บทที่ 272 โกรธ

พักใหญ่ จึงได้ยินเสียงหญิงชราพูดว่า “หรันหรัน ที่หลานบอกเป็นความจริงเหรอ”

เธอไม่อยากจะเชื่อจริงๆ ว่าบนโลกใบนี้จะมีคนที่เลวได้แบบนี้

ยิ่งไม่อยากจะเชื่อว่า ลูกสาวแท้ๆของตัวเองจะเคยถูกรังแกเช่นนี้

ดังนั้น หยุนหยุนจึงไม่ได้จากไปอย่างสงบเลย

เธอถูกคนอื่นปิดบังมาตลอด เธอตายด้วยความโกรธแค้นใช่มั้ย

ขอบตาของหญิงชราแดงก่ำขึ้นมาทันที

กู้หรันถอนหายใจ

ถ้าได้ เธอไม่อยากให้หญิงชรารู้ความจริง

อย่างไรก็ตามนี่สำหรับคนแก่ที่รักลูกสาวราวกับชีวิตคนหนึ่งแล้ว มันรุนแรงเหลือเกิน

แต่สถานการณ์ตอนนี้ การบีบคั้นที่ละก้าวๆของเฉิงชวนหง ทำให้เธอไม่อาจโกหกต่อไปได้อีก

เธอได้แต่มองไปยังหญิงชราอย่างรู้สึกผิด พูดด้วยเสียงเครียดว่า “ขอโทษค่ะ คุณยาย หนูไม่ได้ตั้งใจจะโกหกคุณยาย”

ตึง——

คนเฒ่ารู้สึกว่าฟ้าถล่มดินทลาย ภาพตรงหน้าดำมืด เป็นลมไปเลย

“แม่!”

“คุณยาย!”

……

เพราะการเป็นลมอย่างกะทันหันของหญิงชรา ทำให้ตระกูลเฉิงโกลาหาวุ่นวายขึ้นมาชั่วขณะ

คุณหมอมาแล้ว กำลังตรวจอาการหญิงชรา

เฉิงชวนหงมองเห็นท่าทางเคร่งเครียดของคุณหมอ ในใจก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย

ตอนแรกเธอแค่อยากจะเปิดโปงธาตุแท้ของกู้หรันต่อหน้าหญิงชราและสีโม่เฉิง แต่กลับคิดไม่ถึงว่า จะเป็นสาเหตุให้หญิงชราเป็นลม

ในใจทั้งกลัวทั้งตกใจในเวลาเดียวกัน และก็โกรธเล็กน้อย

เธอไปหากู้หรัน จับข้อมือของเธอไว้

“ยัยนี่ ! เธอรับสารภาพมาตามตรง ว่าเธอทำอะไรคุณแม่ เธอวางยาคุณแม่รึเปล่า ไม่อย่างนั้นทำไมพูดอยู่ดีๆก็เป็นลมไปเลย”

กู้หรันมองเฉิงชวนหงด้วยแววตาเย็นเยือก เหมือนกับมองคนปัญญาอ่อนอย่างนั้น

เฉิงชวนโม่เห็นดังนั้น ก็เดินมาตะคอกอย่างโมโหว่า “พี่ใหญ่ พี่พูดเพ้อเจ้ออะไร หรันหรันจะวางยาแม่ได้ยังไง”

เฉิงชวนหงรีบแย้งเขาว่า “ไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใครที่ผ่านมาคุณแม่สุขภาพแข็งแรงมาตลอด เพราะมาเจอกับเธอ ก็เป็นลมติดกันสองครั้งแล้ว แกไม่คิดว่านี่มันแปลกมากเหรอ”

ครั้งนี้ สายตาที่เฉิงชวนโม่มองมาที่เธอ ไม่ต่างอะไรกับสายตาที่มองคนบ้า

เขาถอนหายใจ พูดว่า “เรื่องมันไม่ได้เป็นแบบที่พี่คิด……”