บทที่ 262 การยืนยันความสัมพันธ์

ในเมื่อเขาพูดอย่างนั้น กู้หรันก็จะไม่ปฏิเสธ

อันที่จริง เธอเองก็อยากรู้ผลลัพธ์เช่นกัน

หลังจากครั้งก่อนกู้จิ่งเซิ่งบงการเรื่องผลตรวจดีเอ็นเอ ตอนนี้เมื่อเผชิญกับเรื่องแบบนี้กู้หรันก็สงบมาก

ในไม่ช้า พยาบาลก็เจาะเลือดเสร็จและนำตัวอย่างพวกนี้ออกไป

หญิงชรามองไปที่กู้หรันและยิ่งเธอมองมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่ากู้หรันเป็นเสี่ยวหยุนของเธอมากเท่านั้น

จมูก ดวงตา ล้วนมีร่องรอยของเสี่ยวหยุน

หญิงชราจึงไม่อยากที่จะปล่อยเธอไป

จับมือเธอไว้และพูดอย่างมีความหวัง “หรันหรัน วันนี้อยู่กับยายนะ”

กู้หรันตกตะลึงครู่หนึ่ง ทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย

สีโม่เฉิงพูดขึ้นทันทีว่า"ไม่ได้นะครับ หรันหรันเป็นภรรยาของผมแล้ว แน่นอนเธอต้องการกลับไปอยู่กับผม"

หญิงชราก็ชะงักไปเช่นกัน

จากนั้นก็จำได้ว่า กู้หรันและสีโม่เฉิงแต่งงานกัน

เธอดูไม่เต็มใจ และเมื่อเธอมองไปที่สีโม่เฉิงอีกครั้ง สายตาก็อดเผยความต่อต้านออกมาเล็กน้อย

“มันเป็นความผิดของนายทั้งหมด แต่งงานตอนอายุยังน้อย ฉันไม่สนหรอก! ถ้าหรันหรันเป็นหลานสาวของฉันจริงๆ แล้วเธอต้องกลับไปอาศัยอยู่ที่บ้านใหญ่ อย่ามาพูดว่าเป็นสามีของเธอ ต่อให้พ่อเธอมาฉันก็ไท่สน!”

สีโม่เฉิง "..."

กู้หรันรู้สึกขบขันกับคำพูดของคนแก่

เธอหัวเราะและพูดว่า "โอเคๆ ถ้าผลออกมาและหนูคือหลานสาวของคุณยายจริงๆ ถึงตอนนั้นถึงคุณยายจะไม่อนุญาต หนูก็จะกลับมาอยู่กับคุณยาย"

หลังจากพูดจบ เธอก็ขยิบตาให้สีโม่เฉิง ให้เขาอย่าขัดใจหญิงชราในเวลานี้

เมื่อสีโม่เฉิงได้รับสัญญาณของเธอ แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยเต็มใจก็ตาม เขาก็ต้องยอมรับมัน

หญิงชราดีใจมากเมื่อเห็นเช่นนี้

ไม่ว่ายังไงก็ต้องให้กู้หรันอยู่กินข้าวกลางวันต่อ

ที่จริงกู้หรันก็ชอบใกล้ชิดกับหญิงชรา

เธอไม่สามารถบอกได้ว่าความรู้สึกนี้มาจากไหน ดูเหมือนว่าจะเกิดขึ้นโดยธรรมชาติ

ดังนั้นเธอจึงไม่ปฏิเสธคำขอของคนแก่

ในเมื่อกู้หรันอยู่ สีโม่เฉิงจะอยู่เป็นเพื่อนเธอโดยธรรมดา

โชคดีที่พ่อครัวในคฤหาสน์พร้อมทำหน้าที่ตลอด หญิงชราถามความชอบของกู้หรันมาแล้ว และสั่งให้พ่อครัวทำกับข้าวที่เธอชอบหลายจาน จากนั้นก็ดึงเธอนั่งบนโซฟาและถามถึงเรื่องของฉินว่างเสวี่ย

เนื่องจากผลตรวจดีเอ็นเอยังไม่ออกมา กู้หรันไม่แน่ใจว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับหญิงชราเป็นอย่างไร