บทที่ 170 คนที่พี่ชายส่งมา

พอกลับถึงบ้านก็ได้เวลาทานอาหารเที่ยงพอดี

มู่เวยเวยเจริญอาหารมาก เธอกินข้าวไปถึงสองถ้วย การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้เย่ฉ่าวเฉินและฉินหม่ามีความสุขมาก ขอแค่เธออยากกินอาหาร เธอก็จะมีเรี่ยวแรงและมีชีวิตชีวา

หรืออาจจะเป็นว่าสภาวะจิตมีการเปลี่ยนแปลง ในคืนนั้น มู่เวยเวยนอนลงบนเตียงแล้วหลับไปเร็วมาก สาวใช้รีบเอาข่าวดีนี้ไปบอกกับเย่ฉ่าวเฉิน

" ดีมาก ดูแลคุณผู้หญิงให้ดี "

สาวใช้พยักหน้า กำลังจะเดินออกไปแต่เย่ฉ่าวเฉินได้พูดขึ้นมาสะก่อนว่า " เธอไปนอนก็เงียบๆหน่อยนะ กว่าผู้หญิงจะนอนหลับทีมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เธออย่าส่งเสียงรบกวนคุณผู้หญิง

สาวใช้หน้าแดงและตอบกลับเบาๆว่า " รับทราบค่ะ " จากนั้นก็รีบวิ่งขึ้นไปชั้นสอง

พักผ่อนอย่างเพียงพอ และเจริญอาหาร ผ่านไปเพียงสองสามวัน ใบหน้าของมู่เวยเวยก็มีน้ำมีนวลและมีชีวิตชีวาขึ้นมาก ร่างกายเธอก็ไม่ได้ผอมแห้งแล้ว แต่ว่า เธอก็ยังไม่ค่อยพูดจาและไม่ค่อยยิ้มแย้ม โดยเฉพาะตอนที่เผชิญหน้ากับเย่ฉ่าวเฉิน เธอทำตัวเหมือนเป็นใบ้

เผชิญหน้ากับเธอที่เย็นชาและไม่ยอมพูดกับเขา เย่ฉ่าวเฉินรู้สึกปวดใจมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เขาไม่กล้าบังคับเธอ ลูกดึงเธอให้ออกจากความตายมาได้ เขาไม่ต้องการที่จะผลักให้เธอไปอยู่ในที่ที่อันตรายแบบนั้นด้วยอีก

......

ในเช้าวันนี้ มู่เวยเวยเปิดตู้เสื้อผ้าออก ปรากฏว่าไม่มีเสื้อผ้าในตู้ที่เธอสามารถใส่ได้เลย โดยเฉพาะกางเกง ทุกตัวมันแน่นไปหมดเลย

ดูเหมือนว่าต้องไปช็อปปิ้งสักหน่อยแล้ว

" ฉันจะไปซื้อเสื้อผ้าที่ห้างสรรพสินค้า " ตอนที่กำลังทานอาหารเช้าอยู่ จู่ๆมู่เวยเวยก็พูดขึ้น

เย่ฉ่าวเฉินอึ้งไปสักพัก ในใจรู้สึกตื่นเต้นมาก นานเท่าไหร่ที่เขาไม่ได้ยินเธอเริ่มพูดขึ้นมาก่อน เสียงนี้มันไพเราะกว่าทุกสิ่ง

" ได้ ทานข้าวเสร็จเดี๋ยวฉันไปกับเธอ " ความเศร้าหมองที่สะสมมานานของเย่ฉ่าวเฉินหายไป และดวงตาสีน้ำเงินคู่นั้นของเขาก็เต็มไปด้วยประกายแห่งความสดใส

