บทที่ 103 ฉันจะปล่อยเธอไปแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้

เย่ฉ่าวเฉินชี้นิ้วไปที่ห้องครัว และพูดด้วยน้ำเสียงคมชัดว่า " ฉินหม่าไม่ได้บอกกับเธอหรอว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเธอมีหน้าที่รับผิดชอบในการทำอาหาร "

พอมู่เวยเวยได้ยินเขาพูดอย่างนั้นก็พึ่งนึกได้ถึงคำพูดที่ฉินหม่าพูดเมื่อเช้า เธอยกยิ้มด้วยความเย้ยหยันแล้วพูดขึ้นอย่างนิ่งๆว่า " ทำไมฉันต้องทำอาหารให้คุณด้วย? ใช้ไม่ใช่แม่บ้านที่คุณจ้างมานะ? "

อยากจะให้ฉันรับใช้คุณ คุณนี่มันประเมินค่าตัวเองสูงไปรึป่าว!

เย่ฉ่าวเฉินหัวเราะแห้งแล้วพูดด้วยน้ำเสียงถากถาง "มู่เวยเวย เธอลืมไปรึป่าวว่าเธอเป็นสิ่งของที่ฉันจ่ายเงินซื้อมา? แล้วตอนนี้ฉันยังเป็นเจ้าหนี้เธออยู่ เหตุผลแค่นี้ไม่พออย่างนั้นหรอ? "

" เจ้าหนี้? "

" เธอลืมแล้วหรอว่าเธอเป็นหนี้ฉันหนึ่งล้าน ทำไม ตอนนี้ไม่อยากยอมรับงั้นหรอ? "

เมื่อเธอได้ยินเขาเอ่ยถึงเรื่องเงินหนึ่งล้าน มู่เวยเวยอึ้งไปเล็กน้อย และเธอก็รู้สึกผิดเล็กน้อยในใจ เธอจึงพูดขึ้นว่า " ก็แค่ทำอาหารไม่ใช่หรอ? จะไปยากอะไร? "

มองไปที่เธอที่กำลังเดินเข้าไปในห้องครัว เย่ฉ่าวเฉินก็เผลอยิ้มออกมา

ถ้ารู้ว่าเรื่องเงินหนึ่งล้านนั้นมันใช้ได้ผล เขาน่าจะเอาข้ออ้างนี้ออกมาใช้ตั้งแต่แรก!

มู่เวยเวยเดินเข้าไปในครัว เห็นว่าฉินมากำลังเด็ดผักอยู่ มู่เวยเวยเดินไปยืนข้างๆอ่างล้างจานแล้วพูดขึ้นว่า " ฉินหม่า คุณสอนฉันทำอาหารหน่อยสิ! "

ฉินหม่าเงยหน้าขึ้น ยากเหมือนกันนะที่เธอจะให้ความร่วมมือมากขนาดนี้ ฉินหม่ารู้สึกโล่งอกไปทีและพูดขึ้นอย่างรีบร้อน " ได้เลย วันนี้คุณหนูเข้าครัวเป็นวันแรก อย่างนั้นก็เริ่มเรียนจากง่ายง่ายไปก่อนนะ วันนี้คุณหนูก็ลองฝึกล้างผักไปก่อน "

มู่เวยเวยได้ยินคำพูดของฉินหม่า เธอก็รีบพูดขึ้นอย่างไม่รอช้า " ได้เลย"

เป็นเหตุนี้ ทั้งสองร่วมมือกันทำอาหารเย็นของวันนี้จนเสร็จ และในห้องรับแขก เย่ฉ่าวเฉินกำลังดูข่าวการเงินภาคค่ำ แต่เซียวซินโยวกลับจ้องไปที่ทีวีแล้วเปิดดูข่าวบันเทิง

แค่คิดถึงภาพที่มู่เวยเวยยุ่งๆอยู่ในครัว เธอก็รู้สึกดีใจจนตัวสั่น เฉียวซินโยวได้ตอนนี้รู้สึกสดชื่นมาก

ยังจะมีอะไรดีไปกว่าการที่ถูกคนที่เกลียดคอยปรนนิบัติรับใช้ล่ะ?

แต่ในทางกลับกันเมื่อเทียวกับเย่ฉ่าวเฉินเขานิ่งเงียบสงบมาก สายตาของเขาไม่ได้จ้องไปที่ห้องครัวแต่เขาเหลือบไปมองเป็นครั้งคราว

จริงๆแล้วในใจของเขาก็มีความรู้สึกแปลกๆเกิดขึ้น หวังเพียงว่าอยากให้อาหารเย็นมือนี้จัดขึ้นโต๊ะไวไว

มู่เวยเวยมองไปที่ฉินหม่าอย่างตั้งใจ ดูท่าทีที่เธอแล่เนื้ออย่าง ปรุงอาหาร แม้กระทั้งการตุ๋นเนื้อหรือทำโจ๊กอย่างชำนาญ จิตใจก็ยากที่จะนิ่งเงียบ เธอรู้สึกว่าอาหารที่เธอได้กินในทุกเช้า มันไม่ได้ออกมาได้ง่ายๆอย่างที่คิด

มองไปที่ฉินหม่าที่ต้องผัดผักไปด้วยพร้อมกับปรุงรสต่างๆไปด้วย เธอก็แอบจำไว้ในใจเงียบๆ

" คุณหนู พอจะดูเข้าใจรึยังคะ? ทุกเมนูที่ทำต้องใส่เกลือ และต้องใส่ซีอิ้วขาวเล็กน้อย สองสิ่งนี้ไม่เพียงช่วยสีสั้นของอาหาร แต่ยังช่วยเพิ่มความอร่อยให้กับอาหารด้วย "

