บทที่ 261 อย่าโทษตัวเอง

กู้หรัน "..."

ความจริงยังไม่ได้ระบุ และฉินว่างเสวี่ยอาจไม่ใช่ลูกของตระกูลเฉิงก็ได้

ดังนั้น หญิงชราที่แทนตัวเองว่ายายคงเร็วไปหน่อย

แต่เมื่อมองไปที่ใบหน้าที่ทำอะไรไม่ถูกของชายชรา กู้หรันก็อดใจอ่อนไม่ได้

ในที่สุด เธอก็ถอนหายใจออกมา ก้มลงนั่งยองๆ ข้างเตียงของเธอแล้วพูดว่า "หนูอยู่นี่แล้วค่ะ"

“เด็กดี บอกคุณยายมาสิ คุณแม่ของหนูเป็นอย่างไรบ้างในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เธอมีความสุขไหม ทำไมเธอถึงตายตั้งแต่ยังสาว? มีใครรังแกเธอบ้างไหม”

เมื่อพูดถึงแม่ กู้หรันรู้สึกเศร้าในใจ

แม่มีความสุขไหม?

ในความทรงจำของเธอ เธอจำได้เพียงว่าแม่ของเธอเย็นชามาก และเป็นคนไม่พูดมาก

แต่เธอไม่เคยจำได้ว่าเธอมีความสุขหรือไม่

เมื่อเธอเกิด คุณตาของเธอได้เสียชีวิตลงแล้ว

ดังนั้นแม้ว่าในเวลาต่อมาเธอได้ยินจากคนภายนอกว่าคุณตาของเธอดีต่อแม่ของเธอมาก เธอก็ยังไม่อาจแน่ใจนักว่าคุณตาของเธอทำให้วัยเด็กของแม่มีความสุขหรือไม่

ส่วนชีวิตหลังแต่งงานนั้น ซึ่งเดิมเป็นการแต่งงานหลอกลวงล้วนๆ จะมีความสุขได้ยังไง?

แต่กู้หรันยังคงกลืนความโศกเศร้าเหล่านี้อย่างเงียบ ๆ และแสดงรอยยิ้มที่มั่นใจให้หญิงชรา

“อย่ากังวลไปค่ะคุณยาย แม่ของฉันสบายดี คุณตาของฉันรักเธอมาก ครอบครัวของเธอก็รวยมากเช่นกัน แม่เป็นหนึ่งในคนหนูที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองJ คุณชายหลายคนต่างก็มีใจให้เธอ”

"งั้นก็ดีๆ "

หญิงชราดูโล่งใจแล้วจึงถามว่า “แล้วทำไมเธอถึงตายตั้งแต่ยังสาว?”

กู้หรันกล่าวว่า "ท่านเสียชีวิตด้วยอาการป่วย มันเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน และท่านก็ไม่ได้ทุกข์ทรมานมากนัก หนูเป็นคนจัดการงานศพท่านเอง มันยิ่งใหญ่มาก หนูจะไปถวายเครื่องหอมให้ท่านอทุกๆ เช็งเม้ง ท่านไปอยู่ที่ที่สบายแล้วค่ะ "

เธอพูดทั้งหมดนี้เพื่อปลอบใจหญิงชรา

อันที่จริง การจากไปของแม่ไม่สงบเลย

เมื่อแม่ถูกทรมานด้วยอาการป่วย กู้จิ่งเซิ่งยังไปสนุกกับผู้หญิงข้างนอก

วันที่สองหลังจากการตายของแม่ กู้จิ่งเซิ่งได้นำเมียน้อยหลิ่วม่านหยินเข้าไปในบ้าน

แม่ภูมิใจแค่ไหนตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ และท่านก็ถูกหัวเราะเยาะมากแค่นั้นหลังจากการตายของท่าน

ใครๆก็บอกว่าท่านภูมิใจในชีวิตของท่าน แต่สุดท้ายท่านกลับใช้ชีวิตอย่างโง่เขลา