บทที่ 277 เกลี้ยกล่อม

กู้หรันมองพวกเขาต่อปากต่อคำกัน ดูแล้วสนุกดีทีเดียว

เธอยิ้มพลางเอ่ยว่า “พอได้แล้ว คุณก็วางใจเถอะ แม้คุณป้าจะเห็นแก่หน้าคุณยาย ก็ไม่มีทางเล่นงานฉันไปตลอดชีวิตหรอกค่ะ ใช่มั้ยคะคุณป้า”

เธอพูดจบ ก็ยิ้มอ่อนๆมองไปที่เฉิงชวนหง

กู้หรันพูดขนาดนี้แล้ว เห็นชัดว่าอยากให้ทั้งสองเลิกรากันสักที

นอกจากจะเป็นคนเสียสติ มิฉะนั้นปกติก็ต้องแยกย้ายกันแล้ว

เฉิงชวนหงเป็นคนตรงไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้โง่

ด้วยเหตุนี้ จึงส่งเสียงฮึ่มเบาๆ พูดว่า “แน่นอน”

เฉิงชวนโม่จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ถ้าเป็นแบบนี้แต่แรกก็ดีแล้ว เป็นคนในครอบครัวทั้งนั้น ทำไมต้องหาเรื่องทะเลาะกันด้วย”

ดังนั้น เวลาต่อมา เฉิงชวนโม่ก็จัดการให้กู้หรันกับสีโม่เฉิงเข้าพัก พร้อมกับพาพวกเขาไปเดินดูรอบๆบ้าน

ส่วนเฉิงชวนหงกลับไปที่บ้านตัวเองแล้ว

ไม่นาน คนตระกูลสีก็มาถึง

คุณท่านสีพอรู้ว่ากู้หรันเป็นหลานสาวของหญิงชรา ก็ดีใจมาก

อย่างไรเสียทั้งสองตระกูลก็สนิทสนมกันอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งสนิทแนบแน่นกันขึ้นไปอีก ก็เป็นเรื่องที่ดีมาก

สีเทียนสิงคิดว่ายังไงก็ได้ เพราะเรื่องในบ้านเขาจะไม่ค่อยไปแทรกแซง และไม่กล้าแสดงความคิดเห็นอะไร เชื่อฟังคำสั่งของภรรยาตลอดเวลา

ในทางกลับกันสูชิงโหรว ไม่ได้เปลี่ยนทัศนคติท่าทีต่อกู้หรัน เพราะสถานะที่เปลี่ยนไปของเธอ

ถึงขนาดสงสัยเล็กน้อย ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงหรือไม่

ถ้าหญิงชราไม่ได้เอาผลตรวจDNAออกมา เธอหัวเด็ดตีนขาดก็ไม่เชื่อ ว่ากู้หรันเป็นคนตระกูลเฉิง

ในเมื่อนี่ไม่ใช่ละคร จะมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้เชียวเหรอ

เมื่อได้เห็นผลการตรวจDNAซึ่งเป็นหลักฐานที่ชัดเจนน่าเชื่อถือ เธอก็พูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ

สีโม่เฉิงไม่อยากแยกกับกู้หรัน ดังนั้นสองวันนี้ เขาจึงพักอยู่ที่บ้านตระกูลเฉิง

สูชิงโหรวไม่ค่อยพอใจกับเรื่องนี้นัก

รู้สึกว่าก่อนหน้านี้ลูกชายก็ไม่ค่อยใกล้ชิดสนิทสนมกับตนเองนัก ต่อมาพอมีภรรยา ก็ยิ่งห่างเหินกับเธอขึ้นไปอีก

แต่ตอนนั้น ยังดีที่กู้หรันเองไม่ได้มีพลังอำนาจอะไร