" ไม่ต้อง ให้เสี่ยวยู๋ไปกับฉันก็พอ " มู่เวยเวยปฏิเสธอย่างเย็นชา

เสี่ยวยู๋เป็นสาวใช้ที่เธอเชื่อใจ

แต่ว่า เย่ฉ่าวเฉินจะสบายใจให้เธอออกไปคนเดียวได้อย่างไร และไม่สนใจกับการปฏิเสธของเธอ " ฉันก็เป็นแค่คนรูดบัตรจ่ายตัง เธอทำเหมือนฉันไม่มีตัวตนก็ได้ "

มู่เวยเวยไม่ได้พูดอะไร ถึงเธอจะปฏิเสธยังไงก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความคิดของเย่ฉ่าวเฉินได้หรอก

เย่ฉ่าวเฉินเห็นว่าเธอไม่ได้ปฏิเสธอะไร ก็ก้มหน้าดื่มซุปด้วยความยิ้มเล็กยิ้มน้อย ดูเหมือนว่าต้องแจ้งเลขาหลิวให้ยกเลิกตารางงานทั้งหมดของวันนี้สะแล้ว

คนกลุ่มหนึ่งมาถึงห้างสรรพสินค้าที่หรูที่สุดในเมือง A เพราะว่าไม่ใช่วันหยุดสุดสัปดาห์ ผู้คนเลยไม่ค่อยเยอะ

มู่เวยเวยเข้าแต่ร้านเสื้อผ้าผู้หญิง เธอไม่ชอบเสื้อผ้าสำหรับคนท้อง เพราะว่ามันดูเทอะทะเกินไป และแบบมันก็ไม่สวยด้วย

หลังจากที่เดินชมร้านเสื้อผ้าหลายร้าน มู่เวยเวยไม่ได้ถามความคิดเห็นของเย่ฉ่าวเฉินเลยว่าตัวไหนสวยหรือไม่สวย และไม่ได้เข้าห้องลองเสื้อด้วย แค่มองแบบผ่านๆแล้วชอบ ก็ยื่นให้เสี่ยวยู๋ที่เดินตามเธออยู่ด้านหลัง จากนั้นก็บอกพนักงานขายว่าขอไซต์ L

เย่ฉ่าวเฉินทำหน้าที่สามีที่ดีได้สมบูรณ์แบบมาก ไม่พูดอะไรสักคำ แค่ตามรูดบัตรจ่ายเงินอยู่ด้านหลัง เขาชอบความรู้สึกแบบนี้ จ่ายเงินซื้อของให้กับผู้หญิงที่เขารัก มองดูสายตาเธอที่เต็มไปด้วยความสุข นี่คงจะเป็นแรงบันดาลใจให้เขามีแรงในการทำงานมากขึ้น

เดินช็อปปิ้งไปครึ่งวัน ของเต็มไม้เต็มมือของเสี่ยวยู่และจางเห่อ จนกระทั่งมู่เวยเวยเห็นว่าทั้งสองถือไม่ไหวแล้ว เลยเปลี่ยนเข้าไปที่ร้านกาแฟแทน

" ตอนนี้เธอดื่มกาแฟไม่ได้ " เย่ฉ่าวเฉินพูดเตือนเธอ

" ฉันนั่งพักหน่อยไม่ได้หรอ? "

เย่ฉ่าวเฉินมองไปที่เธอที่เต็มไปด้วยความรู้สึกรัก " ได้อยู่แล้ว ตามใจเธอ พนักงานขอกาแฟสามแก้วและน้ำอุ่นหนึ่งแก้ว "

" ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ "

" ขอโทษนะคะ ห้องน้ำไปทางไหนคะ? " มู่เวยเวยถามพนักงาน

" เดินตรงไปแล้วเลี้ยวขวาค่ะ "

มู่เวยเวยเอามือเท้าเอวที่ปวดแล้วตรงไปที่ห้องน้ำ เย่ฉ่าวเฉินนึกขึ้นได้ถึงเรื่องราวในครั้งก่อน เลยส่งสัญญาณตาบอกเสี่ยวยู๋ สาวใช้ฉลาดมากรีบเดินตามเธอไปทันที

มู่เวยเวยหัวเราะในใจ เขานี่มันจำขึ้นใจไม่ลืมง่ายๆจริงๆ

พี่ชายก็ถูกเขาฆ่าตายไปแล้ว ยังจะมีคนที่จะช่วยเธอหนีไปได้อีกอย่างนั้นหรอ?

