บทที่ 264 สมควรได้รับการสั่งสอน!

กู้หรันลุกขึ้นและออกไปอย่างรวดเร็ว

“คุณยาย หนูอยู่นี่ค่ะ”

ทันทีที่หญิงชราเห็นเธอ ก็รีบวิ่งเข้าไปกอดเธออย่างตื่นเต้น

ในเวลานี้ การเคลื่อนไหวในห้องนั่งเล่นยังทำให้ท่านสีที่กำลังดื่มชาและหยอกล้อนกอยู่ชั้นสอง และสูชิงโหรวที่กำลังพักผ่อนอยู่ในห้องนอนตกใจเล็กน้อย

ทั้งสองลงมาที่ข้างล่าง เมื่อเห็นคนสองคนกอดกันกลางห้องนั่งเล่น และเฉิงชวนโม่ ยืนอยู่ข้างๆ พวกเขาก็มึนงงเล็กน้อย

“ มีอะไรเหรอ”

สูชิงโหรวพยุงท่านสีถามไปขณะเดินลงบันได

“ท่านหญิงมาได้ยังไงเนี่ย ยังกอดร้องไห้กับกู้หรันอีก เธอรังแกท่านหรือเปล่า ฉันว่าแล้วเด็กคนนี้นิสัยไม่ดี อย่าถือสาเธอเลยค่ะ เดี๋ยวฉันจะช่วยสั่งสอนเอง "

แต่คาดไม่ถึงหญิงชราจ้องเขม็งและพูดอย่างโกรธเคือง “เธอจะสั่งสอนใคร?”

สูชิงโหรวตกตะลึงเล็กน้อย

เธอหันศีรษะและเหลือบมองเฉิงชวนโม่ที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วมองไปที่สีโม่เฉิงลูกชายของเธอ

ในท้ายที่สุด เธอพูดอย่างว่างเปล่า “สั่งสอนกู้หรันไงคะ ท่านไม่ได้มาร้องไห้ที่บ้านของฉันเพราะเธอรังแกท่านเหรอ?”

"เพ้อเจ้อ!"

หญิงชราเฉิงโกรธมาก ชี้ไปที่สูชิงโหรวและพูดอย่างโกรธเคือง"ที่แท้ปกติพวกคุณก็รังแกหลานสาวของฉันแบบนี้ใช่ไหม แอะอะก็จะสั่งสอนเธอ และบอกว่าเธอมีนิสัยไม่ดี ฉันคิดว่าคุณต่างหากที่นิสัยเสีย!"

“ใครจะไม่รู้ว่าเธอมีแต่หน้าตาแต่ไร้สมองแถมยังใจร้อน ถ้าไม่ใช่เพราะมีสามีที่ดีและลูกชายที่ดี เธอคงเป็นตัวตลกในสายตาของพวกคุณนายเศรษฐีเหล่านั้นแล้ว และยังถูกหลอกใช้อย่างโง่ๆ ฉันว่าเธอต่างหากที่สมควรจะได้รับการสั่งสอน!”

สูชิงโหรวถูกด่าจนอึ้งไปแล้ว

เธอไม่เข้าใจเลย เธอแค่ดุว่ากู้หรันเบาๆ จะยั่วโมโหหญิงชราได้อย่างไร

แต่เธอก็ยังมีอารมณ์

เมื่อได้ยินหญิงชราดุด่าเธอเช่นนี้ เธอก็อดไม่ได้