บทที่ 265 ปกป้อง

กู้หรันทำอะไรไม่ถูก เธอก็อยากรู้คำตอบของคำถามนี้เหมือนกัน

มันบังเอิญขนาดนั้นได้ยังไง?

ถ้าไม่ใช่เพราะการปรากฏตัวของเฉิงชวนโม่ ถ้าเขาจำกำไลทั้งสองวงนี้ไม่ได้ เกรงว่าจนถึงตอนนี้แล้ว เธอจะยังคิดว่าแม่ของเธอเป็นลูกสาวแท้ๆ ของตาของเธอ

หญิงชราหัวเราะเยาะ “เป็นไงล่ะ ตอนนี้อิจฉาฉันละสิ”

สูชิงโหรว "..."

หญิงชราคนนี้บ้าไปแล้วเหรอ?

เธอมีอะไรให้อิจฉา?

มันเป็นแค่หาตัวหลานสาวที่พรากจากไปกลับมา

อีกอย่าง หลานสาวคนนี้ยังเป็นลูกสะใภ้ของเธอ

เมื่อตระหนักถึงสิ่งนี้ ไม่รู้ว่าทำไมสูชิงโหรวก็รู้สึกภาคภูมิใจเล็กน้อย

ทันทีที่สังเกตเห็นความภาคภูมิใจของตัเองเธอเก็บสีหน้าทันที

ไม่ เธอจะถูกกู้หรันได้ใจไม่ได้

ลูกสะใภ้ที่ดีที่สุดในใจของเธอคือหลี่ถิงถิง กู้หรันไม่ใช่ตัวเลือกของเธอเลย

ไม่รู้ว่าหญิงชราเดาความคิดเธอออกหรืออย่างไร แต่จู่ๆหญิงชราก็พูดว่า "หรันหรัน ยายได้ยินมาว่าหนูถูกคนตระกูลสีรังแกบ่อยๆ ใช่ไหม"

กู้หรันตกตะลึงครู่หนึ่งแล้วพูดโดยไม่รู้ตัวว่า "เอ่อ เปล่า เปล่าค่ะ"

"เปล่าอะไร?"

หญิงชรามองนางอย่างขุ่นเคืองและกล่าวว่า “ก็เห็นๆอยู่นี่ไง เมื่อกี้มีผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ เอาแต่พูดเรื่องไร้สาระและใส่ร้ายหนู คนแบบนี้เราไม่ต้องไปสนใจมัน วันนี้ก็กลับบ้านกับยายเถอะ กว่ายายจะตามหาหนูเจอมันไม่ง่ายเลย หนูกลับบ้านไปอยู่กับยายสักพักนะ"

พูดจบก็คว้ามืมกู้หรันแล้วออกไป

ท่านสีตื่นตระหนกทันที

“เฮ้ รอเดี๋ยวนะ”

หญิงชราขมวดคิ้วและมองกลับมาที่เขาอย่างเบื่อหน่าย

“อะไรอีกล่ะ”

นายสีกล่าวว่า “ในเมื่อหรันหรันเป็นหลานสาวที่พรากจากไปของตระกูลเฉิง จึงไม่มีปัญหาที่จะกลับไปอยู่ได้อีกระยะหนึ่ง นี่เป็นธรรมชาติของมนุษย์ แต่ตอนนี้เธอแต่งเข้าตระกูลสีแล้ว และเธอต้องกลับมาอยู่ที่นี่หลังจากที่ไปอยู่บ้านคุณ"

"อย่าแม้แต่จะคิด!"