บทที่ 280 ตอนจบ

เธอรีบพูดว่า “ยังไงกัน ตกลงว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น เธอบอกฉันให้ชัดเจนได้มั้ยเนี่ย”

มู่จื่อจ้องมองเธอ สักพัก จู่ๆก็หัวเราะออกมาอย่างกับคนบ้า

“เย่ซิวไป๋ เป็นคนทำร้ายหลินหย่งจนถึงแก่ความตาย!”

หัวใจกู้หรันสั่นด้วยความตื่นตกใจ

ในหัวสมองมีภาพของผู้ชายคนนั้นผุดขึ้นมา เธอขมวดคิ้วเข้าหากันทันที

“เย่ซิวไป๋รับปากว่าจะปล่อยพวกเขาไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมต้องทำร้ายเขาจนตายด้วย”

มู่จื่อหัวเราะเยาะให้ตนเอง

“ก็ต้องโทษพวกเราเองนี่แหละ ตอนนั้นหลังจากที่เธอเข้าไปช่วยเจรจากับเย่ซิวไป๋ให้พวกเรา

เขารับปากว่าจะปล่อยคนแล้ว แต่พอหลังจากเกิดเรื่องนั้นก็เสนอที่จะร่วมมือกับพวกเรา

เขาต้องการเอกสารลับจากหน่วยงานกลางของอเมริกาฉบับหนึ่ง

ถ้าได้เอกสารนั้นมา เขาก็จะจ่ายเงินก้อนโตให้แก่พวกเรา

ซึ่งมันมากพอที่จะให้พวกเรายอมวางมือได้เลย

“ฉันคิดว่าว่าภารกิจนั้นมันยากเกินไป จึงไม่ยอมรับงาน แต่หลินหย่งกลับแอบรับงานลับหลังพวกเรา เขาบุกเข้าไปที่หน่วยงานกลางโดยลำพัง จากนั้นก็...”

เธอพูดไปพูดมา ก็ร้องไห้ออกมาอีก

กู้หรันช็อคไปทันที

ที่ผ่านมา เธอรู้ว่าพวกเขาทำอะไรมาโดยตลอด

และรู้ว่าสายงานอย่างพวกเขา ต้องเผชิญหน้ากับอันตรายได้ทุกชั่วขณะ

ทว่ากลับคิดไม่ถึง ว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นกับตัวของพวกเราเองจริงๆแบบนี้

เธอเม้มริมฝีปาก ก้มหน้านิ่งเงียบอยู่สักพัก

มู่จื่อพูดอย่างโมโหว่า “มันต้องจงใจแน่ๆ! มันรู้ว่าหลินหย่งมีนิสัยมุทะลุ

ต้องจงใจยั่วยุให้เขาไปขโมยเอกสารฉบับนั้นมา นี่เห็นอยู่ชัดๆว่ามันเป็นการเอาคืน!”

กู้หรันชะงัก พูดอย่างตกใจ “ล้างแค้นเหรอ”

มู่จื่อชะงักไปชั่วขณะ ตระหนักได้ว่าตนเองปากพล่อยไป จึงรีบเปลี่ยนคำพูด

“อ้อ ไม่มีอะไร เอ่อคือ... ฉันมีธุระต่อ ขอตัวก่อนนะ อีกเดี๋ยวเธอก็กลับบ้านได้ ดึกแล้วระวังตัวด้วย”

เธอพูดจบ ก็เดินไปเลย

กู้หรันมองแผ่นหลังของเธอที่เดินจากไป รู้สึกไม่เข้าใจสักนิด

แต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก เธอไม่ได้สนิทกับพวกของหลินหย่ง นอกจากเสียใจแล้ว ก็ไม่มีความรู้สึกใดๆทั้งสิ้น

หลังจากกลับมาถึงบ้านแล้ว จึงค้นพบสีโม่เฉิงยังไม่กลับมา

เธอส่งข้อความหาสีโม่เฉิงทันที ให้เขาทำธุระเสร็จแล้วรีบกลับบ้าน

จากนั้นจึงอาบน้ำเพื่อเข้านอน

กู้หรันถูกปลุกให้ตื่นตอนตีสาม

ชายหนุ่มจับเส้นผมของเธอ เอามาปัดใบหน้าของเธอเบาๆ

เธอพูดอย่างไม่รู้ตัวว่า “จักกะจี้”

จากนั้นพอลืมตา ก็มองเห็นใบหน้าอันคุ้นเคยนั้น

กู้หรันยกมือโอบต้นคอของสีโม่เฉิงไว้ ถามว่า “เสร็จธุระแล้วเหรอคะ”

“ครับ”

สีโม่เฉิงจ้องมองเธออย่างลึกซึ้ง และก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด จู่ๆก็มองเห็นบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิม

ในดวงตาของผู้หญิงคนนี้

ราวกับว่า เธอไม่ได้สงสัยอะไรเลยเรื่องที่เขาออกไปกลางดึก

หรือว่า สงสัยอยู่ แต่ไม่ยอมบังคับเขาให้บอก

สีโม่เฉิงรู้สึกอบอุ่นใจ เขาพูดเสียงแผ่วเบา “หรันหรัน”

“หืม”

“พวกเรามีลูกอีกสักคนนะ”

กู้หรันอึ้งตะลึงทันที

ทันใดนั้น ใบหน้าก็แดงเรื่อขี้นมา

“ใครจะมีลูกกับคุณเหรอ”

เธอดึงมือกลับ และหันหลังให้

เดิมกู้หรันคิดว่า เขาจะจับพลิกร่างกายของตนเองกลับไป

ทว่ากลับไม่มี