บทที่ 270 ความหวังดี

“กู้หรัน ฉันได้ยินมาว่าเธอมาจากเมืองJเหรอ เมืองJก็ถือว่าเป็นเมืองที่เจริญรุ่งเรือง คิดว่าครอบครัวเธอที่นั่น คงต้องเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงและอำนาจมากแน่นอนสินะ”

กู้หรันหยิบผ้ามาเช็ดปาก พูดเบาๆว่า “ป้าหงก็พูดล้อเล่นไปค่ะ ครอบครัวพวกเราที่นั่นก็เป็นแค่นักธุรกิจธรรมดา ไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากค่ะ”

เฉิงเฉิงชวนหงขมวดคิ้ว

“อย่างนี้เอง งั้นเธอยังมีพี่น้องอีกบ้างมั้ย”

เวลานี้ สีหน้าของสีโม่เฉิงก็เครียดขึ้นมา

เห็นชัดเจนมากว่า ไม่พอใจที่เธอถามซักไซ้แบบนี้

กู้หรันแอบกุมมือเขาใต้โต๊ะ แสดงความหมายว่าเขาไม่ต้องโกรธ

จากนั้นจึงตอบเฉิงชวนหงด้วยรอยยิ้ม ว่า “ฉันไม่มีพี่น้องแท้ๆค่ะ มีแค่น้องสาวบุญธรรม ป้าหงซักถามฉันแบบนี้ คืออยากจะรู้อะไรเหรอคะ ป้าหงถามมาตรงๆได้เลน ถ้าฉันรู้ ฉันก็จะบอก ไม่มีปิดบังแน่นอนค่ะ”

เฉิงชวนหงชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นก็เอามือปิดปากหัวเราะร่วนออกมา

“เห็นเด็กแบบเธอนี้ ฉันก็เลยพลั้งปากถาม ทำไมเธอถึงได้โกรธขึ้นมาล่ะ”

“ต้องรู้ว่า โม่เฉิงเป็นคนที่พวกเราเห็นเขาเติบโตมาตั้งแต่เด็ก เขามีภรรยา ความสัมพันธ์ของพวกเราเขาก็ไม่ต่างอะไรกับความห่วงใจของพ่อแม่เขา ดังนั้นเธออย่าคิดมาก”

กู้หรันยิ้มอ่อนๆ

“ขอแค่ป้าหงเป็นห่วงฉันอย่างจริงใจ แน่นอนว่าฉันก็จะไม่คิดมาก แต่หลายปีมานี้เคยเจอแต่พวกเสือสิงห์กระทิงแรดมาเยอะเหลือเกิน เจอเรื่องอะไรก็อดที่จะคิดมากไม่ได้ หวังว่าป้าหงจะไม่ถือสานะคะ”

เฉิงชวนหงเผยให้เห็นสีหน้าตกใจทันที

“เสือสิงห์กระทิงแรดเหรอ ใครกัน”

กู้หรันมองเธอ ไม่ได้พูดอะไร

เฉิงชวนหงพูดอีกว่า “ที่เธอพูดคงไม่ได้หมายถึงพ่อแท้ๆของเธอ รวมทั้งแม่เลี้ยงกับน้องสาวต่างแม่ของเธอด้วยหรอกนะ”

พอพูดประโยคนี้ออกมา คนอื่นๆบนโต๊ะก็อึ้งไปหมดเลย

แน่นอนว่าสีโม่เฉิงรู้เรื่องในอดีตของกู้หรัน

แต่หญิงชรากับเฉิงชวนโม่ต่างก็ไม่รู่เรื่อง

เพื่อให้หญิงชราสบายใจ กู้หรันจึงแต่งเรื่องเล็กน้อยเล่าให้เธอฟัง เพื่อให้เธอเชื่อ ว่าหลายปีมานี้ตนเองอยู่อย่างมีความสุขมาก ไม่ได้ทุกข์ยากลำบากอะไร

แต่ตอนนี้ เฉิงชวนหงกลับมาพูดแบบนี้……