ตอนที่ 17 เยี่ยมั่วเซวียน ฉันเกลียดนาย!

เยี่ยมั่วเซวียนไม่สนใจเพราะคิดว่าเธอแกล้งทำ เขาจึงเยาะเย้ย "แกล้งทำตัวน่าสงสารแบบนี้ตบตาฉันไม่ได้หรอก"

ร่างเล็กกระทัดรัดนอนอยู่บนพื้นไม่ขยับเขยื้อน

เยี่ยมั่วเซวียนเลิกคิ้วขึ้น "แสดงพอแล้วมั้ง"

ร่างบางนั้นก็ยังไม่ขยับ เยี่ยมั่วเซวียนหรี่ตาเรียวลงเล็กน้อย จากนั้นหมุนวีลแชร์ไปข้างหน้า

จากนั้นก็เห็นว่าใบหน้าของเสิ่นฉีซีดราวกับกระดาษและแม้แต่ริมฝีปากของเธอก็ไร้สี

ณ ขณะนั้นใจของเขาเหมือนถูกบีบไว้แน่น

ยี่สิบนาทีต่อมา ระเบียงทางเดินของโรงพยาบาล

เยี่ยมั่วเซวียนนั่งบนวีลแชร์ด้วยใบหน้ามืดมน จ้องมองที่เซียวซู่ด้วยดวงตาที่เย็นชาและตรงไปหาเขาหลังจากที่เขาจัดการธุระเสร็จ

“เธอเป็นยังไงบ้าง” เยี่ยมั่วเซวียนถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดีนัก

เซียวซู่ทำหน้าบึ้ง “หมอบอกว่าระบบหมุนเวียนเลือดบกพร่องประกอบกับอาการป่วยทางร่างกายและจิตใจ เลยทำให้ไปกระตุ้นอาการแพ้ท้องจนทำให้อาเจียนออกมาครับ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เยี่ยมั่วเซวียนก็เลิกคิ้วขึ้นนิดนึงแล้วก็ยิ้มเยาะ "แกล้งทำเป็นน่าสงสารงั้นเหรอ จู่ๆก็เกิดแพ้ท้องขึ้นมาซะงั้น”

เซียวซู่ "คุณชายครับ สีหน้าของคุณเสิ่นดูไม่ดีจริงๆและนี่คือผลตรวจจากทางโรงพยาบาล"

สายตาของเยี่ยมั่วเซวียนเลื่อนมาที่ใบหน้าของเซียวซู่ราวกับมีดคมๆ เซียวซู่กระแอ่มเบาๆ "ผลตรวจนี้อาจจะผิดพลาด คุณชายเยี่ยจะทำอย่างไรครับ"

เยี่ยมั่วเซวียนจำได้ว่าแผนก่อนหน้านี้ยังไม่สำเร็จและเธอก็คายยาที่กินไปออกมาหมด สายตาของเขาค่อยๆเฉยเมย "ติดต่อหมอให้ทำการผ่าตัด"

หึ คุณคิดว่าแสร้งทำเป็นป่วยเพื่อที่จะได้เก็บลูกนอกสมรสคนนี้ไว้งั้นเหรอ ไม่มีทาง!

“เอ่อ คุณเสิ่นยังไม่ทำแท้งเหรอครับ” เซียวซู่ตะลึงไปพักหนี่งก่อนจะรีบพยักหน้า “ผมจะติดต่อหมอทันที”

หลังจากที่เซียวซู่จากไป เยี่ยมั่วเซวียนก็หันวีลแชร์ไปทางห้องผู้ป่วยและเข็นเข้าไปในห้องผู้ป่วยสีขาวอย่างเงียบ ๆ

ร่างเล็กเพรียวบางของหญิงสาวนอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาล มือของเธอวางประสานบนอกของเธออย่างเรียบร้อย

ใบหน้าที่สวยงามของเธอดูสงบ นอกจากผิวซีดและสีปากแล้วก็ดูไม่ออกว่าเธอกำลังป่วย เหมือนเธอกำลังหลับอยู่มากกว่า

เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงจอมวางแผน ดูอ่อนแอมากเมื่ออยู่ในอาการโคม่า

ล้อวีลแชร์เลื่อนเข้ามาใกล้เตียงอย่างช้าๆ

ดวงตาสีเข้มของเยี่ยมั่วเซวียนมองเธอไม่ละสายตามันเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ยุ่งเหยิงและซับซ้อน

เสแสร้งแหล่ะ จะบังเอิญขนาดนี้ได้ยังไงกัน ที่เธอหมดสติไปในตอนนั้น คิดเหรอว่าจะรักษาเด็กคนนี้ไว้ได้ ?

เยี่ยมั่วเซวียนบังคับตัวเองให้ละสายตาและเข็นวีลแชร์ออกจากห้องผู้ป่วย

เมื่อเสิ่นฉีตื่นขึ้น จมูกของเธอเต็มไปด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อที่น่าขยะแขยง เมื่อเธอลืมตาขึ้นก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องผ่าตัดอันหนาวเย็น

เมื่อเห็นคนที่กำลังจัดเครื่องมือแพทย์อยู่ เสิ่นฉีก็พยายามลุกขึ้นทันที ดึงเข็มฉีดยาในมือของเขาออกพร้อมกับผลักพยาบาลข้างๆออกแล้วเดินโซซัดโซเซออกไป