พอกลับมายังร้านกาแฟ น้ำอุ่นๆก็วางอยู่บนโต๊ะแล้ว เย่ฉ่าวเฉินนั่งคุยโทรศัพท์อยู่ฝั่งตรงข้ามดูเหมือนว่าจะกำลังคุยเรื่องงาน

มู่เวยเวยจับแก้วน้ำอุ่นไว้ แล้วมองผู้คนที่เดินไปเดินมาอยู่นอกร้านกาแฟ

บางคนก็เดินเล่นคนเดียว บางคนก็เดินกับเพื่อนฝูง และบางคนก็เดินเล่นกับครอบครัว ทั้งหมดนั้นเป็นความสุขที่ธรรมดาๆของพวกเขา แต่เธอกลับต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว เธอไม่มีอะไรเลยนอกจากลูกในท้องของเธอ

ในขณะนี้เอง คู่รักคู่หนึ่งปรากฏขึ้นในสายตาเธอ ตอนแรกมู่เวยเวยก็ไม่ได้แปลกใจอะไร จนกระทั่งผู้หญิงคนนั้นยิ้มให้เธอ

ราวกับว่าเลือดในตัวมู่เวยเวยหยุดไหล หัวใจของเธอก็เต้นแรง แต่ว่าเธอไม่กล้าแสดงสีหน้าอะไรออกมา เพราะว่าเธอจำได้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร เธอเป็นพยาบาลที่พาเธอหลบหนีไปเมื่อคราวก่อน

ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?

หลังจากพยาบาลคนนั้นรู้ว่าเธอเห็นเธอแล้ว จึงตบไหล่ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ จากนั้นก็มองเธอแล้วพยักหน้า

มู่เวยเวยมองไปที่หน้าของผู้ชายคนนั้น เขาหน้าตาธรรมดามาก หน้าตาประมาณว่าถึงแม้จะเคยเจอแล้วแต่พอครั้งต่อไปมาเห็นอีกก็ยังจำไม่ได้อยู่ดี

หลังจากนั้น มุมปากของผู้ชายคนนั้นก็ขยับ

หัวใจของมู่เวยเวยราวกับว่าโดนฟ้าผ่า เขาพูดช้ามาก และพูดซ้ำกันสองรอบ เธอแทบจะฟังไม่รู้อะไรไม่ออกเลย ข้างหูของมู่เวยเวยราวกับว่าจะได้ยินเสียงแหบข้างของผู้ชายคนนั้นบวกกับอ่านปากของเขา เขาพูดว่า คุณมู่

เขาเป็นคนชุดดำที่มาหาเธอในคืนนั้น!

ใช่เขาจริงๆ ชายชุดดำในคืนนั้นก็สูงประมาณนี้

มู่เวยเวยหัวใจเต้นแรงมาก ที่เขาพูดว่าเขาทำตามคำสั่งของพี่ชายเป็นความจริง

เย่ฉ่าวเฉินที่คุยโทรศัพท์เสร็จแล้ว เห็นท่าทีของมู่เวยเวยเหมือนจะตื่นเต้น เลยทำเธอด้วยความสงสัย " มองอะไรอยู่? "

มู่เวยเวยรีบละสายตาจากสิ่งที่มอง แล้วก้มหน้าดื่มน้ำ " ไม่ได้มองอะไร "

เย่ฉ่าวเฉินมองตามสายตาที่เขามอง ก็เห็นว่ามีแม่ที่อายุน้องคนหนึ่งกำลังก้มสอนลูกอยู่ ดูแล้วทั้งอบอุ่นและน่ารักมาก

