บทที่ 263 ขายหน้า

ทันทีที่หญิงชราได้ยินข่าว เธอก็ร้องไห้ออกมา

ลูกสาว หลานสาวของเธอ...

หลังจากที่หายไปนานหลายปี ในที่สุดก็กลับมาแล้ว

หญิงชราพูดกับเฉิงชวนโม่อย่างตื่นเต้นว่า "โทร...โทรหาหรันหรันเดี๋ยวนี้เลย"

หลังจากหยุดคิดไปชั่วคราว เธอก็โบกมืออีกครั้ง

"ไม่ต้องโทรแล้ว ไปบ้านตระกูลสีกัน! ไป ขับรถไปบ้านตระกูลสีกันเถอะ"

เฉิงชวนโม่ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดีเมื่อเห็นหญิงชราตื่นเต้นขนาดนี้

“แม่ครับ ใจเย็นๆ หมอบอกว่าแม่ไม่ควรตื่นเต้นเกินไปนะ”

“พอ หยุดพูดจาไร้สาระกับฉัน รีบไปขับรถไป!”

เฉิงชวนโม่ทำอะไรไม่ถูก จึงได้แต่หัวเราะและพูดว่า “โอเคๆ ผมจะไปเดี๋ยวนี้ครับ”

ในไม่ช้าเฉิงชวนโม่ก็ขับรถออกไป

หญิงชราขึ้นไปนั่งอยู่ในรถ และทั้งสองก็รีบขับรถไปที่บ้านสี

ในเวลานี้ บ้านตระกูลสี

วันนี้เป่าเปาไม่ต้องไปโรงเรียน ดังนั้นกู้หรันจึงเล่นกับหนูน้อยในห้องเด็ก

ตอนแรกคิดว่าหลังจากที่กู้หรันออกไปเมื่อครั้งก่อน เป่าเปาจะไม่ได้เจอแม่อีกนาน

ไม่คิดว่าเธอจะกลับมาเร็ว

ดังนั้นเจ้าก้อนแป้งจึงมีความสุขมาก

แม้ว่าเขาต้องพาแม่มาเล่นเก้าห่วงปริศนาที่น่าเบื่อแบบนี้ เขาก็เต็มใจอย่างยิ่ง

กู้หรันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาคิดว่ามันน่าเบื่อ

ในความเห็นของเธอ เก้าห่วงปริศนาถือเป็นของเล่นเด็กที่มีความท้าทายมากที่สุดแล้ว ช่วยเสริมสร้างทักษะให้กับเด็กได้เป็นอย่างดี

ดังนั้น เธอจึงเกลี้ยกล่อมเจ้าก้อนแป้งอย่างใจเย็นขณะสอนไปว่า "เป่าเปา ดูสิ แก้ด้วยวิธีนี้จะง่ายกว่านะ"

เมื่อพูดจบ เธอก็ปลดห่วงหลายวงไว้ในมือลง

เป่าเปาพยักหน้าด้วยความร่วมมือ

“ครับ หม่ามี๊สุดยอด!”

กู้หรันรู้สึกภูมิใจเล็กน้อย และหลังจากเสร็จสิ้นการปลด เธอก็ลุกขึ้นและยื่นมันให้เด็ก

“เอาเลยเป่าเปา ปลดให้หม่ามี๊ดูหน่อยสิ แค่ทำตามวิธีที่หม่ามี๊สอนหนูเมื่อกี้นี้”

เป่าเปาทำได้เพียงทำตามวิธีการที่ผู้เป็นแม่บอก

กู้หรันปรบมืออย่างดีใจ

“ว้าว เป่าเปา หนูเก่งเกินไปแล้ว! สมแล้วที่เป็นลูกของหม่ามี๊จริงๆ”