บทที่104 ดื่มเป็นเพื่อนเธอ

“หนันหนัน……”

เธอยื่นมือออกไปกุมมือของเซี่ยหนันเอาไว้

เซี่ยหนันยกมือขึ้นมาปากน้ำตา พลางหัวเราะเยาะตัวเอง

“ขอโทษด้วยนะที่ทำให้เธอต้องมาเสียเปล่าเลย จริงๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสักหน่อย เพราะถึงยังไงฉันก็ชินมาตั้งหลายปีแล้ว ฉันไม่ควรจะมีความหวังกับเขาตั้งนานแล้ว”

กู้หรันได้ยินดังนั้นก็รู้สึกปวดใจมากกว่าเดิม

เรื่องของตระกูลเซี่ย เธอก็พอรู้มาบ้าง

ลู่ไห่ฉีคือรักแรกของเซี่ยหนัน และทั้งสองคนก็คบกันนานมาก

ต่อมาไม่รู้ว่าเพราะอะไร ลู่ไห่ฉีกลับไปชอบน้องสาวของเซี่ยหนัน และนั่นก็คือเซี่ยเวย ลูกติดจากแม่เลี้ยงของเธอ

เซี่ยหนันก็ไม่ได้มีนิสัยอืดอาดยืดยาดอยู่แล้ว เธอรู้แบบนั้นก็โมโหและเลิกกับ ลู่ไห่ฉีเลย

และน่าจะเป็นช่วงเวลานั้นแหละ เธอก็ไปต่างประเทศ และปีหนึ่งก็ไม่กลับมาเลยสักครั้ง

ตอนนี้เรื่องนี้มันก็ผ่านไปสามปีแล้ว ถ้ามองจากมุมของกู้หรันแล้ว เซี่ยหนันน่าจะวางเรื่องของลู่ไห่ฉีไปได้ตั้งนานแล้ว

แต่ไม่คิดเลยว่า เซี่ยเวยจงใจจะใส่ร้ายเธอ

ถูกต้อง แผนการที่โง่เง่าแบบนี้ จริงๆ ไม่ต้องให้เซี่ยหนันพูด กู้หรันเองก็พอจะเดาออกว่าเป็นฝีมือของเซี่ยเวยเอง

เพื่อที่จะโค่นล้มศัตรูที่ไม่มีอยู่จริง เอาเด็กในท้องมาเป็นตัวแปร ถือว่าโหดร้ายมากเลย

พอคิดได้แบบนี้เธอก็หัวเราะออกมาอย่างเย็นชา

“และตอนนี้เธอวางแผนจะทำยังไงต่อ? คุณลุงไม่เชื่อเธอ แล้วเธอก็จะวุ่นวายกับเขาต่อไปแบบนี้เรื่อยๆ ไม่ได้หรอกนะ”

เซี่ยหนันขมวดคิ้ว

เธอไม่มีวันยอมก้มหัวให้เซี่ยหมินต๋าแน่นอน เพราะว่าเรื่องนี้มันไม่ใช่ความผิดของเธอเลย

แต่ว่าตอนนี้ เธอก็ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้อีกแล้ว

และเธอก็เลยโบกมือด้วยความหงุดหงิด

“ช่างเถอะ เอาตามเขาแล้วกัน ตอนนี้ฉันยังไม่อยากยุ่งเรื่องนี้”

กู้หรันเห็นแบบนี้ก็ไม่ได้พูดอะไรมากมาย

และในตอนนี้เอง โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

เสี่ยวชวีเป็นคนโทรมา

จู่ๆ ที่บริษัทก็มีเรื่องมากมายให้ต้องจัดการ เสี่ยวชวีอยากให้เธอรีบกลับไป

กู้หรันตอบตกลง พอวางสาย เซี่ยหนันก็พูดขึ้นมาว่า “เธอไปจัดการงานที่บริษัทก่อนเถอะ ตอนนี้ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว เดี๋ยวคงจะไปหาที่สงบๆ ทำใจให้ผ่อนคลายสักหน่อยก็โอเคแล้ว”