เธอรู้สึกอ่อนไหวหรอ? เย่ฉ่าวเฉินหันมามองผมสีดำเข้มของมู่เวยเวย อยากจะจะยื่นมือดึงตัวเธอมากอด แล้วบอกกับเธอว่า ถ้าหากว่าในอนาคตลูกทำให้เธอโกรธ เขาจะสั่งสอนลูกให้ดี ให้เชื่อฟังคำของแม่

มู่เวยเวยดื่มน้ำไปคำหนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นมองไปนอกร้านอีกครั้ง พยาบาลสาวและชายชุดดำคนนั้นหายไปแล้ว ดูแล้วเย่ฉ่าวเฉินคงยังไม่เห็นพวกเขาสินะ

ในที่ที่มู่เวยเวยมองไม่เห็น พยาบาลสาวพูดกับชายชุดดำด้วยน้ำเสียงที่โกรธ " ฉันทำในสิ่งที่คุณต้องการแล้ว แล้วไม่ไหร่จะปล่อยตัวเพื่อนฉัน? "

ชายชุดดำพูดอย่างเย็นชา " รีบร้อนไปทำไม? รอให้เรื่องนี้สำเร็จแล้ว เจ้านายฉันก็ต้องปล่อยพวกเธอไปอยู่แล้ว แต่ว่า ในเมื่อมู่เทียนเย่ก็ตายไปแล้ว พวกเธอก็ลองพิจารณาดูให้ดีว่าจะมาทำงานให้เจ้านายฉันไหม ถึงยังไงก็หาเงินเหมือนกัน

พยาลาบสาวพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย " ขอโทษนะ เจ้านายของคุณรสนิยมแปลกเกินไป ฉันกลัวว่าจะทำงานร่วมกันไม่ได้ "

มู่เทียนเย่หาคนตาคมปากร้ายแบบพวกเธอมาจากที่ไหนกันนะ "

" พวกคุณสัญญาแล้ว ว่าจะไม่ทำร้ายมู่เวยเวยแม้แต่ปลายเล็บ ถ้าไม่รักษาคำพูด พวกเรายอมสู้ตาย " พยาบาลสาวพูดด้วยน้ำเสียงที่โหดเหี้ยม เธอไม่มีความอ่อนโยนในแบบที่เด็กสาวคนหนึ่งจะมีเลย

ชายชุดดำใช้ปืนผลักเธอและพูดว่า " สบายใจได้ เจ้านานฉันพูดคำไหนคำนั้นอยู่แล้ว "

ตั้งแต่ที่เห็นพยาบาลสาวคนนั้น มู่เวยเวยก็ยิ่งรู้สึกมีแรงฮึดมากขึ้น บางทีก็เริ่มพูดคุยกับฉินหม่าเองก่อน ถ้าเทียบกับเมื่อสองวันก่อน ก็ทำให้คนในคฤหาสน์สบายใจขึ้นเยอะมาก

ช่วงเวลาก่อน เธอเอาแต่ทำเหมือนว่าอยากตาย ทุกคนรวมถึงเย่ฉ่าวเฉินด้วยต่างก็กังวลมากๆ เธอเดินไปถึงไหนก็ต้องมีคนคอยจับตามองเธอไว้ แม้กระทั่งตอนที่เธอเดินลงบันได เสี่ยวยู๋ก็ต้องพยุงตัวเธอไว้ กลัวว่าเธอจะคิดสั้นแล้วทำให้ตัวเองลื่นตกบันได

สาวใช้สองคนกำลังจัดตกแต่งดอกไม้ในสวน

" เอ้ เธอคิดว่าทำไมจู่ๆคุณผู้หญิงถึงคิดได้?เมื่อสองวันก่อนยังไม่อยากมีชีวิตอยู่อยู่เลย "

" ได้ยินเสี่ยวยู๋บอกว่า เพราะว่าได้เห็นหน้าลูกในท้องผ่านการอัลตร้าซาวด์ครั้งก่อน เลยทำให้คุณผู้หญิงคิดได้"

" ถือว่าช่วยชีวิตพวกเราไว้ด้วย......ฮ่าฮ่าฮ่า ช่วงที่ผ่านมาฉันกลัวแทบตาย......"

