บทที่ 268 พูดอย่างไร

กู้หรันรีบผลักเขาออก

“เอ่อ คือว่า……คุณยายยังอยู่ที่ชั้นล่างนะ ฉันไปหาคุณยายก่อน”

พูดจบ ก็รีบวิ่งไปเลย

สีโม่เฉิงมองแผ่นหลังเธอที่วิ่งไป ก็หัวเราะ

ทันใดนั้นเฉิงชวนโม่กลับโน้มตัวมา

เขามองสีโม่เฉิงอย่างมีเลศนัย พูดว่า “บอกฉันมาตามความจริง ว่าแกทำให้หลานสาวฉันติดกับได้ยัง”

สีโม่เฉิงขมวดคิ้ว ยื่นนิ้วมือออกมาหนึ่งนิ้ว ผลักตัวเขาให้ห่างออกไปไกลหน่อย

จากนั้น ก็เอามือสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วเดินออกไปข้างนอก

“นี่มันไม่เกี่ยวกับลุงนะ”

“ทำไมจะไม่เกี่ยวกับฉัน”

เฉิงชวนโม่ร้อนใจขึ้นมาทันที รีบเดินตามไป

“หรันหรันเป็นหลานสาวของฉัน ในอดีตฉันไม่รู้ ไม่สนใจว่าพวกเธอสองคนมารักกันได้ยัง ตอนนี้ฉันรู้แล้ว แน่นอนว่าต้องถามให้รู้เรื่อง อย่างอื่นไม่พูดถึง แกเคยบอกความเป็นมาของเป่าเปาให้เธอฟังหรือเปล่า”

สีโม่เฉิงชะงักฝีเท้า หันไปมองเขา สีหน้าแปลกประหลาดเล็กน้อย

เฉิงชวนโม่ตกใจ คลำที่ใบหน้าของตนเอง

“แกมองฉันทำไม หน้าฉันมีอะไรติดเหรอ”

สีโม่เฉิงตอบว่า “ไม่มีอะไรติด แต่ลุงคิดว่าถ้าผมไม่เล่าเรื่องราวของเป่าเปา เธอจะยอมเป็นแม่ให้เป่าเปามั้ยครับ”

พอเฉิงชวนโม่คิดทบทวน ก็ใช่นะ

กู้หรันคนนี้ภายนอกดูเป็นคนอ่อนโยนและคุยง่าย ความจริงแล้ว เป็นคนที่มีหลักการของตัวเอง

ไม่ใช่ว่าจะเอาอยู่ได้ง่ายๆ

คิดแบบนี้ เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกในใจ

สีโม่เฉิงเห็นดังนั้น ก็จากไปเลย

หลังจากรอจนเขาไปแล้ว เฉิงชวนโม่ห็ตั้งสติกลับมาได้อีกครั้ง

“เอ๊ะ ไม่ถูก งั้นแกพูดยังไงกับเธอกันแน่”

สีโม่เฉิงไม่ยอมบอกเขาอย่างละเอียดแน่นอน

อย่างไรเสียนี่อาจจะเป็นความลับระหว่างกู้หรันกับเขาก็ได้

ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนี้เขากับกู้หรันต่างก็ยังไม่รู้เรื่องทั้งหมดดี ถ้าผลีผลามพูดออกไป ก็จะไม่เหมาะสม

ดังนั้น สีโม่เฉิงจึงไม่สนใจเขา เดินลงไปชั้นล่างเลย

เฉิงชวนโม่เห็นเขาเมินใส่ตนเอง ก็โมโหขึ้นมาทันที

“นี่ แกอย่าคิดว่าไม่พูดอะไรจะหลบเลี่ยงเรื่องนี้ได้แล้วนะ ต่อให้ไม่ถาม แม่ก็ไม่ปล่อยแกหรอก”

สีโม่เฉิงหันหลังให้เขา โบกมือไปทางเขา