บทที่ 273 เป็นอดีตไปแล้ว

เธอหัวเราะอย่างเกินพอดีไปมาก ถึงขนาดว่าคนที่ดูอยู่ข้างๆ หน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธ

ได้ยินแค่เฉิงชวนหงหัวเราะพลางเอ่ยว่า “เธอเป็นลูกสาวของหยุนหยุนเหรอ นี่มันจะเป็นไปได้ยังไง หยุนหยุนตายไปแล้ว กระดูกถูกเผาเป็นเถ้าถ่านแล้ว เธอจะเป็นลูกสาวของหยุนหยุนได้ยังไง อีกอย่าง หยุนหยุนเพิ่งจะอายุเท่าไหร่ ตอนตายยังเป็นเด็กน้อยอยู่เลยนะ เธอจะมีลูกสาวโตขนาดนี้ได้ยังไง ฮ่าๆๆ……นี่เรียกว่าน่าขำสิ้นดี”

ขณะที่กำลังหัวเราะอยู่นั้น จู่ๆ——

เสียงดัง “ปึง”

กล่องไม้เล็กขนาดเท่าฝ่ามือถูกโยนมาทางเธอ

ทุกคนต่างตกใจ หันกลับไป จึงพบว่าตอนนี้หญิงชราฟื้นขึ้นมาแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ กล่องไม้เล็กๆนั้น เธอเป็นคนโยนมา

ทุกคนต่างรีบกรูกันเข้าไป

“แม่ ฟื้นแล้วเหรอครับ”

“คุณยาย ฟื้นแล้วเหรอคะ”

“คุณท่าน ไม่เป็นไรนะครับ”

หญิงชราไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ถลึงตาใส่เธออย่างโมโห

คุณหมอพูดว่า “ก่อนหน้านี้คุณท่านโมโหมาก จึงเป็นลมไป ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว แต่ต่อไป อย่าให้เกิดอารมณ์ที่แปรปรวนมากจนเกินไปจะดีที่สุดต้องพักผ่อนให้เพียงพอ”

กู้หรันและเฉิงชวนโม่และคนอื่นๆก็พยักหน้า

“ค่ะ ขอบคุณค่ะคุณหมอ”

หลังจากรอจนคุณหมอไปแล้ว เฉิงชวนหงรีบมาที่ด้านหน้าเตียงของผู้เป็นแม่ พูดเสียงสะอื้นว่า “แม่คะ แม่เป็นยังไงบ้างคะ มีตรงไหนที่ไม่สบายบ้างคะ”

หญิงชรามองเห็นเธอก็ปวดหัว ก็ตะคอกอย่างรำคาญว่า “หุบปาก!”

เธอพูดด้วยเสียงเย็นชาว่า “ฉันยังไม่ตายนะ แกจะร้องคร่ำครวญอะไรที่นี่”

เฉิงชวนหง “……”

ความกตัญญูที่อยู่เต็มหัวใจแต่กลับถูกตะคอกกลับมา เธอรู้สึกน้อยใจเล็กน้อย

หญิงชรามองไปยังกู้หรันที่ยืนอยู่ไม่ไกล แววตาอ่อนโยนลงมาเล็กน้อย

“หรันหรัน หนูมานี่”

เธอยกมือขึ้นมา กวักมือเรียกกู้หรัน

กู้หรันเดินไปหา เฉิงชวนหงอ้าปาก อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับถูกสายตาดุดันของหญิงชรามองมาจนต้องกลืนลงคอไป

หญิงชรามองกู้หรันด้วยความรักใคร่ ในแววตาเต็มไปด้วยความเมตตาเอ็นดู