หลังจากที่ได้รับการยืนยันตัวจากชายชุดดำนั้นแล้ว มู่เวยเวยก็เฝ้ารอ ครั้งที่แล้วที่เขาลักลอบเข้ามาในคฤหาสน์ตระกูลเย่ จางเห่อก็จัดคนรักษาความปลอดภัยแน่นขึ้นมาก เย่ฉ่าวเฉินก็กลับบ้านหลังจากเลิกงานทุกวัน จะพาตัวเธอให้ออกจากตระกูลเย่ถือว่าเป็นงานที่ยากมากจริงๆ

แต่ว่า เธอเชื่อในความสามารถของลูกน้องพี่ชายเธอ ในเมื่อพวกเขาเข้ามาได้ครั้งหนึ่งแล้ว ครั้งต่อไปก็ต้องเข้ามาได้อยู่แล้ว

เย็นวันนั้น ทั้งสองกำลังทานข้าวอยู่ที่ห้องอาหาร พ่อบ้านหวังก็ยื่นการ์ดเชิญให้เขา

" คุณชาย นี่เป็นการ์ดเชิญที่ท่านหนานกงให้คนมาส่งเมื่อเช้านี้ครับ บอวกว่าอีกสองวัน ตระกูลหนานกงจะมีงานเลี้ยง อยากจะเชิญท่านและคุณผู้หญิงไปร่วมงานด้วย "

เย่ฉ่าวเฉินขมวดคิ้ว " ท่านหนานกง? "

พ่อบ้านหวังยิ้มแล้วพูดว่า " ใช่ครับ จากที่ฟังจากคนที่มาส่ง เหมือนกับว่าจะจัดงานนัดเดทดูตัวให้กับคุณหนานกงเฮ่าครับ "

" เหอะ เขาก็ควรแต่งงานได้แล้ว " เย่ฉ่าวเฉินสบถออกมา รับการ์ดเชิญมาดูแวบหนึ่งแล้วโยนทิ้งไปด้านข้าง หันหน้าไปหามู่เวยเวยแล้วพูดว่า " เธออยากไปไหม? "

" ไม่ไป " มู่เวยเวยปฏิเสธอย่างเย็นชา เธอไม่อยากเห็นหน้าหนานกงเฮ่าเลยสักนิด

ทุกครั้งที่เจอเขาไม่มีเรื่องดีๆเกิดขึ้นเลยสักรอบ ถ้าไปยังต้องไปเจอหน้าเฉินซูฮั้วอีก เธอรู้สึกไม่ค่อยดีกับผู้หญิงร้ายกาจวัยกลางคนคนนี้

เย่ฉ่าวเฉินยิ้มอย่างอ่อนโยน " ก็ดีเหมือนกัน เธอท้องอยู่ ไม่ควรไปในที่ที่คนเยอะๆแบบนั้น "

เขาพอใจในท่าทีของมู่เวยเวยมาก พูดตรงๆ เขาก็ไม่อยากให้หนานกงเฮ่าเจอหน้าภรรยาเธออีก จะได้ไม่เกิดปัญหาอะไรขึ้นอีก

งานเลี้ยงนี้ เขาไปร่วมงานคนเดียวก็พอแล้ว แบบนี้ก็ถือว่าให้เกียรติท่านหนานกงแล้ว

......

