บทที่ 152 สามีภรรยาทะเลาะกัน ความรักกักเก็บไว้ไม่ไหวแล้ว

มู่เวยเวยมองเขาด้วยสายตาไร้ความกังวล"ไม่มี"

"เชอะ ไม่มีเงินเธอจะไปฝรั่งเศสได้อย่างไร? หรือว่าเธอจะไปขโมยเงินลุงตระกูลมู่ล่ะ?"หรือเธอจะไปหว่านล้อมให้เย่ฉ่าวเหยียนจ่ายค่าเรียนกับค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันให้?

มู่เวยเวยเดิมทีไม่อยากคิดเล็กคิดน้อยกับเขา ไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะพูดหยาบคายออกมาเช่นนี้ ยังลากเย่ฉ่าวเหยียนมาเกี่ยวข้องอีก เธอจะไม่ทนอีกต่อไป

"เย่ฉ่าวเฉิน ความคิดคุณทำไมสกปรกอย่างนี้ ฉันแต่งงานกับคุณ เป็นพี่สะใภ้ของเย่ฉ่าวเหยียน ต่อให้ฉันคิดจะหว่านล้อมใครก็ไม่คิดที่จะเป็นเย่ฉ่าวเหยียน ฉันเลือกและไม่มีทางเข้าไปยุ่งวุ่นวาย!"

"ดูเหมือนว่าเธอจะมีจุดมุ่งหมายแล้ว สรุปเป็นผู้ชายคนไหนเหรอ?" เย่ฉ่าวเฉินนึกขึ้นได้ว่าเคยเจอคนคนหนึ่งที่มหาวิทยาลัย หรี่ตามองเธอ เสียงดังขึ้น "ใช่รุ่นพี่เธอคนนั้นใช่ไหม?"

มู่เวยเวยรับรู้เหนื่อยมามากพอแล้วเขาไม่มีเหตุผล ออกแรกผลักเขาออก "เย่ฉ่าวเฉิน ฉันว่าคุณเป็นโรคคิดไปเองนะ ได้ๆๆ ฉันก็ไม่อยากเสียเวลาพูดกับคุณ นี่เป็นเบอร์ของครูที่ให้คำปรึกษา คุณไปถามเองเลยดูว่าฉันไปขอเงินผู้ชายคนไหน "

พูดแล้วทิ้งโทรศัพท์ให้เขา แล้ววิ่งออกนอกห้องพัก

ถ้าฉันอยู่กับเขาอีกหนึ่งวินาทีคงต้องหยุดหายใจ

เย่ฉ่าวเฉินชะงักงันสักครู่ คิดขึ้นมาได้เลยกดโทรหาเบอร์ที่เธอให้มา

หลังจากที่โทรติดต่อได้ปลายสายพูดมาว่า "เวยเวย เธอเปลี่ยนใจแล้วเหรอ?"

เย่ฉ่าวเฉินสำลัก เปลี่ยนใจอะไร?

ไอแห้งหนึ่งครั้งแล้ว เย่ฉ่าวเฉินพูด "สวัสดีครับ ผมเป็นสามีของมู่เวยเวย คุณสามารถที่จะบอกผมได้ไหมเรื่องที่มู่เวยเวยจะไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่ฝรั่งเศสเกิดอะไรขึ้น?

คุณครูเสี่ยวฮัวรู้สึกแปลกใจถามว่า"เธอไม่ได้บอกคุณเหรอ? อ้อ อย่างนี้นะ......."

มู่เวยเวยที่วิ่งออกจากห้องมุ่งตรงไปที่หน้าFront ขณะเดียวกันกับที่เจ้าของห้องพักกำลังดูซีรี่ย์อยู่หน้าคอมพิวเตอร์

"เปิดห้องเพิ่มอีกหนึ่งห้องค่ะ " มู่เวยเวยกักเก็บอารมณ์โมโห สีหน้าไม่ดีพูดขึ้น

เธอไม่อยากอยู่ห้องกับเย่ฉ่าวเฉินเพียงลำพัง หนึ่งนาทีเธอก็ยังไม่ยอม

เจ้าของห้องพักเงยศีรษะขึ้นเห็นว่าเป็นเธอ ไม่ได้สั่งให้เธอลงทะเบียนก่อน เปิดลิ้นชักหยิบกุญแจให้เธอทันที "ห้องข้างๆคุณได้ไหม?"

