บทที่ 266 กลับบ้าน

นี่คือความรู้สึกหนึ่งที่แผ่ซ่านออกมาจากข้างใน

ก็เหมือนกับความรักที่แม่มีให้เธอในตอนแรกอย่างนั้น เป็นเรื่องธรรมชาติ เป็นสิ่งที่มีมาตั้งแต่เกิด

คิดมาถึงตรงนี้ กู้หรันปล่อยวางแล้ว กับทัศนคติของกู้จิ่งเซิ่งที่มีต่อเธอในตอนแรก

ไม่มีความรักจากพ่อแล้วยังไง

เธอมีคุณตาที่รักเธอ แม่ที่รักเธอ ตอนนี้ยังมีคุณยายกับคุณลุงด้วย เธอได้พบกับผู้ชายที่ดีที่สุดในโลกอย่างสีโม่เฉิง เธอน่าจะเพียงพอแล้ว

ดังนั้น กู้หรันไม่ได้บอกถึงประสบการณ์อันเลวร้ายเหล่านั้นกับคุณยายอีก

เธอได้แต่ยิ้มพลางเอ่ยเบาๆว่า “หนูกับแม่มีความสุขดีค่ะ คนตระกูลสีก็ดีกับหนูมาก ส่วนคุณป้าสู เธอเป็นคนมีนิสัยตรงไปตรงมา บวกกับเธอยังไม่รู้จักฉันดีพอ เชื่อว่าอยู่ด้วยกันไปสักระยะ เธอก็จะรู้ว่าฉันไม่ได้เป็นอย่างนั้นแบบที่เธอคิด”

หญิงชราถอนหายใจ

“หลานไม่ต้องกังวล ไม่ว่าหลานจะเป็นคนแบบไหน หลานก็จะเป็นแก้วตาดวงใจที่ยายรักที่สุด ถ้าคนตระกูลสีดีกับหลานก็ดีแล้ว ถ้าไม่ดี หลานก็กลับมาเลย แค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กคนเดียว ตระกูลเฉิงพวกเราทำไมจะเลี้ยงไม่ได้ ลุงของหลานเขาก็จะปกป้องหลานเป็นอย่างดี”

กู้หรันรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ

เวลานี้เอง คนรับใช้ก็เดินเข้ามา

“คุณท่านคะ คุณชายสีมาค่ะ”

ทั้งสองคนต่างตกใจเล็กน้อย จากนั้น ก็มองเห็นสีโม่เฉิงถือกระเป๋าเดินทางเอาไว้หนึ่งใบ ก้าวขาเดินเข้ามา

กู้หรันตกใจจนลุกขึ้นยืนจากโซฟา

“สีโม่เฉิง นี่คุณ……”

“สวัสดีครับคุณยาย”

แน่นอนว่าสีโม่เฉิงเรียกพร้อมกับรอยยิ้ม

กู้หรัน “？？？”

หญิงชราส่งเสียงฮึดฮัดอย่างหยิ่งทระนง แอบบ่นกับตัวเองว่า ถือว่าไอ้เจ้านี่รู้งาน

เปลี่ยนสรรพนามที่ใช้เรียกเร็วขนาดนี้ เทียบกับแม่ที่ไร้สมองของเขาคนนั้นแล้วน่ารักกว่าเยอะเลย

คิดแบบนี้ไปพลาง เธอก็ถามอย่างไม่ตั้งใจว่า “คุณมาทำอะไร”

สีโม่เฉิงยิ้มพลางตอบว่า “ผมรู้ว่าหรันหรันจะมาอยู่ที่นี่ช่วงระยะหนึ่ง ก็เลยเอาข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันกับเสื้อผ้ามาให้เธอโดยเฉพาะ แบบนี้กู้หรันจะได้ใช้อย่างคุ้นเคยหน่อยครับ”

กู้หรันถลึงตาใส่เขา

ผู้ชายคนนี้ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย

เธอยังไม่ทันได้รับปากว่าจะมาอยู่บ้านตระกูลเฉิงเลยนะ เขาก็เอาข้าวของเธอมาดื้อๆเลยเหรอ

นี่คงรอที่จะไล่เธอไปไม่ไหวแล้ว ไม่อยากให้เธออยู่ที่บ้านตระกูลสีแล้วใช่มั้ย