บทที่ 251 กำไลหยก

ร้านอาหารตั้งอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวที่มีลักษณะเฉพาะมาก

หลายคนนั่งลงสั่งอาหาร หลังจากพนักงานไปแล้ว สีโม่เฉิงจึงถามว่า “ลุงโม่มาเมืองJครั้งนี้ อยากจะมาทำอะไรเหรอครับ”

เฉิงชวนโม่ถอนหายใจ พูดว่า “ยังจะทำไมอีกล่ะ ฉันเป็นวัวตัวหนึ่ง หมุนไปหมุนมา ก็ไม่ใช่เพราะเรื่องเล็กแบบนั้นเหรอ”

สีโม่เฉิงอดขำไม่ได้

กู้หรันเองก็ขำพลางเอ่ยว่า “อย่างนั้นถ้าเป็นตามที่ลุงโม่บอก พวกเราก็เป็นวัวกันหมดเลยค่ะ”

พูดจบ ก็สบตากับสีโม่เฉิง

เฉิงชวนโม่ชะงักไป จากนั้นก็ยิ้มเจื่อนๆ

“เอ่อ ฉันพูดเพ้อเจ้อแล้ว”

สีโม่เฉิงอธิบายกับกู้หรันอย่างหวังดีว่า “ตอนลุงโม่หนุ่มๆสิ่งที่เขาชอบที่สุดไม่ใช่การทำธุรกิจ แต่เป็นการวาดภาพ อีกทั้งประสบความสำเร็จด้วย ตอนนั้นเขาเป็นหนึ่งในสิบจิตรกรชั้นนำของประเทศเลยนะ”

กู้หรันขมวดคิ้ว

คิดไม่ถึงเลยว่า เฉิงชวนโม่จะมีพรสวรรค์ทางนี้ด้วย

เฉิงชวนโม่ยิ้มพลางโบกไม้โบกมือ

“เฮ้อ อย่าพูดถึงเลย มันเป็นเรื่องอดีตไปแล้ว”

สีโม่เฉิงเห็นดังนั้น ก็เลยไม่พูดถึงแล้วจริงๆ

สามคนรับประทานอาหารด้วยกัน สีโม่เฉิงถามเฉิงชวนโม่ว่าที่พักทางนี้อยู่ที่ไหน ทำให้ได้รู้ว่าเขายังไม่ได้จองโรงแรม จึงชวนเขาไปพักที่ Southbank Residence

แน่นอนว่าเฉิงชวนโม่มีความยินดี

ดังนั้น เย็นวันนั้น กู้หรันจึงเลิกงานเร็ว สั่งให้พวกลุงโอทำอาหารอร่อยสองสามอย่าง เพราะเฉิงชวนโม่จะมา

ลุงโอเป็นคนเก่าคนแก่ของตระกูลสี เขารู้จักเฉิงชวนโม่แน่นอน

พอได้ยินก็ดีใจมากเป็นพิเศษ รีบให้คนในห้องครัวเริ่มทำอาหารเย็นทันที

เฉิงชวนโม่มาตอนประมาณหกโมงครึ่ง

กู้หรันกำลังช่วยงานในครัวอยู่ เห็นเขามา ก็รีบออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม

“ลุงโม่ มาแล้วเหรอคะ”

“เฮ้อ อีกสองสามวันต่อจากนี้คงต้องรบกวนพวกเธอแล้วนะ หวังว่าเธอจะไม่ถือสา”

กู้หรันยิ้มพลางเอ่ยว่า “ลุงโม่มาพวกเราดีใจมากเลยนะคะ จะไปถือสาได้ยังไงกันล่ะคะ”