พอได้ฟังคำอธิบายของฉินหม่า มู่เวยเวยก็พยักหน้าอย่างจริงใจแล้วพูดว่า " ฉันเข้าใจแล้ว "

ฉินหม่ากำลังทำเมนูไก่ตุ๋นเห็ด เห็นเธอที่กำลังจัดการนำไก่ที่ทำความสะอาดหมดจดเรียบร้อยแล้วลงไปในหม้อหินด้วยความชำนาญ จากนั้นก็โรยเห็ด ต้นหอม ขิง กระเทียม และเครื่องเทศอื่นๆ และเริ่มปรุงอาหารอย่างช้าๆโดยใช้ไฟกลาง

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง ฉินหม่าคิดว่าน่าจะได้ที่แล้ว จึงพูดกับมู่เวยเวยที่ยืนอยู่ข้างๆว่า " คุณหนู เมนูนี้ขาดแค่ใส่เกลือแล้ว คุณหนูลองใส่เกลือเองดูนะ "

พอมู่เวยเวยได้ยินอย่างนั้น ก็ไม่รอช้าที่จะเดินไปตักเกลือออกมาหนึ่งช้อนโต๊ะแล้วค่อยๆเทปรุงลงไปในหม้อ

ฉินหม่าจะลองชิมดู แต่ว่าก็คิดขึ้นได้ว่าน่าจะให้คุณชายเป็นคนชิมคนแรก ยังไงสะนี่ก็เป็นการเข้าครัวครั้งแรกของคุณหนู ฉินหม่าคิดว่าปริมาณเกลือน่าจะกำลังดี เลยปิดแก๊สทันที

อาหารเต็มโต๊ะเลย มู่เวยเวยช่วยฉินหม่าเสิร์ฟอาหาร แต่ไม่คิดเลยว่าโดนฉินหม่าห้ามไว้แล้วพูดว่า " คุณหนู อาหารพวกนั้นมันร้อนมาก คุณไปจัดวางช้อน ตะเกียบดีกว่า "

มู่เวยเวยไม่ได้ปฏิเสธอะไร จากนั้นก็เดินไปที่โต๊ะอาหารเพื่อเตรียมความพร้อม

เย่ฉ่าวเฉินมองไปบนโต๊ะอาหารที่มีกลิ่นหอมโชยมา ครั้งแรกที่รู้สึกว่าตัวเองเจริญอาหาร ไม่รอให้ฉินหม่าเรียกเขาก็พูดกับคนที่นั่งข้างๆอย่างเฉียวซินโยวว่า " ซินโยบาย ไปทานข้าวกันก่อนเถอะ "

ซินโยวพยักหน้าแล้วเดินไปปิดทีวีจากนั้นก็เดินตามเขาไปที่โต๊ะอาหร มองไปที่อาหารที่หลากหลายเต็มโต๊ะ เธอก็อุทานเสียงหึออกมา

จากการที่เธอรู้จักมู่เวยเวยเป็นอย่างดี เธอเชื่อว่าอาหารต้องไม่อร่อยเท่าไหร่แน่ๆ แล้วถ้าในอาหารมียาพิษล่ะแล้วจะทำยังไง?

พอคิดได้แบบนี้ ซินโยวก็เหมือนจะคิดแผนที่ชั่วร้ายขึ้นอีกครั้ง......

ฉินหม่ามองไปที่เย่ฉ่าวเฉินที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะอาหารด้วยสีหน้าท่าทางที่ยิ้มแย้มแล้วพูดออกมาเบาๆว่า " คุณชาย ไก่ตุ๋นเห็นตรงกลางนี้ คุณหนูช่วงลงมือทำเยอะมาก ท่านและคุณเฉียวลองทานดูนะคะ "

มู่เวยเวยพอได้ยินแบบนี้ก็ใจแป้ว พูดถึงเรื่องช่วยทำ เธอก็แค่เทเกลือลงไปแค่นั้น นอกนั้นก็เป็นฝีมือของฉินหม่า

แต่ว่าฉินหม่าก็ทำไปด้วยความหวังดี เธอก็ไม่อยากทำให้ฉินหม่าเสียหน้า เธอนั่งเงียบๆอยู่ในที่ของตัวเองแล้วก็กินข้าวต่อไป

พอเย่ฉ่าวเฉินฟังจบก็เงยหน้าขึ้นแล้วเหลือบไปมองเธอแวบหนึ่ง จากนั้นก็ให้ฉินหม่าตักไก่ให้เขาสองชิ้น เขาใช้ตะเกียบคีบขึ้นแล้วเอาเข้าปาก จากนั้นก็เคี้ยวไปสองทีแล้ววางตะเกียบลง

เขาคิ้วขมวด แล้วพูดขึ้นด้วยความจากลำบาก " น้ำ "

มู่เวยเวยขมวดคิ้ว เป็นเพราะว่าใส่เกลือมากเกินไปแล้วเค็มงั้นหรอ?

ฉินหม่ารีบยื่นน้ำให้เขาแล้วมองไปที่เขาด้วยความสงสัยเช่นกัน

" ทำไมมันถึงหวานขนาดนี้? เวยเวย เธอคงไม่ได้คิดว่าน้ำตาลคือเกลือใช่ไหม? "

เฉียวซินโยวก็วางตะเกียบลงเช่นกัน จากนั้นก็ยกนมขึ้นดื่มอย่างรีบร้อนด้วยสีหน้าที่ทนไม่ได้

เธอคิดว่าจริงๆแล้วมู่เวยเวยตั้งใจ เธอไม่พอใจที่ต้องทำอาหารอย่างนั้นหรอ? แค่เกลือกับน้ำตาลก็แยกไม่ออก?