บ้านตระกูลหนานกงและบ้านตระกูลเย่อยู่ห่างจากกันไม่มาก ขับนานอย่างมากก็แค่ยี่สิบนาทีก็ถึง

งานเลี้ยงของตระกูลหนานกงหรูหรามาก เย่ฉ่าวเฉินก้าวขาเข้าไปในงานก็พบกับท่านหนานกงเลย

" ฉ่าวเฉิน ทำไมคุณถึงมาคนเดียว? ภรรยาคุณล่ะ? " ท่านหนานกงเดินมาหาเขา

" เธอขยับตัวไม่ค่อยสะดวก คุณหมอแนะนำให้เธอพักผ่อน ต้องขออภัยด้วย......"

" ลูกสำคัญที่สุด เข้าใจๆ " ท่านหนานกงจับมือกับเขา แล้วเชิญให้เขาเข้าไปในงาน

เย่ฉ่าวเฉินที่มางานตามลำพังเป็นที่ดึงดูดสายตาของสาวๆมาก บางคนถึงขั้นเดาไปต่างๆนานาว่าเย่ฉ่าวเฉินกับภรรยาของเขาทะเลาะอะไรกันรึเปล่า

หนานกงเฮ่าใส่ชุดสูทเรียบๆกำลังสนทนากับผู้คนอย่างมีความสุข พอเห็นว่าเย่ฉ่าวเฉินมาคนเดียว เขายิ้มอย่างเยาะเย้ย

" ลูกเฮ่า ฉ่าวเฉินมาแล้ว "

หลังจากที่พ่อเขาส่งสัญญาณบางอย่างผ่านสายตาให้เขา หนานกงเฮ่าก็ค่อยๆเดินเข้าไปหาเขาอย่างช้า สีหน้าเย่ฉ่าวเฉินเย็นชา

ท่านหนานกงพูดขึ้นอย่างจริงจังว่า " ฉันรู้ว่าพวกที่ผ่านมาเกิดเรื่องบาดหมางขึ้นกับนายสองคนอยู่มาก แต่ถึงอย่างไรพวกนายก็เติบโตมาด้วยกันดุจพี่น้อง มีเรื่องอะไรปรับความเข้าใจกันไม่ได้หรอ? ฉ่าวเฉิน คุณโตกว่าเขาหนึ่งปี ถือว่าคุณเป็นพี่ชายเขา เห็นแก่อาอย่าถือสาลูกของอาคนนี้เลยนะ " ขณะที่พูด ก็เหลือบไปมองหนานกงเฮ่าด้วยสายตาดุดัน

" ลูกเฮ่า ยังไม่ขอโทษฉ่าวเฉินอีก "

เห็นได้ชัดเจนว่าหนานกงเฮ่าถูกพ่อสั่งสอนมาก่อนหน้านี้แล้ว เขายื่นมาขวาออกมาแต่โดยดี " ที่ผ่านมาฉันผิดเอง ขอโทษด้วย ฉันหวังว่านายจะอภัยให้ฉัน "

แม้ว่าปากของเขาจะพูดแบบนั้น แต่สายตาของเขาก็ยังเอาเรื่องอยู่มาก

เย่ฉ่าวเฉินมองแวบเดียวก็รู้ ให้หนานกงเฮ่าขอโทษ เหอะ จะเป็นไปได้ยังไง? เขาก็แค่ทำให้ท่านหนานกงดูเท่านั้นแหละ

" เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ไม่ต้องพูดถึงมันแล้วล่ะ ใครไม่เคยทำผิดกันล่ะ? นายว่าใช่ไหม? " เย่ฉ่าวเฉินจับมือเขาแน่น แสดงอะนะ ในเมื่อท่านหนานกงต้องการจะเห็น อย่างนั้นก็แสดงสักหน่อยจะเป็นอะไรไป?