"ไม่ได้ ฉันต้องการห้องที่ไกลที่สุดค่ะ"

"อ้อ~" เจ้าของห้องพักเปิดลิ้นชักพลิกไปมาหากุญแจและยื่นให้เธออีกครั้ง "นี่ ห้องพักที่ไกลที่สุด อยู่ชั้นสองเดินตรงไปทางนั้นก็ถึงแล้ว"

มู่เวยเวยหยิบกุญแจขึ้นมาด้านบนถึงห้องพักที่เจ้าของห้องพักบอก

นอกจากห้องที่ค่อนข้างมืด อย่างอื่นที่ตกแต่งภายในก็เหมือนกันหมด

ล้มลงบนเตียง มู่เวยเวยสายตาล่องลอยมองที่เพดานห้อง รู้สึกปวดตึงๆสมอง

อีกด้าน เย่ฉ่าวเฉินหลังจากวางสายแล้วสีหน้าเคร่งขรึมขึ้น ที่แท้เธอได้ปฏิเสธเรื่องนี้เมื่อสองวันก่อน เขานึกว่าเธออยากไปให้ไกลและยังด่าทอเธอ

เย่ฉ่าวเฉินรู้สึกหงุดหงิดใจ ทำไมพอได้ยินเรื่องเกี่ยวกับเธอขึ้นมาเขาต้องไม่ใจเย็นเช่นนี้? ทำไมถึงไม่สามารถฟังคำอธิบายของเธอ?

ตอนนี้ เธอคงจะเกลียดเขาเพิ่มมากขึ้น

ทำอย่างไรดี? เย่ฉ่าวเฉินเดินไปเดินมาในห้องนานมาก สุดท้ายก็รู้สึกว่าคงต้องขอโทษเธอก่อน

นอกห้อง ไม่มีแม้แต่เงา

ด้านล่าง บริเวณห้องพักก็ไม่มีคน

ที่นี่ใหญ่ขนาดนี้ เธอจะไปไหนได้?

หรือว่าจะไปอยู่ที่ห้องของฉ่าวเหยียน?

พอนึกได้เช่นนั้น เย่ฉ่าวเฉินก็อดใจไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าใจ เคาะที่ประตูห้องของเย่ฉ่าวเหยียน

"พี่ เข้ามานั่งก่อนสิ" เย่ฉ่าวเหยียนหลบทางให้เขาเข้ามา

เขามองเข้าไปในห้องสรุปว่าไม่มีสักคน

"คือว่า........นายเห็นมู่เวยเวยไหม?" เย่ฉ่าวเฉินถาม

เย่ฉ่าวเหยียนรู้สึกแปลกใจ สักพักก็เข้าใจอย่างรวดเร็วพวกเขาสองคนทะเลาะกันอีกแล้ว ขมวดคิ้วขึ้นถามว่า "ไม่ครับ เกิดอะไรขึ้น?"

"ไม่มีอะไรหรอก นายพักผ่อนเถอะ" เย่ฉ่าวเฉินไม่อยากบอกเรื่องน่าอายกับน้องชาย

เย่ฉ่าวเฉินหันหลังกลับไปไม่กี่ก้าว เย่ฉ่าวเหยียนก็เรียก "พี่"

"ว่าอย่างไร?"

เย่ฉ่าวเหยียนไม่ได้ถามและยังบอกเล่าออกมาว่า "พี่กับเวยเวยทะเลาะกันอีกแล้ว"

เย่ฉ่าวเฉินรับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่เปลี่ยนไปของเย่ฉ่าวเหยียน เพราะว่าปกติเย่ฉ่าวเหยียนจะพูดว่า "พี่สะใภ้" เป็นไปได้อย่างไรที่ครั้งนี้เรียก "เวยเวย"

