บทที่ 253 บังเอิญ

กู้หรันกับสีโม่เฉิงฟังจนจบแล้ว ต่างก็ตกตะลึงเล็กน้อย

ทั้งสองคนคิดไม่ถึงเลยว่า กำไลเพียงอันเดียว เบื้องหลังจะมีเรื่องราวที่ซับซ้อนขนาดนี้

กู้หรันพูดอย่างแปลกใจว่า “ถ้าเป็นแบบนี้กำไลอันที่ท่านชางให้ฉัน น่าจะเป็นกำไลอันที่คุณย่าตระกูลเฉิงมอบให้ภรรยาท่านชาง”

“ใช่”เฉิงชวนโม่เอ่ยเสียงเครียดว่า “กำไลนี้ภายนอกแม้จะเรียบๆไม่ได้มีอะไรพิเศษ แต่ความจริงแล้วตอนนั้นแม่ฉันเคยใช้ เทคโนโลยีท่าหาได้ยาก มาแกะสลักตัวอักษรบนกำไล อยู่บนมืออาจจะสัมผัสไม่ได้ แต่ถ้าเอาปากกาเลเซอร์มาส่องที่ด้านล่าง ก็จะมองเห็น”

เขาพูดจบ ก็ให้ลุงโอหยิบปากกาเลเซอร์มาหนึ่งด้าม

จากนั้น ก็ส่องไปที่ด้านในของกำไล เห็นตัวอักษรคำว่าหรงตัวเล็กๆอยู่ด้านในจริงๆ

กู้หรันตกใจขึ้นมาทันที

เฉิงชวนโม่อธิบายว่า “หรงคือชื่อของภรรยาท่านชาง ถ้าผมเดาไม่ผิด กำไลอีกอันในมือเธอ ด้านในน่าจะสลักคำว่าเนี่ยนเอาไว้หนึ่งตัว แม่ฉันชื่อว่าอวีเนี่ยน”

กู้หรันรีบหยิบกำไลอีกอันออกมาส่งให้เขา

เฉิงชวนโม่หยิบปากกามาส่อง ก็เป็นเช่นนี้จริงๆ

หลายคนต่างรู้สึกมหัศจรรย์มากเป็นพิเศษ

อย่างไรเสีย ในตลาดทั่วไปตอนนี้ ก็ยังไม่เคยเห็นงานฝีมือที่ประณีตขนาดนี้มาก่อน

มิน่าเล่าตอนแรกกู้หรันหาคนมาช่วยดูมากมาย ต่างก็ไม่มีใครมองปัญหาของกำไลอันนี้ออก

ที่แท้ความลับของมันอยู่ตรงนี้นี่เอง

ทันใดนั้นก็ให้ความรู้สึกเหมือนเมฆหมอกจางหายกู้หรันก็มองเห็นดวงจันทร์

เฉิงชวนโม่กลับจ้องมองกำไลที่สลักคำว่าเนี่ยนอันนั้น แล้วเหม่อลอย

เวลานี้เอง สี่โม่เฉิงทันจู่ๆก็ถามว่า “ในเมื่อกำไลนี้เป็นของคุณย่าตระกูลเฉิง งั้นทำไมถึงมาที่ท่านฉินนี่ได้ล่ะคะ สุดท้ายท่านฉินยังเก็บไว้ให้หรันหรันอีก”

ข้อนี้ กู้หรันเองก็ไม่เข้าใจ

เธอก็อดคิดไม่ได้ หรือว่าคุณตากับคุณย่าตระกูลเฉิงเป็นเพื่อนเก่าที่รู้จักกันมานานแล้ว ดังนั้นจึงมีกำไลนี้

มันเป็นของขวัญที่คุณย่าตระกูลเฉิงมอบให้คุณตาเหรอ

กำลังคิดเช่นนี้อยู่ จู่ๆเฉิงชวนโม่ก็ส่ายหน้า

เขาเงยหน้ามองกู้หรัน สีหน้าแววตาในดวงตามีความซับซ้อนอย่างยิ่ง

“ความจริงมีเรื่องหนึ่ง ที่ผ่านมาฉันไม่ได้พวกพวกเธอ”