บทที่ 7 มองพอหรือยัง?

เขาเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของกู้หรัน

“คุณรู้มั้ยว่าจริงๆ แล้วผมชอบคุณมาตั้งนานแล้ว เมื่อก่อนผมไม่มีโอกาส แต่ครั้งนี้ มีคนมาคุยเรื่องข้อตกลงบางอย่างกับผม และผมคิดว่าข้อตกลงนี้คุ้มค่ามากๆ!”

“อย่ากังวลไปเลย ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังเหมือนที่พวกเขาทำ ผมจะปฏิบัติต่อคุณอย่างดี และผมทำให้คุณเป็นผู้หญิงคนเดียวของผม เมื่อผมมีคุณแล้ว ผมจะไม่แตะต้องผู้หญิงคนอื่นอีก”

ในขณะที่ชายคนนั้นพูด ร่างกายของเขาก็กดทับลงไปอย่างหนัก

กู้หรันตกใจมาก แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพยายามอย่างเต็มที่เพื่อป้องกันตัวเอง “คุณเฉินจินซาน! อย่าทำแบบนี้เลย...”

เมื่อเห็นว่าสู้เขาไม่ได้ เธอก็หมดความอดทน “คุณบอกว่าคุณชอบฉันมากไม่ใช่เหรอ นี่คือสิ่งที่คุณบอกว่าชอบเหรอ? ห้องก็ไม่ยอมเปิดสักห้อง จะมีอะไรในห้องอาหารเนี่ยนะ?”

เฉินจินซานตกตะลึงครู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่าเขาคาดไม่ถึง ในเวลาแบบนี้แล้วเธอจะยังสนใจเรื่องนี้อีก

เขายิ้มอย่างชื่นชม

“ดีมาก ไม่เสียแรงที่เป็นหญิงสาวที่ผมเฉินจินซานหมายปอง คุณแตกต่างจากคนทั่วไปจริงๆ”

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรหาผู้ช่วยของเขา

“เปิดห้องเพรสซิเดนสูทให้ฉันหนึ่งห้อง เอาคีย์การ์ดมาให้ฉันที่ห้องอาหาร”

ไม่นานก็มีคนเข้ามาพร้อมกับคีย์การ์ดห้อง

กู้หรันยังคงจ้องมองไปที่กระเป๋าของตัวเอง เธอกลับพบว่าโทรศัพท์มือถือข้างในกระเป๋าไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ

เธอขึ้นมาบนตึกนี้ เป็นเวลาสี่สิบกว่านาทีแล้ว

โทรศัพท์ไม่เคยดังเลย

เกิดอะไรขึ้น?

ลุงหลินมีธุระกะทันหันเลยไม่ได้โทรมาเหรอ? หรือเป็นเพราะสาเหตุอื่น?

เธอไม่รู้เลย แต่หัวใจของเธอจมดิ่งลงอย่างรุนแรง

หลังจากที่เฉินจินซานได้คีย์การ์ดห้องพัก เขาก็อุ้มเธอขึ้นไปชั้นบน

ทันทีที่เข้ามาในห้อง กู้หรันก็รีบพูดว่า “คุณสกปรกเกินไป ไปอาบน้ำก่อน หลังจากอาบน้ำแล้ว คุณถึงจะแตะต้องฉันได้!”

เฉินจินซานยิ้ม และเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ

ในเมื่อเขาสามารถเพลิดเพลินกับความงามของหญิงสาวได้แล้ว เขาจึงไม่อยากใช้กำลัง ดังนั้นเขาจึงยอไปอาบน้ำจริงๆ

จากนั้นกู้หรันก็พยายามระงับความตื่นตระหนกในใจ จากนั้นเธอก็เริ่มมองสำรวจห้อง

เธอเห็นแค่ว่าห้องเพรสซิเดนสูทใหญ่มาก มีระเบียงทางด้านซ้าย ซึ่งถัดจากระเบียงน่าจะเป็นหน้าต่างของห้องข้างๆ