ตอนที่ 4 หิวกระหายขนาดนี้เลย?

“ไม่ใช่...” เสิ่นฉีไม่รู้ว่ากำลังเจ็บปวดหรือวิตกกังวล น้ำตาเอ่อล้นออกมาจากดวงตาของเธอ

เธอมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอจะพลาดไม่ได้ และเธอต้องอยู่ที่บ้านของตระกูลเยี่ยให้สำเร็จ!

“ฉันเพียงแค่...อ้า!”

เยี่ยมั่วเซวียนผลักเธอออกไปโดยที่ไม่ให้โอกาสเธอได้อธิบายอีกครั้ง “ผู้หญิงอย่างเธอนอกจากเป็นผู้หญิงเลวแล้วยังไม่บริสุทธิ์อีก ก็ยิ่งน่ารังเกียจสำหรับฉัน”

เยี่ยมั่วเซวียนหันหลังกลับ แล้วเข็นรถเข็นออกไปโดยไม่มองเสิ่นฉีที่ล้มลงกับพื้นด้วยความงุนงง

เธอมองตามด้านหลังของเยี่ยมั่วเซวียนแล้วกัดริมฝีปากล่างเบาๆ

เขาไม่ได้พูดถึงเรื่องที่จะไล่เธอออกจากบ้านตระกูลเยี่ย ถ้าอย่างนั้นเธอสามารถอยู่ต่อได้ไหม?

เธอห่อผ้าห่มแล้วเดินกลับไปที่เตียง หลังจากรอนานกว่าสิบนาทีแต่ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ เสิ่นฉีก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดูเหมือนว่าเธอจะทำสำเร็จแล้ว

-

เสิ่นฉีอยู่คนเดียวในห้องว่างหนึ่งคืน โดยคิดว่าเยี่ยมั่วเซวียนควรรับข้อเสนอของเธอ นั่นคือการเป็นคู่รักแค่ในนาม ไม่มีความเกี่ยวข้องกัน

เสิ่นฉีเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงไปข้างล่าง เห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังยุ่งอยู่

ในขณะที่กำลังจะถามพวกเขาว่าห้องครัวอยู่ที่ไหน ทันใดนั้นไม้กวาดก็ยื่นออกมาขัดเท้าของเสิ่นฉี เธอสะดุดแล้ววิ่งไถลไปข้างหน้าอย่างหยุดไม่ได้

“กริ๊ดดด!” ขณะที่เธอใกล้จะสัมผัสกับพื้นโลก ก็มีมือใหญ่ฉุดเธอขึ้นมาได้ทันเวลา

เสิ่นฉีที่ยังคงตกตะลึงมองขึ้นไปปะทะเข้ากับดวงตาอบอุ่นราวกับหยก

“ไม่เป็นอะไรนะครับน้องสะใภ้”

“น้องสะใภ้?”

“ฉันเป็นพี่ชายคนโตของมั่วเซวียน ชื่อหลิ่นหาน” เยี่ยหลิ่นหานพูดอย่างนุ่มนวล

ไม่รอให้เสิ่นฉีได้ตอบ เสียงเย็นชาก็ดังขึ้นมา “ดูเหมือนว่าฉันจะมาผิดเวลา”

เสียงนี้นี่มัน...เสิ่นฉีมองตามเสียงไป

เซียวซู่ที่เข็นรถวีลแชร์ที่ซึ่งมีเยี่ยมั่วเซวียนนั่งอยู่เดินเข้ามา เยี่ยมั่วเซวียนนั่งอยู่บนรถเข็นพร้อมกับผ้าห่มบางๆคลุมขาของเขาเอาไว้

แม้ว่าเขาจะนั่งอยู่บนรถเข็น แต่ท่าทางของเขาดูเหมือนกับว่าจะครองโลก

ดวงตาที่เย็นชาของเขาเหมือนกับใบมีดที่อยู่บนหน้าของเขา

ทำให้เสิ่นฉีอดที่จะตัวสั่นไม่ได้เมื่อสบตากับเขา

และเธอเพิ่งจะรู้ตัวว่าเธอยังอยู่ในอ้อมแขนของเยี่ยหลิ่นหาน เธอจึงรีบถอยกลับมาสองก้าวเพื่อรักษาระยะห่างแล้วก้มศีรษะลงด้วยความรู้สึกผิด

“มั่วเซวียน คิดไม่ถึงว่าจะได้เจอนายที่บ้าน” เยี่ยหลิ่นหานยังคงยิ้มให้น้องชายของเขา

แต่เยี่ยมั่วเซวียนกลับมีท่าทางต่างจากเขา ไม่มีสีหน้าแสดงความรู้สึกใดๆ เขาเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ “พี่ใหญ่”

“อืม...ถ้างั้นพี่ใหญ่ไม่รบกวนนายกับน้องสะใภ้แล้ว”

หลังจากที่เยี่ยหลิ่นหานพูดจบ เขาก็มองไปที่เสิ่นฉีแล้วพูดเบาๆว่า “น้องสะใภ้ พี่ใหญ่ต้องไปบริษัทแล้ว ขอตัวก่อนนะครับ”

เสิ่นฉีพยักหน้าอย่างงงๆ เมื่อเห็นเยี่ยหลิ่นหานออกไป ในขณะที่เธอกำลังจะละสายตา ก็ได้ยินเสียงเยี่ยมั่วเซวียนพูดประชดประชันว่า “ผู้หญิงที่หย่าร้างแล้วนี่หิวกระหายขนาดนี้เลยเหรอ อดใจที่จะยั่วยวนผู้ชายไม่ไหวแล้วหรือไง”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เสิ่นฉีก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง “คุณพูดว่าอะไรนะ”