"สามีภรรยาทะเลาะกันเป็นเรื่องปกติ นายไม่ต้องกังวลใจ" เย่ฉ่าวเฉินตอบเสียงราบเรียบ

เย่ฉ่าวเหยียนพยายามอดทนแล้ว แต่ก็อดไม่ได้ พูดอย่างมีความหมายสองนัย "พี่ เวยเวยเป็นผู้หญิงที่ดี ถ้าหากพี่ไม่รู้จักทะนุถนอมเธอ ไม่ช้าก็เร็วเธอจะไปจากพี่"

เย่ฉ่าวเฉินหนังตากระตุก จ้องมองน้องชายอย่างพิจารณา พูดอย่างใจเย็น"ฉันแต่งงานกับเธอแล้ว เธอจะเป็นภรรยาฉันตลอดไป ฉันไม่ปล่อยเธอไป เธอก็หนีไปจากฉันไม่ได้ตลอดไป"

"อ้อ เอาเถอะ หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น " เย่ฉ่าวเหยียนพูดอย่างเหนื่อยล้า นวดบริเวณตาพูดว่า "พี่ ผมอยากนอนสักพัก ถึงเวลารับประทานอาหารแล้วเรียกผมนะ"

"รู้แล้ว นายพักผ่อนเถอะ"

ประตูปิดลงช้าๆ หน้าของเย่ฉ่าวเหยียนหายไป สีหน้าข้างเย่ฉ่าวเฉินเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม หรือว่าเขาคิดมากเกินไป? น้องชายพูดอย่างนี้หมายความว่าอย่างไร? หรือว่าเขาชอบมู่เวยเวยขึ้นมาจริงๆ?

แต่ดูจากท่าทีของมู่เวยเวยเมื่อสักครู่นี้ ก็เหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรกับเรื่องนี้

ดูเหมือนว่าเขาต้องรีบจัดการให้เย่ฉ่าวเหยียนนัดดูตัวแล้ว เขารู้จักผู้หญิงอยู่หลายคนก็ต้องสามารถหลีกเลี่ยงความสนใจออกจากมู่เวยเวยได้

เขาไม่อยากให้น้องชายตัวเองมารู้สึกดีกับผู้หญิงคนเดียวกัน

ข้างบนข้างล่างเขาก็หาอย่างละหนึ่งรอบ บริเวณรอบหมู่บ้านก็หาแล้วหนึ่งรอบ เย่ฉ่าวเฉินก็ยังหามู่เวยเวยไม่เจอ ภายในใจรู้สึกร้อนรนขึ้นมา สุดท้ายแล้วสรุปว่าเธอจะไปที่ไหนได้?

ไม่ใช่ว่าไปหน้าหมู่บ้านแล้วนั่งรถกลับเมืองAนะ โทรศัพท์ของเธอก็ยังอยู่ที่เขาอยู่เลย

ตามหาจนปากแห้งคอแห้งก็ต้องหันกลับไปสถานที่พัก เจ้าของห้องพักกำลังดูซีรี่ย์จบพอดี มองเห็นเขาแล้วแปลกใจถามว่า"นี่เพื่อน คุณวิ่งไปวิ่งมาทำไม?"

เย่ฉ่าวเฉินนั่งอยู่ที่โซฟาหน้าประตู พูดด้วยความกลัดกลุ้มใจว่า "หาคน"

เจ้าของห้องพักนึกขึ้นได้ว่าหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้าเจอมู่เวยเวย ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาที่พักของเขามีคนมาพักแค่สองสามคน ถ้าหากไม่ผิดพี่คนนี้ตามหาก็คือเธอ

เจ้าของห้องพักจะว่าว่างก็คือว่าง ต้นคอหนุนอยู่ที่โต๊ะ ยิ้มสอดรู้สอดเห็น "ทะเลาะกับแฟนเหรอ?"

เย่ฉ่าวเฉินเพ่งเล็งเขาแวบหนึ่ง พูดเสียงแข็งว่า "ภรรยาผม"

เจ้าของห้องพักมึนงงไปไม่กี่วินาที ที่แท้สองคนนี้คือสามีภรรยากัน? อย่างนั้นแล้วพี่ผู้ชายอีกคนที่เข้ามาพักคือใคร?

