่าน่าจะอยู่ในช่วงสองสามวันนี้

สีโม่เฉิงเห็นรูปถ่ายเหล่านั้น สีหน้าก็เคร่งขรึมทันใด

“นี่ใครกันที่ส่งให้คุณ”