บทที่ 275 ผู้มีพระคุณ

กู้หรันเม้มปาก

เธอรู้ว่าหญิงชราหมายถึงอะไร

ก็คือก่อนหน้านี้ที่เธอเล่า ว่าเธอกับแม่อยู่อย่างสบาย มีความสุขมาก

ตอนนี้หญิงชรารู้ความจริงแล้ว คำโกหกย้อนกลับมาทำร้ายตัวเอง แน่นอนว่าคำพูดก่อนหน้านี้พวกนั้นก็พูดไม่ได้อีกแล้ว

กู้หรันพยักหน้า พูดเบาๆว่า “คุณยายคะ คุณยายจะโทษหนูมั้ยคะ”

หญิงชราหัวเราะออกมา

“เด็กโง่ หนูผ่านความทุกข์ยากลำบากมาด้วยความมุ่งมั่นตั้งใจแบบนี้ ยายจะไปโทษเธอได้ยังไง”

เธอถอนหายใจ ราวกับรับรู้ถึงความรู้สึกบางอย่าง

“ต้องโทษยาย ที่สะเพร่าไม่ละเอียดรอบคอบเลย ยายน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว หนูกับโม่เฉิงแต่งงานกัน ทางบ้านหนูไม่มีใครมาที่เมืองหลวงเลย แน่นอนว่าเพราะไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน แต่ยายกลับไม่ได้นึกถึงข้อนี้เลย ยายนี่……”

“คุณยายคะ นี่ไม่ใช่ความผิดคุณยายค่ะ”

กู้หรันมองเห็นเธอเริ่มโทษตัวเองอีกครั้ง ทันใดนั้นก็รู้สึกสงสารเห็นใจขึ้นมา

“หนูกลัวว่าคุณยายจะเป็นกังวล จึงไม่ยอมบอกคุณยาย อีกอย่างพวกเราก็เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน คุณยายคิดว่าเป็นแบบนี้ก็สมเหตุสมผลแล้วค่ะ”

หญิงชราเห็นดังนั้น ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

ชะงักไปชั่วครู่ แล้วจึงถามว่า “ดังนั้น สิ่งที่หนูเล่าให้ชวนหงฟังก่อนหน้านี้ ก็เป็นความจริงเหรอ”

จนถึงตอนนี้ เธอก็ไม่อยากจะเชื่อว่า ลูกสาวผู้น่าสงสารคนนั้นของเธอตอนมีชีวิตอยู่จะอยู่อย่างทุกข์ระทมขนาดนี้

กู้หรันก้มหน้า ไม่ได้พูดอะไร

ความจริงแล้ว สิ่งที่แม่เจอมาตลอดชีวิตนี้ มันทุกข์ยากลำบากกว่าที่เธอพูดมาทั้งหมดนั่นมากนัก

รู้สึกยังไงที่ถูกผู้ชายคนหนึ่งหลอกลวงมาสิบกว่าปี

เธอไม่รู้

เธอคบหาอยู่กับเฉิงเฟิง ไม่ถึงหกปี ตอนที่เธอรู้ว่าตัวเองถูกทรยศหักหลังก็รู้สึกเหมือนฟ้าถล่มดินทลาย แล้วตอนนั้นแม่จะเป็นยังไงนะ

เธอคงจะเจ็บปวดจนแทบจะขาดใจ อาจจะเคยคิดมาหลายครั้งแล้วว่า จะไม่ยอมถูกทรมานด้วยความรักแบบนี้อีก

เธอไม่รู้

คนเป็นพ่อเป็นแม่ ก็ต้องแสดงด้านที่ดีที่สุดของตัวเองให้ลูกเห็นตามสัญชาตญาณ

คนที่เจ็บปวดใจ สกปรกสามมเหล่านั้น ยากที่จะทนรับได้ ล้วนถูกพวกเขากลืนลงไปเหมือนเป็นยาขม