"ภรรยาของคุณที่สูงๆใช่ไหม ผิวขาวมาก ผมยาวมัดหางม้า หน้าตาสวยๆ?" เจ้าของห้องพักถาม

เย่ฉ่าวเฉินตอบอย่างเย็นชา"อืม ใช่เธอ"

เจ้าของห้องพักยกนิ้วให้เขา "ว้าว——คุณนี่เก่งจริง กล้าทะเลาะกับภรรยา " หลังจากนั้นใช้คำพูดเหมือนเคยผ่านมาก่อนว่า "ผู้หญิง เวลาที่เธอโมโหคุณต้องหยอกล้อเธอ นึกไม่ถึงว่าทะเลาะจนต้องแยกห้องนอน คาดว่าคุณทำผิดไม่น่าจะใช่เรื่องเล็ก"

เย่ฉ่าวเฉินฟังรู้สึกไม่เข้าใจ แยกห้องนอน? มู่เวยเวยเปิดห้องพักอีกหนึ่งห้อง?

"ผมผิดเอง ห้องพักเธอห้องไหนครับ"

เจ้าของห้องพักผงกศีรษะพร้อมกับพูด "ข้อมูลความลับของแขก ผมจะบอกคุณได้อย่างไร?"

เย่ฉ่าวเฉินจับที่หน้าผากของตัวเอง เจ้าของห้องพักนี่เหลี่ยมเยอะจริงๆ

ไม่รู้จะทำอย่างไรเลยหยิบเงินจำนวนหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ "คุณครับ ไม่ว่าห้องนั้นจะพักหรือไม่พัก เงินค่าห้องพักนี้ผมให้คุณ"

เจ้าของห้องพักยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ หยิบเงินนั้นใส่กระเป่าแล้วชี้ไปที่ชั้นสอง "ห้องพักด้านในสุด เธอยังพูดย้ำอีกว่าต้องการห้องพักที่ไกลที่สุด"

เย่ฉ่าวเฉินรู้สึกกดดัน ไม่มีว่าเวลาสนใจเจ้าของห้องพัก ก้าวเท้ายาวขึ้นข้างบนไปห้องที่ไกลที่สุดที่เขาบอก

ถึงหน้าประตู เย่ฉ่าวเฉินชะงักฝีเท้า พูดอะไร? พูดว่าอย่างไร?

เขาหยิ่งยโสใส่เธอจนคุ้นชิน จะให้เขาขอโทษเธอทันที เย่ฉ่าวเฉินรู้สึกพูดไม่ออก ในใจเขายิ่งไม่สบายใจ

สองจิตสองใจอยู่สักพัก เย่ฉ่าวเฉินได้เคาะประตูเบาๆ แต่ไร้การตอบรับ

เคาะอีกครั้ง แต่ก็ยังเหมือนเดิม

คงไม่ใช่ว่าเกิดอะไรขึ้น?

พอคิดได้อย่างนั้น เย่ฉ่าวเฉินลองผลักประตูผลักแล้วผลักอีก ในที่สุดก็ผลักจนเปิดออก

และผู้หญิงที่เขาตามหาหนึ่งถึงสองชั่วโมงนอนหลับอยู่ในห้องมืดนั้น

ความโกรธเริ่มประทุขึ้น เธอไม่ได้ล็อคห้องอีกทั้งยังนอนหลับ?หรือว่าไม่กล้วจะมีคนเข้ามา? สรุปคิดถึงเรื่องความปลอดภัยไหม?

เย่ฉ่าวเฉินปิดประตูลง เดินมาด้วยความโกรธหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ มองใบหน้าขาวสะอาดของเธอ ความโกรธเมื่อสักครู่ก็เริ่มหายไป มู่เวยเวยที่นอนเงยหน้าอยู่ หัวคิ้วขมวดเข้าด้วยกัน หนังตาคล้ำ สาเหตุมาจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ

เขานั่งลงข้างเธอ ใช้มือจับใบหน้าของเธอไว้ เธอฝันถึงอะไร? สีหน้าดูระทมทุกข์เช่นนี้? หรือว่าเธอฝันถึงฉัน?

