บทที่ 238 มองออกแล้ว

นั่นเป็นผู้ชายแบบไหนกันนะ

รูปร่างปราดเปรียว บุคลิกท่าทางดูดี นั่งอยู่ที่นั่นราวกับผสมกลมกลืนเข้ากับฉากได้อย่างดี ก็เหมือนกับภาพวาดโบราณที่งดงามภาพหนึ่ง แม้ว่าใบหน้าจะสวมใส่หน้ากาก แต่ก็ไม่กระทบต่อความรู้สึกดีๆที่ทุกคนมีต่อเขา

ก็ไม่รู้ว่าทำไม หัวใจกู้หรันจึงสั่นเล็กน้อยอย่างแปลกประหลาด

เกิดความรู้สึกสนิทสนมคุ้นเคยกับเขาขึ้นมา

เธอเม้มปาก เดินเข้าไปนั่งลงตรงข้ามกับเย่ซิวไป๋

“คุณเย่”

ชายหนุ่มเงยหน้ามอง

นัยน์ตาคู่ที่เปรียบเสมือนดวงดาวที่สว่างไสวในคืนที่มืดมิด ซ่อนตัวอยู่ภายใต้หน้ากากสีเข้ม มีความเฉียบแหลมซ่อนในความอ่อนโยน

“คุณเป็นคนของพรรคสายลมเหรอ” เขาถาม

กู้หรันพยักหน้า

วันนี้เธอมาเจรจาต่อรองแทนพวกของมู่จื่อ ดังนั้นสถานะนี้ถูกต้องแล้ว

มุมปากชายหนุ่มกลับค่อยๆยกขึ้น ดูเหมือนเยาะเย้ยเล็กน้อย

“ทำไมผมไม่เคยได้ยินเลย ว่าพรรคสายลมมีคนอย่างคุณตั้งแต่เมื่อไหร่”

กู้หรันอึ้งไป

มองไปยังเขาอย่างไม่อยากเชื่อ

เขาเองก็รู้จักคุ้นเคยกับพรรคสายลมเหรอ

ถ้าเป็นแบบนี้จริงๆ ก็เป็นไปได้อย่างยิ่งว่ามีคนของเขาอยู่ในพรรคสายลม เช่นนั้นพวกของมู่จื่อคงอันตรายแล้ว

ในชั่วขณะนั้น มีความคิดมากมายผุดขึ้นมาในหัวของกู้หรัน

แต่ท้ายที่สุด เธอก็ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่เอ่ยเสียงขรึม “ผมเพิ่งเข้ามาใหม่ครับ”

“หืม คุณชื่อว่าอะไร”

ชื่อเหรอ

แน่นอนว่าจะบอกชื่อจริงไม่ได้

เธอลังเลอยู่ชั่วขณะ สุดท้ายก็บอกรหัสที่อาจารย์ตั้งให้เธอ

“ผมชื่อว่าซานหลิง”

“ซานหลิงเหรอ”

ชายหนุ่มค่อยๆหรี่ตา ราวกับว่ากำลังหวนนึกถึงอะไรบางอย่างในอดีต

สักพัก จู่ๆเขาก็ยิ้ม

แม้ว่ากู้หรันจะมองไม่เห็นหน้าเขา แต่จากในดวงตาคู่นั้น ก็มั่นใจได้ว่า เขายิ้มจริงๆ

เธออดที่จะแปลกใจเล็กน้อยไม่ได้

ตั้งแต่เข้าห้องมาจนถึงตอนนี้ ผู้ชายคนนี้ทำให้เธอรู้สึกท้อแท้มืดมนทั้งยังแปลกประหลาดใจ

นี่ทำให้เธอแทบจะไม่สามารถคาดเดาความคิดของอีกฝ่ายได้เลย แน่นอนว่าก็ยิ่งไม่เข้าใจด้วย ในรอยยิ้มนี้ของเขาแสดงถึงอะไร

สักพัก จึงได้ยินชายหนุ่มพูดเบาๆว่า “ว่ามา คุณมาหาผมต้องการจะคุยเรื่องอะไร”

กู้หรันเม้มปาก

เธอพยายามสะกดกลั้นความวิตกกังวลในก้นบึ้งของหัวใจเอาไว้