บทที่ 260 ในที่สุดก็หาจนเจอ

แต่ตอนนี้ คุณย่าตระกูลเฉิงต้องการเดี๋ยวนี้

ในใจกู้หรันมีความรู้สึกบางอย่างที่พูดไม่ออก

แต่เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธ เพียงแต่ตอบกลับด้วยเสียงเคร่งขรึมว่า “แม่หนูเกิดปีค.ศ.1977 ถ้ายังมีชีวิตอยู่แม่ก็น่าจะมีอายุ 45 แล้วล่ะค่ะ แม่ชื่อฉินว่างเสวี่ย ส่วนรูป...”

เธอชะงักไปชั่วครู่ แล้วล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา

“อัลบั้มรูปในโทรศัพท์มีอยู่ค่ะ คุณท่านรอสักครู่นะคะ”

เธอพูดจบ ก็เริ่มเปิดอัลบั้มรูป

คนที่เหลือต่างยืนอยู่ด้านข้าง เฝ้ารออย่างตื่นเต้น เหมือนกับกลุ่มนักโทษที่กำลังรอคำตัดสินของศาลอย่างนั้น

โชคดีที่ว่าผ่านไปไม่นานมากนัก กู้หรันก็หาจนเจอ เธอเปิดไฟล์อัลบั้มรูปในโทรศัพท์ให้หญิงชราดู

“คุณท่านลองดูค่ะ รูปนี้ค่ะ” หญิงชราเขยิบเข้าไป มองแค่แวบเดียว ราวกับถูกสายฟ้าฟาด ร่างกายแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น

เฉิงชวนโม่ก็มองเห็นเช่นเดียวกัน สีหน้าค่อยๆเปลี่ยนไปเล็กน้อย

แน่นอนว่าฉินว่างเสวี่ยเป็นคนสวย ทว่าสวยไม่เหมือนหญิงชรากับกู้หรัน เธอสวยแบบค่อนข้างสง่ากล้าหาญ

ภายใต้การส่งต่อรูปลักษณ์ความสวยตามพันธุกรรมจากหญิงชรา ความจริงยังผสมกับความกล้าหาญสง่างามของคุณท่านเฉิงเอาไว้อย่างมากมายด้วย

หญิงชรามองแวบเดียวก็จำได้ทันที

“นี่...นี่คือเสี่ยวหยุน คือ... เสี่ยวหยุน”

ขณะที่เธอกำลังพูดอยู่นั้น น้ำตาเอ่อล้นไหลออกมาจากขอบตา

กู้หรันคิดไม่ถึงว่าปฏิกิริยาตอบสนองของเธอจะรุนแรงมากถึงเพียงนี้ จึงเกิดอาการตกใจขึ้นมาทันที

เฉิงชวนโม่เกรงว่าร่างกายของหญิงชราจะรับการกระทบกระเทือนรุนแรงขนาดนี้ไม่ไหว ด้วยเหตุนี้ แม้ในใจตนเองจะตื่นตกใจมาก แต่ก็ยังพูดเกลี้ยกล่อมอย่างมีสติว่า “แม่ มันแค่รูปเดียวเองมันพิสูจน์อะไรไม่ได้หรอกครับ อาจจะแค่หน้าตาเหมือนกันเท่านั้นก็ได้นะครับ”

“ผมให้คนไปเอากระดูกในสุสานออกมาแล้ว และเอาเส้นผมของแม่ไปตรวจ DNAแล้วถ้าคนในสุสานไม่ใช่เสี่ยวหยุน เราค่อยไปสืบเรื่องนี้กันอีกครั้ง ก็ได้นะครับ”

หญิงชราจะไม่รู้ได้ยังไง ความบังเอิญบนโลกใบนี้มันช่างมากมายเหลือเกินแม้เรื่องหน้าตาจะเหมือนกันแถมมีกำไลอีก แต่ก็เป็นเรื่องที่ไม่สามารถมั่นใจเต็ม 100 เปอร์เซ็นได้อยู่แล้ว

แต่ตอนนี้เวลานี้ สัญชาตญาณบอกกับเธอว่า คนนั้นก็คือเสี่ยวหยุน

ลูกที่เธอให้กำเนิด โอบอุ้มอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ลูบไล้ใบหน้าเล็กๆของเธอ พร่ำพรรณนาเครื่องหน้าของเธอ