บทที่ 267 มาเป็นเพื่อนเธอ

เธออดยิ้มมุมปากไม่ได้

สักพัก จึงยิ้มแห้งๆพลางพูดว่า “คุณลุงคะ กำลังทำอะไรอยู่คะ”

เฉิงชวนโม่ยิ้มพลางเอ่ยว่า “หรันหรันมาแล้วเหรอ ลุงกำลังแต่งห้องให้หลานใหม่ไง โชคดีที่บ้านเรามีร้านเฟอร์นิเจอร์สำเร็จรูป ลุงเพิ่งเลือกชุดเฟอร์นิเจอร์ทางออนไลน์แล้วให้คนมาส่ง ดูสิ ชอบมั้ยแบบนี้ ”

กู้หรันมองเฟอร์นิเจอร์สไตล์เจ้าหญิงหวานๆ สีชมพูเหล่านั้น รู้สึกแค่ว่าเธอแย่แล้ว

“เอ่อ……ความจริงแล้วไม่ต้องวุ่นวายขนาดนี้ก็ได้นะคะ”

“ไม่ต้องได้ยังไง หลานเป็นเจ้าหญิงตัวน้อยของตระกูลเฉิงของพวกเรา แน่นอนว่าทุกอย่างต้องเป็นสิ่งที่สุด ถ้าไม่ใช่เพราะห้องมันใหญ่ได้แค่นี้ ลุงยังอยากจะทำให้มันหรูหรากว่านี้อีกหน่อยนะ”

“แต่ไม่เป็นไร ลุงมีอสังหาริมทรัย์หรูๆมากมายอยู่ทั่วประเทศ ถึงเวลาจะให้หลานเลือก เลือกหลังไหนก็อยู่หลังนั้น เลือกตามใจชอบ ”

กู้หรัน “……”

หรือว่า……นี่ก็คือความรู้สึกที่ว่าคนรวยดื้อรั้นชอบเอาแต่ใจเหรอ

เวลานี้เอง สีโม่เฉิงที่อยู่ข้างๆก็พูดอย่างเนิบๆว่า “ใครไม่มีบ้านบ้างล่ะ หรันหรัน ของผมก็คือของคุณ คุณไม่ต้องเลือก บ้านทั่วประเทศขอแค่เป็นบ้านที่คุณชอบ เข้าไปอยู่ได้เลย ส่วนใหญ่เป็นอสังหาริมทรัพย์ของCeesi Groupทั้งนั้น”

กู้หรัน “……”

เฉิงชวนโม่ “？？？”

หนอยแน่ ไอ้เวรนี่ คิดจะเทียบความรวยกับเขาใช่มั้ย

เขาไม่ได้โง่ จึงไม่ได้ปัญญาอ่อนคิดจะไปแข่งกับเขา ให้ตัวเองกลายเป็นคนโง่ที่ดึงดันแบบนั้น

เฉิงชวนโม่ยิ้มพลางเอ่ยว่า “ใจดีกับเมียขนาดนี้เลยเหรอ งั้นเมื่อไหร่จะใจดีกับลุงบ้าง ให้ห้องชุดลุงสักสองสามห้อง”

สีโม่เฉิงไม่แม้แต่จะชายตามองเขาสักนิด พูดเสียงเรียบเฉยว่า “ตอนนี้ลุงยังไม่ได้แก่ถึงขั้นเดินไม่ได้ น่าจะเป็นลุงที่คอยช่วยเหลือคนรุ่นหลังถึงจะถูก ไม่ใช่จะมาขอทรัพย์สมบัติกับคนรุ่นหลังเร็วขนาดนี้”

เฉิงชวนโม่ “……”

ได้ ถือว่าแกพูดมีเหตุผล

เสียแรงที่มีคนเรียกลุงเพิ่มมาอีกหนึ่งคน เฉิงชวนโม่เองก็ไม่อยากจะไปถือสาหาความกับสีโม่เฉิงแล้ว

มองเห็นคนยกเตียงขนาดหนึ่งจุดแปดเมตรเข้ามาพอดี จึงรีบไปสั่งการให้คนวางเตียงลง

ทางด้านนี้ กู้หรันลากสีโม่เฉิงมาข้างๆ

เธอพูดเสียงเบาๆว่า “คุณเป็นอะไร เอากระเป๋าฉันมาทำไม”

สีโม่เฉิงมองเธอ พูดอย่างจริงจังว่า “คุณไม่ได้จะพักอยู่ที่สองสามวันเหรอ”