บทที่ 269 ความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูกสาว

หญิงชรารีบเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ดูฉันสิ บอกว่าจะไม่พูดเรื่องพวกนี้แล้ว ทำไมพูดขึ้นมาอีก”

กู้หรันยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร

หญิงชราพูดว่า “เอาละ พวกเราอย่ามายืนตรงนี้เลย ยายให้ห้องครัวทำอาหารที่หลานชอบเป็นพิเศษ ไป พวกเราไปดูกัน”

ดังนั้น กู้หรันจึงตามหญิงชราไปที่ห้องครัว

นี่เป็นครั้งแรกหญิงชรา ที่ทำความรู้จักกับกู้หรันอย่างจริงๆจังๆ

แน่นอนว่ามีอะไรดี ก็แทบจะทนรอไม่ไหวรีบจะเอาให้เธอหมดทุกอย่าง

นอกจากในใจกู้หรันจะรู้สึกซาบซึ้งแล้ว ก็ยังเศร้าเสียใจแทนหญิงชราด้วย

อาจจะเป็นเพราะคนภายนอกต่างก็ลืมไปแล้วว่า ตระกูลเฉิงเคยมีลูกสาวอีกหนึ่งคน

แต่ที่ผ่านมาหญิงชราไม่เคยลืม

อยู่มาจนอายุปูนนี้แล้ว กว่าจะตามหาลูกสาวที่หายสาบสูญตนเองเจอได้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายล้มหายตายจากโลกนี้ไปแล้วอย่างเงียบๆ ตรงที่ที่ตนเองมองไม่เห็น

เป็นอีกครั้งที่คนหัวหงอกต้องมางานศพคนหัวดำ

หญิงชราจะทุกข์ทรมานใจมากแค่ไหน

ตอนนี้กู้หรันเองก็มีลูกแล้ว แน่นอนว่าต้องเข้าใจความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูกสาวที่มีต่อคนคนหนึ่งนั้นมันรุนแรงมากแค่ไหน

แต่หญิงชรากลับยังคงคำนึงถึงความรู้สึกของเธอ เอาความทุกข์ทรมารนี้เก็บซ่อนไว้ในก้นบึ้งหัวใจ。

เธอรู้สึกสงสารมากจริงๆ

หญิงชราพากู้หรันเดินสำรวจจนทั่วบ้านตระกูลเฉิงแล้ว

กู้หรันเองก็ได้ทำความเข้าใจเกี่ยวกับภูมิหลังของครอบครัวนี้บ้างเล็กน้อย

ตอนที่ทานอาหารกลางวัน หญิงชราก็ให้เธอมานั่งข้างๆตนเอง

ไม่สนใจใครทั้งนั้น เอาแต่คุยกับกู้หรันคนเดียว

กู้หรันอดกลั้นหัวเราะไว้ไม่ได้ ไม่ใจแข็งพอที่จะทำลายหวังดีของหญิงชรา ดังนั้นจึงทำตามที่เธอบอกตลอดมา

แต่ตอนนี้เอง เสียงแหลมสูงเสียงหนึ่งดังมาจากประตู

“อ้าว นี่บ้านเรามีแขกเหรอ ทำไมคึกคักขนาดนี้คะ”หันหน้าไปดู ก็มองเห็นเฉิงชวนหงเดินบิดไปบิดมาเข้ามาจากในห้องรับแขก

สีหน้ากู้หรันเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เฉิงชวนหงคนนี้ เป็นหนึ่งคนที่ทำให้เกิดความทรงจำที่ไม่ดีที่สุด ในบรรดาคนของตระกูลเฉิง

อย่างไรเสีย ภาพที่ทั้งสองเจอกันครั้งแรก ก็ไม่ถือว่ามีความสุขนัก

เฉิงชวนหงมองเห็นว่ากู้หรันและสีโม่เฉิงนั่งอยู่ในห้องอาหาร ก็ตกใจไปชั่วขณะ

เห็นชัดว่าแปลกประหลาดใจมาก

แต่ไม่นาน เธอก็จัดระเบียบรอยยิ้ม เดินมาตรงอีกด้านของหญิงชราลากเก้าอี้ออกมานั่ง พูดว่า “ทำไมบังเอิญแบบนี้ วันนี้โม่เฉิงก็มาทานข้าวที่บ้านพวกเราด้วยเหรคะเนี่ย”