บทที่ 278 กลับเมือง J

“มองไม่ออกเลยนะ ว่าช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานคุณก็ยังมีสติมากเลย”

สีเทียนสิงรีบประจบเอาใจว่า

“เมียสุดที่รักสอนไว้ดี”

“เชอะ ถือว่าคุณยังรู้เรื่องอยู่บ้างนะ”

สีเทียนสิง ท่ามกลางแสงไฟสาดส่อง เขามองภรรยาที่แสนงดงามราวกับดอกไม้มีใบหน้าที่น่ารักไร้เดียงสา หัวใจสั่นเล็กน้อย

เขากุมมือของสูชิงโหรว พลันพูดอย่างอ่อนโยนว่า “โหรวเอ๋อ มีคุณอยู่นี่ดีจริงๆ”

สูชิงโหรวได้ยินคำพูดของเขาหวั่นไหวตามเล็กน้อย จนหน้าแดง

“ตอนนี้คุณเพิ่งรู้ว่าฉันดีเหรอ”

“เปล่า ผมรู้มานานมากแล้ว รู้ตั้งแต่วันแรกที่ได้รู้จักคุณเลย”

สีเทียนสิง พูดพลางพร้อมโอบไหล่ของสูชิงโหรวอย่างอ่อนโยน ทั้งสองคนล้มตัวลงนอนบนเตียงพร้อมกัน....

วันรุ่งขึ้น

กู้หรันพบว่า จู่ๆสูชิงโหรวก็มีท่าทีทัศนคติกับเธอดีขึ้นไม่น้อย

ไม่เพียงไม่ชักสีหน้าใส่เธออีก ตอนมาที่เยี่ยมเธอที่บ้านตระกูลเฉิง ยังถามไถ่สารทุกข์สุขดิบอีกด้วย

เธอเหลือบมองสีโม่เฉิงด้วยสีหน้าตื่นตกใจ

สีโม่เฉิงเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

มีเพียงสีเทียนสิง ที่คอยใช้ตะเกียบคีบอาหารให้ภรรยาอย่างเงียบๆ ยิ้มพลางเอ่ยว่า “ที่รัก คุณทานเยอะๆนะ คุณดูสิช่วงนี้คุณผอมไปนะ”

ราวกับสูชิงโหรวได้ยินข่าวดี มองเขาด้วยความตื่นเต้นยินดี

“จริงเหรอคะ ช่วงนี้ฉันผอมลงจริงเหรอคะเนี่ย”

สีเทียนสิงทำหน้าจริงจัง มีความสับสนงุนงงเล็กน้อย

“ก็จริงนะสิ ผมจะโกหกคุณทำไมกัน คุณดูนะเอวคุณเล็กลงตั้งเยอะ ผมเห็นแล้วผมปวดใจเลย มานี่

กินเยอะๆหน่อยนะ”

สูชิงโหรวพอได้ยินคำนี้ ก็ดีใจแทบตายเลย

ทุกคนต่างพูดว่า เมื่ออายุมากขึ้นต่อให้มีเงินก็ยากที่จะผอม

แม้ว่าเธอคิดเองฝ่ายเดียวว่ายังไม่แก่ แต่พวกเมตาบอลิซึ่มการเผาผลาญอะไรพวกนั้น ก็ไม่ได้ดีเฉกเช่นตอนสาวๆ

ช่วงก่อนหน้านี้ เธอรู้สึกว่าช่วงเอวของตนเองเริ่มมีเนื้อเผละออกมา เธอรู้สึกกลุ้มใจมาโดยตลอด อยากจะต้องการลดพวกมันลงมา

ดังนั้นในช่วงนี้ เธอตั้งใจจะกินอาหารให้น้อยลง

คิดไม่ถึงเลยว่าจะเห็นผลจริงๆด้วย!

สูชิงโหรวอารมณ์ดีขึ้นมาทันที

มองกู้หรันอีกครั้ง ก็ไม่ได้รู้สึกไม่ถูกชะตาแบบนั้นแล้ว

กู้หรันเองก็มองช่วงเอวของสูชิงโหรวที่จริงก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรมากนัก ก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้

นอกจากตกใจกับความสามารถในการพูดไปเรื่อยเปื่อยของสีเทียนสิงแล้ว ก็ตกใจกับเรื่องที่ทำไมถึงได้เชื่อคำประจบง่ายๆ

แต่ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็ไม่มาหาเรื่องตนเองแล้ว เธอก็สบายใจไปได้เปลาะหนึ่ง

ดังนั้น หลังจากพักอยู่ได้สองวันแล้ว จึงตัดสินใจเดินทางกลับเมือง J ทันที

ในเมื่อทางบริษัทยังมีเรื่องอีกมากมาย ที่รอให้เธอกลับไปจัดการ

สีโม่เฉิงเองก็มีงานที่ต้องทำ ไม่สามารถอยู่ที่เมืองหลวงได้ตลอด

หญิงชรารู้ว่าเธอเตรียมจะกลับแล้ว ก็ใจหายเป็นอย่างยิ่ง