เพราะว่าช่วงเวลาเที่ยง มู่เวยเวยนอนหลับค่อนข้างง่าย บวกกับเคาะประตูก่อนหน้านี้ เย่ฉ่าวเฉินสัมผัสหน้าของเธอ เธอก็ค่อยๆตื่นขึ้นมา

สายตาสลัว เห็นใบหน้าของเย่ฉ่าวเฉินอยู่ต่อหน้าเธอ

หายจากอาการง่วงนอนเป็นปลิดทิ้ง มู่เวยเวยลุกขึ้นจากเตียง มองเขาด้วยสายตาเย็นชา พูดว่า "คุณมาทำอะไร?"

เย่ฉ่าวเฉินอ้าปากค้าง คำขอโทษนั้นยังไม่ได้พูดออกมา ได้ยื่นโทรศัพท์คืนให้เธอ "โทรศัพท์เธอ"

มู่เวยเวยหยิบมา ไม่แม้แต่มองหน้าเขา "คุณออกไปได้แล้ว"

เย่ฉ่าวเฉินลุกเดินไปสองก้าวแล้วหยุด หันกลับมาพูดว่า"เธอจะพักอยู่ที่นี่?"

"ใช่"

เย่ฉ่าวเฉินมองสีหน้าเรียบเฉยของเธอ รวบรวมความกล้าพูดว่า"เรื่องเมื่อกี้ ฉันทำผิด ฉันไม่ควรพูดคำพูดอย่างนั้น"

มู่เวยเวยสีหน้าไร้ปฏิกิริยาไม่มีการแสดงออก รู้สึกแปลกใจ นึกไม่ถึงว่าเขาจะขอโทษเธอ

พระอาทิตย์ไม่ได้ขึ้นทางทิศใต้นะ

แค่เอ่ยคำขอโทษออกมา เย่ฉ่าวเฉินรู้สึกสบายใจขึ้นมาก พูดต่ออีกว่า"ฉันไม่ได้ตรวจสอบให้ดีก่อนแล้วใส่ร้ายเธอ และพูดคำพูดที่ไม่น่าฟัง ฉันผิดเอง"

มู่เวยเวยเหล่สายตามองเขา ยิ้มเย็น พูด"ไม่เป็นไร ถึงอย่างไรคุณก็ทำอย่างนี้เป็นปกติ ฉันชินมาตั้งนานแล้ว"

"เวยเวย....." เย่ฉ่าวเฉินรู้สึกปวดใจ เรื่องเมื่อก่อนเขาฟังความจากเฉียวซินโยวอยู่แค่ฝ่ายเดียว เวลาที่เธออธิบายเขาทำอะไร? หุบปาก อีกทั้งยังลงไม้ลงมือกับเธอ?

มู่เวยเวยทำมือให้เขาหยุดพูด "อย่า เย่ฉ่าวเฉิน คุณอย่าเรียกฉันอย่างนี้ ฉันรับไม่ได้ และอย่าขอโทษกับเรื่องที่ผ่านมา คุณตีก็เคยตีแล้ว ฉันตายก็เคยตายแล้ว ก็ปล่อยให้เรื่องพวกนั้นผ่านไปเถอะ ก็เหมือนกับที่คุณพูด ความจริงฉันก็เป็นของเล่นที่ซื้อมา คุณประธานเย่ไม่จำเป็นต้องมาขอโทษของเล่น " มู่เวยเวยเปิดประตูออก ผายมือเชิญเขา "เชิญค่ะ"

เย่ฉ่าวเฉินเหมือนถูกเธอเอามีดแทงที่หัวใจ ไม่พูดอะไรแล้วก็เดินออกจากห้องไป

แต่ว่าไม่นาน เขาก็กลับมา ในมือยังถือกระเป๋าสองใบ ใบหนึ่งคือกระเป๋าเป้ที่เธอเอามา อีกใบคือใบที่ครั้งนี้เย่ฉ่าวเฉินเอามาเปลี่ยนเสื้อผ้าซัก

"คุณหมายความว่าอย่างไร?" มู่เวยเวยมองเขาที่หยิบเสื้อผ้าจากกระเป๋าขึ้นมาแขวนใส่ตู้เสื้อผ้า ถามอย่างไม่ดีใจ

เย่ฉ่าวเฉินทำเหมือนไม่สนใจพูดว่า "ไม่ได้มีความหมายอะไร คุณไม่ใช่ว่าอยากจะพักห้องนี้เหรอ?"

