บทที่ 254 ปาน

กู้หรันขมวดคิ้ว

“ง่ายๆแบบนี้เลย ไม่ได้มีการตรวจDNAอะไรพวกนั้นเลยเหรอคะ”

สีโม่เฉิงอธิบายว่า “ในสมัยนั้นเทคโนโลยียังไม่ทันสมัย เทคนิคแบบนี้ยังไม่สมบูรณ์แบบ ดังนั้นการยืนยันจากปานจึงเป็นวิธีที่นิยมใช้กันมากที่สุด”

กู้หรันจึงนึกขึ้นมาได้ ว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อหลายสิบปีก่อน จึงเข้าใจกระจ่างขึ้นมาทันที

“ดังนั้น ความหมายของลุงคือ กำไลอันที่มีคำว่าเนี่ยนอยู่นั้น ก็คือกำไลอันที่ป้าหยุนพกติดตัวไว้อันนั้นในตอนนั้น”

“ใช่”

เฉิงชวนโม่พูดต่อไปว่า “ตอนนั้น แม้พวกเราจะพบศพของน้องสาว แต่กลับไม่กำไลอันนั้น คิดว่าคงถูกน้ำพัดไปแล้ว จึงไม่ได้สนใจ”

“ฉันไม่นึกไม่ฝันเลยว่า เวลาผ่านไปเนิ่นนานขนาดนี้ จะได้เจอกำไลอันนี้อีก”

เขาเอ่ยพลาง มองกำไลอันนั้นไปพลาง ราวกับจมอยู่ในอดีตอันแสนเนิ่นนาน

คิ้วของกู้หรันกลับยิ่งขมวดแน่นขึ้น

กำไลนี้คุณตาทิ้งไว้ให้เธอ ว่ากันตามเหตุผล เมืองJ กับเมืองหลวงห่างไกลกันมาก เธอไม่เคยได้ยินคุณตาพูดถึงเลย ว่าเขารู้จักคนที่เมืองหลวง

งั้นกำไลอันนี้ของเขามาจากไหน

หลังจากคุณตาเสียชีวิตไป นอกจากทรัพย์สินกับอสังหาริมทรัพย์บางส่วนแล้ว ก็ไม่ได้ทิ้งอะไรอย่างอื่นไว้ให้เธอ ที่เหลือไว้เพียงสิ่งเดียวก็คือกำไลที่เป็นของตระกูลเฉิง จะมีความหมายอะไรอื่นอีก

กู้หรันคิดยังไงก็ไม่เข้าใจ

เวลานี้เอง จู่สีโม่เฉิงก็พูดขึ้นมาว่า “ถ้าพูดแบบนี้ ผมก็ขอเดาอย่างกล้าบ้าบิ่นเลย”

ทั้งสองหันไปมองทางสีโม่เฉิง

ความจริงแล้วเฉิงชวนโม่เดาได้แล้วว่าเขาจะพูดว่าอะไร

นั่นคือสิ่งที่เขาอยากจะพูด แต่ก็ไม่กล้าพูด

ฟังสีโม่เฉิงเอ่ยเสียงเข้มว่า “เป็นไปได้มั้ยว่าตอนนั้นป้าหยุนไม่ได้ตาย”

กู้หรันกับเฉิงชวนโม่ต่างก็ตกตะลึง