บทที่ 27 ตอบตกลงเรื่องแต่งงาน

แค่ฟังกู้หรันพูดว่า “บอกตามความจริงเลย ฉันต้องแต่งงาน แต่การแต่งงานครั้งนี้อาจไม่เหมือนกับที่คุณจินตนาการไว้”

“ก่อนฉันจะเกิด ปู่ของฉันทิ้งมรดกไว้ให้ฉันมากมาย และเขาบอกไว้ว่า ฉันจะได้ไปหลังจากที่ฉันแต่งงาน แต่ตอนนี้มีคนอยากได้ทรัพย์สินนี้อีก ฉันก็เลยหาคนที่จะแต่งงานให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อที่จะทำลายความทะเยอทะยานของคนเหล่านั้น”

เธอหยุดชะงักไป รู้สึกลังเลเล็กน้อย

“ดังนั้น แม้ว่าฉันจะสัญญาว่าจะแต่งงานกับคุณ มันไม่ใช่เพราะฉันชอบคุณ แต่เพราะฉันอยากได้มรดกของคุณตาของฉัน คุณ... เข้าใจไหม”

ชายคนนั้นไม่พูดอะไร เพียงแต่มองดูเธออย่างเงียบๆ

ดวงตาสีเข้มและกลมลึกนั้นเผยให้เห็นถึงอารมณ์ที่ซับซ้อนบางอย่าง

กู้หรันไม่เข้าใจ แต่เธอรู้สึกใจเต้นแรง เธอไม่รู้ว่าเขาจะตอบสนองยังไง

หลังจากนั้นประมาณสองวินาที

สีโม่เฉิงก็หัวเราะทันที

เขาค่อยๆ ยืดตัวขึ้นและพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “นั่นเป็นเรื่องบังเอิญ ผมก็เหมือนกัน”

ในแววตาที่ประหลาดใจของกู้หรัน เขาพูดโดยสีหน้าเฉยเมย “พูดความจริงเลย เพราะว่าปู่ของผมเอาแต่บังคับให้ผมแต่งงาน เพื่อจะรับมือกับเขา ผมเลยต้องหาภรรยา หรือคุณคิดจริงๆ ว่าผมจะหาผู้หญิงคนหนึ่งมานอนด้วย แล้วให้เธอรับผิดชอบ?”

กู้หรันตกตะลึงอยู่พักหนึ่ง

พูดตามตรง เมื่อก่อนเธอคิดอย่างนั้นจริงๆ

แม้ว่าจะรู้สึกไร้สาระ แค่เป็นเรื่องที่คุณสีโม่เฉิงทำ ไม่ว่าจะไร้เหตุผลแค่ไหน ก็ไม่มีใครจะกล้าพูดอะไร

เขาอธิบายแบบนี้ จู่ๆ ก็เหมือนทุกอย่างจะกระจ่าง และเธอก็เข้าใจมันทั้งหมดทันที

เธอก็ว่า ทำไมสีโม่เฉิงอยู่ดีๆ ก้ต้องการแต่งงานกับเธอ เพียงเพราะพวกเขาเคยนอนด้วยกัน

มันเป็นเพราะสิ่งนี้นี่เอง

กู้หรันสบายใจขึ้น และเมื่อเขามองดูความสัมพันธ์ระหว่างตัวเขากับสีโม่เฉิง เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น

“แล้วถ้าเราอยู่ด้วยกันจะมีประโยชน์ร่วมกันไหม” เธอถาม

แสงที่มืดมนส่องประกายในดวงตาของสีโม่เฉิง แต่เขาก็พยักหน้า

“แน่นอน”

กู้หรันยิ้มเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรต้องลังเล ฉันตอบตกลงคุณ”

สีโม่เฉิงเลิกคิ้ว

เขาได้ยินเธอพูดอีกครั้ง: “แต่ฉันมีเงื่อนไขสามข้อ”

“ลองพูดมาสิ”

“อย่างแรก เราแต่งงานบังหน้ากัน ดังนั้นหากไม่ใช่ทางเลือกสุดท้าย เราก็จะไม่เปิดเผยความสัมพันธ์ของเราต่อสาธารณชน”