"ใช่ ฉันอยากจะพักห้องนี้ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะให้คุณพักห้องนี้ได้" มู่เวยเวยพูดเสียงแข็ง

เย่ฉ่าวเฉินมองเธอแวบหนึ่ง พูดว่า"เปิดสองห้องมันสิ้นเปลืองเงิน"

ห้ะ? สิ้นเปลืองเงิน?

มู่เวยเวยแย่แล้ว เหตุผลของคุณคือมันฝืนใจกันเกินไป

"เย่ฉ่าวเฉิน ที่นี่คืนหนึ่งแค่หนึ่งร้อยหยวน คาดไม่ถึงว่าเจ้าของบริษัทอย่างคุณจะพูดว่าสิ้นเปลืองเงิน?"

"แน่นอน เงินของฉันแต่ละบาทก็คือทำงานหามา แน่นอนว่าจะต้องใช้อย่างประหยัด " ที่เย่ฉ่าวเฉินพูดความจริงทั้งหมด

มู่เวยเวยพลิกตาขาวมองบน ยักไหล่พูด "ได้ คุณอยากพักที่นี่คุณก็อยู่ ฉันจะไปเปิดห้องอื่น"

มองมู่เวยเวยเดินออกไป เย่ฉ่าวเฉินยิ้มออกมาอย่างคนใช้กลอุบายสำเร็จ

หน้าFront

"ขอโทษครับ ไม่มีห้องว่างแล้ว "เจ้าของห้องพักยิ้มในขณะที่พูด

มู่เวยเวยเบิกตากว้าง ชี้ไปห้องพักที่อยู่รอบๆบริเวณนั้น "พี่ ก็เห็นอยู่ว่าทั้งหมดนี้คือห้องว่างนะคะ"

"คืออย่างนี้นะ ห้านาทีก่อนหน้านี้ คุณเย่ฉ่าวเฉินจองที่นี้ไว้หมดแล้ว"

เดินโมโหกลับมาที่ห้อง เย่ฉ่าวเฉินยืนกอดอกพิงผนังมองเธอ แววตาคู่สีฟ้ายิ้มออกมาเต็มไปด้วยใจที่คิดร้าย

มู่เวยเวยจ้องเขม็งใส่เขาแวบหนึ่ง คุณรวยมีเงินคุณเก่งมาก

ในเมื่อกำหนดไว้แล้วว่าจะให้พักห้องเดียวกัน ทำไมเธอจะต้องฝืนความรู้สึกตัวเอง

มู่เวยเวยหยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้น กลับไปห้องแรกที่จองไว้ อย่างน้อยห้องนี้ก็ดูโล่งโปร่งเปิดหน้าต่างออกไปก็เจอสวนดอกไม้ ทิวทัศน์สวยงาม

เย่ฉ่าวเฉินอมยิ้ม หยิบเสื้อผ้าที่แขวนใส่ตู้ยัดลงใส่กระเป๋า

สู้กับเขา?เธออ่อนหัดเกินไปแล้ว

ผ่านมาไม่กี่วัน ตอนเช้าเย่ฉ่าวเฉินพาฉ่าวเหยียนไปรักษาโรค ตอนบ่ายนั่งในห้องเปิดสมุดบันทึกเพื่อทำงาน อย่างน้อยเมื่อคืน...ก็ยังได้นอนเตียงเดียวกันกับมู่เวยเวย

เพียงแค่นอนเฉยๆสบายๆไม่ได้ทำอะไร

เพราะว่าเมื่อคืนเย่ฉ่าวเฉินจับมู่เวยเวยกดลงบนเตียง กำลังที่จะประชิดตัว

มู่เวยเวยยิ้มอย่างเยือกเย็นพูดกับเขาอย่างเนิบนาบทีละคำว่า "ฉันเป็นประจำเดือน"

เย่ฉ่าวเฉินมึนงง เส้นเอ็นบริเวณหน้าผากนูนขึ้น แววตาอ้อนวอน "ทำไมเธอไม่รีบพูด?"