บทที่ 257 เธอชื่อกู้หรัน

“คุณชวนหง รบกวนคุณช่วยพูดให้มันดีดีๆหน่อยครับ!” สีโม่เฉิงเอ่ย

เฉิงชวนหง สะอึกไปทันที พูดอย่างขุ่นเคืองว่า “ที่ฉันทำเพราะหวังดีกับคุณ!คุณมีมโนธรรมบ้างมั้ยเนี่ย”

สีโม่เฉิงหัวเราะเยาะ “มโนธรรมของผมสีโม่เฉิง ไม่จำเป็นต้องให้คุณเฉิงมาคอยกังวลหรอกครับ”

ระหว่างที่เขาพูด ก็จูงมือกู้หรันไปด้วย “หรันหรันในเมื่อที่นี่ไม่ต้อนรับพวกเรา งั้นเรากลับกันเถอะ” เขาพูดจับ ก็เตรียมจะพากู้หรันเดินออกไป

ทว่าขณะนั้นเอง จู่ๆหญิงชราก็ส่งเสียงขึ้นมา จริงๆแล้วตั้งแต่ตอนที่เธอได้ฟาดเฉิงชวนโม่ไป หลังจากถูกสีโม่เฉิงจับเอาไว้แล้วเธอก็ไม่ได้พูดอะไรมาโดยตลอด

ร่างกายอยู่ในสภาพยืนแน่นิ่งเช่นนั้น

ไม่มีเหตุผลอื่น มีเพียงเพราะมองเห็นกู้หรัน

ผู้หญิงคนนี้ ทำไมถึงได้เหมือนขนาดนี้นะ...

สีหน้าของเธอซีดเผือดลงถนัดตา

“แม่หนู หนูชื่ออะไรเหรอ”

งานเลี้ยงฉลองวันเกิดของท่านสีเมื่อคราวก่อน คุณย่าตระกูลเฉิงกับเฉิงชวนหงอยู่ต่างประเทศด้วยกัน

ด้วยเหตุนี้ นี่ถือว่าเป็นครั้งแรกที่เธอได้เจอกับกู้หรัน

กู้หรันคิดไม่ถึงว่าจู่ๆหญิงชราจะถามเธอ จนตกใจเล็กน้อย รู้สึกสับสนอยู่บ้าง

สุดท้าย จึงตอบกลับตามความเป็นจริงว่า “หนูชื่อกู้หรันค่ะ”

“กู้หรัน.... กู้หรัน ... ชื่อเพราะ....ชื่อไพเราะจริงๆ....”

หญิงชราพึมพำซ้ำๆอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว สายตากลับเวิ้งว้างไกลออกไป ราวกับมองทะลุกู้หรันลอยออกไปยังสถานที่อันห่างไกลมาก

เฉิงชวนโม่เอ่ยถาม “แม่ แม่ไปเป็นไรใช่มั้ยครับ”

“ฉันไม่เป็นไร”คุณย่าตระกูลเฉิงปฏิเสธการประคองจากเขา เธอมองกู้หรัน ด้วยแววตาสับสน

“คุณหรัน คุณหน้าตาสวยมาก”

กู้หรันยิ้มอ่อน

“คุณท่านก็ชมเกินไปแล้วค่ะ ได้ยินว่าตอนสมัยคุณท่านยังสาวๆก็เป็นคนสวยมากเช่นกัน แม้ตอนนี้ก็ยังดูดีสง่าผ่าเผย ทำให้คนมองแวบเดียวก็เกิดความรู้สึกที่ดีค่ะ”

หญิงชรายิ้มเจื่อน “ฉันแก่แล้ว สู้วัยรุ่นอย่างพวกเธอไม่ได้ ใช่แล้ว คุณหรัน ฉันถามหน่อยหนูรู้จักคนที่ชื่อว่าเฉิงหยุนหยุนมั้ย”