บทที่ 255 เปิดโลงศพ

“ลุงรู้ได้ยังไงคะ”

พอเอ่ยประโยคนี้ออกมา วินาทีถัดมา เธอก็นิ่งไปเลย

เฉิงชวนโม่เองก็ไม่พูดไม่จา ได้แต่จ้องมองมาที่เธอด้วยดวงตาที่เปล่งประกายมีชีวิตชีวา

สีหน้าของกู้หรันซีดเผือดเล็กน้อย ส่ายหน้า

“ไม่……นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว”

สีโม่เฉิงแม้จะตกใจในความบังเอิญของเรื่องนี้ แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ค่อนข้างมีสติ

ด้วยเหตุนี้จึงถามเฉิงชวนโม่ว่า “ลุงแน่ใจว่าปานบนตัวป้าหยุนอยู่ตรงจุดนั้นเหรอครับ”

เฉิงโม่ชวนพยักหน้า

เขาเอ่ยเสียงเคร่งขรึมว่า “แม้ว่าตอนน้องสาวตาย ฉันจะยังเด็กมาก แต่ฉันก็จำได้แม่น บนกหัวไหล่เธอมีปานแดงที่เห็นชัดมากอยู่หนึ่งอัน”

กู้หรันอดไม่ได้ที่จะเอ่ยว่า “นั่นอาจจะเป็นความบังเอิญนะคะ ลุงก็เคยบอกก่อนหน้านี้ คนที่มีปานเหมือนกันบนโลกมีมากมาย ไม่ใช่เหรอคะ”

เฉิงชวนโม่มองเธอ พักใหญ่ ก็พยักหน้า

“เธอพูดถูก อาจจะเป็นความบังเอิญจริงๆ”

ทันใดนั้นเขาก็ลุกยืนขึ้นมา

“ฉันต้องรีบกลับไปเมืองหลวงเดี๋ยวนี้เลย”

สีโม่เฉิงกับกู้หรันตกใจ ลุกขึ้นยืนตามเขา

“ลุงจะกลับไปทำอะไรที่เมืองหลวง”

เฉิงชวนโม่มองพวกเขาอย่างจริงจัง ดวงตาคู่นั้นที่แฝงด้วยการหยอกล้อมาตลอด ตอนนี้ไม่มีการล้อเล่นแม้แต่น้อยมีแต่ความจริงจังและเคร่งเครียด

“เปิดโลงศพ ตำรวจดีเอ็นเอ!”

กู้หรันและสีโม่เฉิงต่างก็ตื่นตกใจ

นิ่งเงียบไปสักพัก จู่ๆกู้หรันก็พูดขึ้นมาว่า “ฉันจะไปด้วยค่ะ!”

เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับภูมิหลังความเป็นมาของแม่เธอ เธออยากจะทำให้กระจ่างโดยเร็ว

สีโม่เฉิงก็เอ่ยว่า “ผมจะไปเป็นเพื่อนหรันหรันด้วย”

เฉิงชวนโม่เห็นดังนั้น ก็ไม่ปฏิเสธ พยักหน้า

“ดี งั้นพรุ่งนี้พวกเราก็ออกเดินทาง”

ดังนั้น วันต่อมา ทั้งสามคนก็กลับเมืองหลวงไปพร้อมกันเลย

สูชิงโหรวรู้ว่าพวกเขาเพิ่งจะกลับมาที่เมืองJ ก็กลับไปที่เมืองหลวงอีกแล้ว จึงอดที่จะสงสัยไม่ได้

“โม่เฉิง ลูกคงไม่ได้ทะเลาะกับกู้หรันอีกหรอกนะ ไม่งั้นจู่ๆทำไมถึงกลับมาอีก”

สีโม่เฉิงหมดคำพูดเล็กน้อย