บทที่ 21 พูดอะไรก็ผิด

ในเวลานี้ เฉิงเฟยเฟยถูกคุณหญิงเฉิงพาไปพูดคุยกับคนต่างๆ ในงาน

ปกติเธอเกลียดเหตุการณ์แบบนี้ที่สุด แต่เนื่องจากพ่อเธออยู่ด้วย เธอจึงต้องเชื่อฟัง

เมื่อรู้สึกหมดความอดทน จู่ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

“เฉิงเฟยเฟย ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน”

เฉิงเฟยเฟยตกตะลึง

เขาถอดโทรศัพท์ออกและตรวจดูให้แน่ใจว่าคนที่โทรมาคือกูหรันจริงๆ ก่อนจะยกกลับไปไว้ที่หู

“มีธุระอะไร?”

“มาที่ห้องโถงด้านหน้า มีเรื่องจะคุยกับเธอ”

หลังจากที่กู้หรันพูดจบ เขาก็วางสาย

โดยที่ไม่ได้ให้โอกาสเธอปฏิเสธเลย

เฉิงเฟยเฟยกัดฟันด้วยความโกรธ

กู้หรันคิดว่าตัวเองใหญ่นักเหรอ? บอกให้เธอไปแล้วเธอต้องไป?

มีสิทธิ์อะไร?

เมื่อเธอหันศีรษะไป เธอก็สบตาเข้ากับคุณหญิงเฉิง เธอยังคงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “แม่คะ กู้หรันบอกว่ามีธุระจะคุยกับหนู เธอบอกให้หนูไปหาที่ห้องโถงด้านหน้า”

คุณหญิงเฉิงขมวดคิ้ว

เธอรู้ดีว่าลูกสาวของเธอไม่ถูกกับกู้หรันตั้งแต่เด็กแล้ว ดังนั้นเธอจึงอยากรู้ว่ากู้หรันเรียกหาเธอทำไม

“งั้นก็ไปสิ แต่อย่าลืมว่าห้ามวู่วาม นี่คืองานเลี้ยงของ Ceesi Group เธอจะเสียหน้าก็ไม่เป็นไร แต่อย่าให้ตระกูลเฉิงต้องอับอายไปด้วย”

เฉิงเฟยเฟยพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ

“ค่ะๆ รู้แล้วค่ะ”

ไม่นาน เฉิงเฟยเฟยก็ไปหากู้หรันที่ห้องโถงด้านหน้า

เมื่อเห็นว่ามีกลุ่มคนยืนอยู่ด้วยกัน เธอก็เลิกคิ้ว

“นี่ รวมตัวกันเยอะขนาดนี้ จะไปประชุมกันเหรอ”

ไม่มีใครตอบเธอ ทุกคนก็มีสีหน้าแปลกๆ

เฉิงเฟยเฟยตระหนักว่าบรรยากาศไม่ปกติ

เธอเหลือบไปที่กู้อันหนิง กู้อันหนิงมองไปที่เธอด้วยท่าทีที่น่าสงสาร ท่าทีแบบนั้น เหมือนเธอถูกรังแกมาเยอะมาก

เฉิงเฟยเฟยอารมณ์เสียมาก

เธอพูดอย่างเย็นชา “บอกมาสิ! มีเรื่องอะไร”

กู้หรันขอให้เขาพูดซ้ำอีกครั้ง

เธอมองไปที่เฉิงเฟยเฟยและถามว่า “คำเหล่านี้ เธอเป็นคนพูดเหรอ?”

เฉิงเฟยเฟยขมวดคิ้ว

ในเวลานี้ เธอเข้าใจว่าความคับข้องใจในสายตาของกู้อันหนิงมาจากไหนแล้ว

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาในใจ ก่อนจะตอบเสียงแข็ง “ฉันพูดเอง มันจะทำไม? เธอกล้าที่จะทำ ยังกลัวถูกซุบซิบอีกเหรอ?”