หนานกงเฮ่าฝืนยิ้ม " พูดได้ถูกต้อง ที่ผ่านมาฉันผิดเอง หลังจากนี้จะไม่ทำแล้ว "

หลังจากนี้ เย่ฉ่าวเฉิน พวกเราอาจจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว

ท่านหนานกงดูออกว่าทั้งสองมีความรู้สึกแปลกๆ จึงรีบพูดขัดจังหวะขึ้น " โอเคแล้ว ต่อไปก็ยังคงเป็นเพื่อนกัน ต้องติดต่อสื่อสารกันให้มากๆ "

" รู้แล้วครับพ่อ " หนานกงเฮ่าพูดด้วยความอ่อนน้อม เขาที่อยู่ต่อหน้าท่านหนานกงดูเป็นเด็กดีมาก

" พวกนายคุยกันไปก่อน ฉันไปรับแขกคนอื่นๆต่อแล้ว "

พอท่านหนานกงจากไป รอยยิ้มบนหน้าของทั้งสองคนก็หายไปในพริบตา เย่ฉ่าวเฉินไม่อยากไม่อยากอยู่กับเขานานกว่านี้ เลยรีบหันหลังแล้วเดินออกไป แต่กลับโดนหนานกงเฮ่าเอ่ยทักทายขึ้นมาว่า " ประธานเย่ ฉันจำได้ว่าในการ์ดเชิญ เชิญเวยเวยมาด้วยนะ ทำไมเธอถึงไม่มาล่ะ? "

หนานกงเฮ่าขมวดคิ้ว ทุกครั้งที่ได้ยินเขาเรียก " เวยเวย " อย่างสนิทสนมแบบนี้เขาก็รู้สึกโกรธทุกที เพราะว่าบนโลกใบนี้มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่เรียกเธอแบบนี้ได้

" หนานกงเฮ่า เรื่องแรก ต่อไปฉันขอให้นายเรียกเธอว่าคุณผู้หญิงเย่ เรื่องที่สอง ภรรยาของฉันตั้งครรภ์ เธอไม่เหมาะกับที่แบบนี้ "

หนานกงเฮ่าตอบแค่ว่า " อ๋อ " เขาตอบแปลกไปราวกับว่าเจอคนรู้จักอยู่ไกลๆ เลยเดินเข้าไปทักทาย

คฤหาสน์ตระกูลเย่

ตอนเย็นมู่เวยเวยกินเยอะไปหน่อย เลยไปเดินเล่นในสวน เสี่ยวยู๋และจางเห่อเดินตามเธอไม่ห่าง นี่เป็นคำสั่งของเย่ฉ่าวเฉินก่อนออกจากบ้าน ตอนที่เขาไม่อยู่ห้ามเกิดเรื่องเด็ดขาด

เดินเล่นไปสองรอบเธอรู้สึกว่าอาหารย่อยแล้ว มู่เวยเวยเลยกลับไปที่ห้องนอน

สัญชาตญาณของเธอบอกว่า หากชายชุดดำจะมาเขาน่าจะมาในคืนนี้

เธอก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นทันที เธอหนีจากเย่ฉ่าวเฉินไปหลายรอบมาก แต่ว่าสุดท้ายก็ผิดหวังทุกครั้ง ถ้าครั้งนี้เธอยังหนีไม่สำเร็จ เธิก็หมดกำลังใจที่จะหนีแล้ว

ในที่สุด เวลาสามทุ่มครึ่ง ชายชุดดำคนนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นตรงระเบียงมู่เวยเวยรู้สึกตกใจมาก เขารอดพ้นจากระบบการควบคุมดูแลของจางเห่อเข้ามาได้อย่างไร

เสี่ยวยู๋เพียงแค่หันหน้าไปมองโดยที่ยังไม่ได้ส่งเสียงอะไรเลยก็ถูกชายชุดดำคนนั้นปิดปากแล้วสลบไป

" หยุดนะ! นายทำอะไร? "มู่เวยเวยมองการกระทำของเขา ที่กำลังถอดเสื้อผ้าของสาวใช้ออกอยู่