บทที่ 259 งงจริงๆ

หญิงชราพยักหน้าหงึกๆ

“ใช่ ที่เธอพูดก็น่าจะไม่ผิด ตอนนั้นเสี่ยวหรงแต่งงานกับผู้ชายคนหนึ่งนามสกุลชางจริงๆ บ้านพวกเขาอยู่ที่เมืองLเพราะว่าเสี่ยวหรงเสียชีวิต พวกเราจึงไม่ได้ติดต่อกันเลย”

เธอชะงัก คิ้วขมวดเข้าหากันทันที

“คุณตาของหนูเป็นใครเหรอ”

กู้หรันตอบอย่างซื่อสัตย์ว่า “คุณตาหนูเป็นนักธุรกิจคนหนึ่งของเมืองJ ชื่อว่าฉินฉู่ชิวค่ะ ท่านเสียชีวิตไปเมื่อยี่สิบปีก่อนค่ะ ก่อนเสียชีวิตได้ให้ทนายทำพินัยกรรมเอาไว้หนึ่งฉบับกำไลวงนี้ถูกเก็บซ่อนไว้ในพินัยกรรมและถูกส่งมาให้หนูพร้อมกันค่ะ”

คุณย่าตระกูลเฉิงเบิกตาโตด้วยความตื่นตกใจ

“ฉินฉู่ชิวเหรอ”

เฉิงชวนโม่รีบถามว่า “แม่ แม่รู้จักคนคนนี้เหรอครับ”

คุณย่าตระกูลเฉิงครุ่นคิด แล้วส่ายหน้าตามมาติดๆ

“ไม่รู้จัก” เธอชะงัก พูดทันทีว่า “คุณตาของหนูไปได้กำไลวงนี้มาจากไหน”

กู้หรันส่ายหน้า “เรื่องนี้หนูก็ไม่แน่ใจค่ะ ตอนที่คุณตาหนูเสียชีวิต หนูยังไม่เกิดเลยค่ะ กำไลวงนี้ทนายเป็นคนเอามาให้หนูเขาไม่เคยเอ่ยถึงประวัติความเป็นมาของกำไลวงนี้กับหนูมาก่อนเลยค่ะ”

เมื่อเอ่ยมาถึงตรงนี้ ราวกับถลำเข้าสู่ทางตัน

ทว่าหญิงชรากลับไม่ยอมแพ้ “ไม่หรอก คุณตาของหนูต้องรู้ประวัติความเป็นมาของกำไลวงนี้ พวกเธออาจจะไม่รู้ กำไลวงนี้ตอนแรกฉันเป็นคนวางไว้เป็นของเล่นในเปลของเสี่ยวหยุน”

“ตอนนั้นเธอรักกำไลวงนี้มากๆ ฉันกลัวว่าเธอจะทำแตก ยังตั้งใจใช้กระเป๋าผ้าเก่าๆห่อไว้หลายชั้น ตอนที่เสี่ยวหยุนเกิดเรื่องขึ้น กำไลวงนี้ก็หายไป ฉันคิดว่าถูกสายน้ำพัดหายไปแล้วเสียอีก...”

จู่ๆเธอก็หยุดนิ่ง หันหน้าไปมองเฉิงชวนโม่

“แกบอกว่าวันนี้พาคนมาขุดสุสานของเสี่ยวหยุน ก็เพื่อเรื่องนี้เหรอ”

เฉิงชวนโม่พยักหน้า

“แม่ ผมเดาเอาไว้อย่างหนึ่ง ตอนแรกก็ไม่อยากบอกคุณแม่เร็วแบบนี้ เพราะว่ามันเป็นเพียงการคาดเดาเท่านั้นไม่มีหลักฐานสำคัญที่แน่นอน ผมกลัวว่ามันจะกลายเป็นการดีใจเก้อ...”

ยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกหญิงชราตัดบททันที “แกนี่เลอะเทอะ!”