บทที่ 271 ไม่พอใจ

กู้หรันเห็นดังนั้น ก็เกรงว่าหญิงชราจะโกรธ จนร่างกายล้มป่วยเพราะเรื่องนี้

จึงรีบพูดขึ้นว่า “คุณยาย อย่าเพิ่งใจร้อน ค่อยๆฟังหนูเล่าก่อนนะคะ”

หญิงชราเอามือข้างหนึ่งมากุมมือเธอไว้

“ได้ หลานเล่ามายายจะฟัง”

ในใจเธอรู้สึกร้อนใจมาก

เมื่อครู่ได้ยินน้ำเสียงของเฉิงชวนหง หรือสิ่งที่กู้หรันบอกเธอก่อนหน้านี้จะเป็นเรื่องโกหก

แม่เลี้ยงอะไรน้องสาวต่างแม่อะไร เธอไม่ได้บอกว่าเธออยู่อย่างมีความสุขมากเหรอ พ่อของเธอดีกับหยุนเอ๋อหรือเปล่า งั้นแล้วทำไมถึงมีแม่เลี้ยงน้องสาวต่างแม่อีก

กู้หรันมองท่าทางของหญิงชรา หัวใจก็บีบเคล้นเต้นแรงขึ้นมา

เธอกลัวจริงๆว่าหลังจากที่หญิงชรารู้ความจริงแล้ว จะรับไม่ได้

เวลานี้ เฉิงชวนโม่เองก็พอจะมองออก

เขาค่อฯข้างรู้เรื่องราวทางฝั่งของเมืองJ มากกว่าหญิงชรา แม้จะไม่รู้ละเอียด แต่เห็นท่าทางลำบากใจของกู้หรัน ก็รู้ว่าความจริงแล้วไม่ได้เป็นอย่างที่พวกเขาคิดอย่างนั้นเลย

ด้วยเหตุนี้ เขารีบพูดว่า “แม่ แม่ทำแบบนี้กู้หรันตกใจหมด ตอนนี้เป็นเวลากินข้าว พวกเรากินข้าวก่อนเถอะครับ มีเรื่องอะไรกินข้าวเสร็จค่อยคุยกัน”

หญิงชราอึ้งไป งุนงงเล็กน้อย

ใช่สินะ ตอนนี้เป็นเวลากินข้าว

ทำไมเธอต้องมาบีบคั้นหลานสาวที่รักของเธอ ให้พูดเรื่องไม่สบายใจในตอนนี้ด้วย ทำไมไม่ให้เธอกินข้าวก่อนนะ

หญิงชราจึงตั้งสติกลับมาได้

เวลานี้ จู่ๆเฉิงชวนหงกลับพูดขึ้นมาว่า “ชวนโม่ แกไม่รู้เหรอว่าคุณแม่เป็นห่วงโม่เฉิงขนาดไหน ตอนนี้ภรรยาโม่เฉิงมีปัญหา แกไม่ยอมบอกให้รู้เรื่องก็ให้แม่กินข้าวก่อน เธอจะกินลงเหรอ”

เฉิงชวนโม่ขมวดคิ้ว

เห็นได้ชัดมากว่า ไม่พอใจคำพูดของเฉิงชวนหงเป็นอย่างยิ่ง

หญิงชรากลับตกใจอีกครั้ง

ใช่แล้ว ที่เฉิงชวนหงพูดเองก็ถูก