บทที่ 176 : ระแวงสงสัย เผยพิรุธออกมา

"เขามีเวลาว่างไหม? "

"ขอโทษด้วย นี่ต้องถามเลขาผู้จัดการ ถ้าคุณมีเรื่องด่วน สามารถทิ้งช่องทางการติดต่อไว้ได้ ฉันจะบอกเลขาให้"

มู่เวยเวยส่ายหัว "ไม่ต้องหรอก เอาไว้ฉันจะมาใหม่"

เดินไปถึงหน้าประตูบริษัท มู่เวยเวยมองกลับไปที่อาคารสูงตระหง่านตา คิดในใจ เธอไม่จำเป็นต้องมีเงินทองมากขนาดนั้น พี่ชายก็เหลือไว้ให้เธอมากพอแล้ว เธอก็ไม่สามารถบริหารบริษัทได้ ดังนั้น บางทีนี่อาจเป็นที่พักพิงที่ดีที่สุด ถึงแม้ว่าบริษัทมู่ซื่อจะไม่เป็นของเราอีกแล้ว ขอเพียงแต่ได้มีชีวิตอยู่รอดต่อไปก็สามารถสร้างมูลค่าได้ เช่นนั้นความพยายามของพ่อแม่และพี่ชายก็จะไม่สูญเปล่า อีกทั้งยังสามารถเลี้ยงดูคนทำงานที่อยู่ที่นี่ นี่ก็เพียงพอแล้ว

กำลังลงบันได ก็มีคนรีบวิ่งเข้ามา มู่เวยเวยยังไม่ทันได้หลบหลีก ก็ถูกชนจนล้มลงไปกับพื้น

"มู่เวยเวย? "

มู่เวยเวยจิตใจคล้อยตาม ยังพูดถึงเขาเมื่อกี้ ตอนนี้ก็เจอเลย ช่างเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ

เงยหน้า มู่เวยเวยตากระตุก ไม่เจอกันนานขนาดนี้ มู่จางรุ่ยเคยเป็นคุณลุงที่กระฉับกระเฉงมาก่อนนึกไม่ถึงว่าจะผมหงอกไปแล้ว อีกทั้งดูเหมือนแก่ไปอีกสิบกว่าปี

มู่จางรุ่ยเห็นหน้าเธอ ก็ตกใจเล็กน้อย จากนั้นก็เบะปากพูดว่า "ไม่ใช่สิ ฉันยังคิดว่ายัยเด็กคนนั้นกลับมาแล้ว พูดจบก็ไม่ขอโทษ เดินตรงเข้าไปเลย

มู่เวยเวยโกรธ "นี่ คุณชนคนล้มจะไม่พูดขอโทษเลยเหรอ? "

มู่จางรุ่ยหันกลับมาพูดถากถางว่า "สาวน้อยโกรธขนาดนี้ ผู้ใหญ่ของคุณคงไม่ได้สอนให้สุภาพกับผู้อาวุโสใช่ไหม? "

"อันดับแรกเลยผู้อาวุโสคนนี้คุ้มค่าที่เคารพด้วยเหรอ" มู่เวยเวยพิจารณาเขา จงใจพูดว่า "คุณปู่ คุณรู้สึกว่าคุณคู่ควรเหรอ? "

บางทีคำว่า"คุณปู่"นี้ก็ไปสะเทือนใจมู่จางรุ่ย ชั่วขณะเขาก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ "คุณปู่แกสิ คุณตาบอดเหรอ? คุณตะโกนเรียกใครว่าคุณปู่? "

มู่เวยเวยไม่ยอมอ่อนข้อ เธอเคยอ่อนน้อมต่อผู้อาวุโสคนนี้มากเกินไป ดังนั้นจึงถูกเขาหลอกลวงสารพัด

"หึ! ในที่นี้ยังมีคนอื่นอีกเหรอ? "

มู่จางรุ่ยอายุห้าสิบกว่า บริษัทก็ไม่มีแล้ว ภรรยาและผู้หญิงจึงไม่สนใจเขา ยังมีเมียน้อยอุ้มลูกมาขอเงินทั้งวัน เขาถูกมู่เทียนเย่ไล่จนเข้าตาจนแล้วจริงๆ

ตอนนี้ถูกผู้หญิงคนนี้บอกว่าเขาแก่ ชั่วขณะเขาก็นึกถึงคำหยาบคายเหล่านั้นของเมียน้อยขึ้นมา อารมณ์ร้อนด่าโพล่งขึ้นมา ไม่ได้คำนึงถึงบุคลิกใดๆ ทะเลาะกับมู่เวยเวยอยู่ข้างถนน "สายน้อย คุณพูดได้ยังไง? "

"ฉันพูดปกติมาก คุณปู่ ถึงแม้ว่าคุณจะอายุมากจนตาลาย ก็ไม่สามารถชนคนแล้วไม่ขอโทษได้นะ" มู่เวยเวยพูดอย่างโกรธเคือง ในเวลานี้เธอเห็นสายตาของผู้คนมากมายที่เดินผ่านไปมา ไม่อยากดึงดูดความสนใจของคนอื่น มู่เวยเวยก็ปัดๆ ฝุ่นบนร่างกายของเธอ "วันนี้ซวยจริงๆ เลย คุณปู่ ฉันจะแนะนำคุณให้ว่าต่อไปก็ออกจากบ้านให้น้อยหน่อย บนถนนรถมันเยอะ"

"เฮ้ย นังเด็กไร้เดียงสา นี่แกแช่งใคร? "

"ไม่ได้แช่งใคร ฉันแค่หวังดีเตือนคุณก็เท่านั้น ลาก่อนนะ! " มู่เวยเวยถือกระเป๋าของเธอแล้วลงบันไดไป

"คุณหยุดนะ! " มู่จางรุ่ยตะโกนร้องอยู่ด้านหลัง เห็นมู่เวยเวยยังคงเดินไปข้างหน้า ไล่ตามไปไม่กี่ก้าว ในทันทีที่ต้องการจะคว้าแขนของเธอ ฉับพลันก็ถูกคนคนหนึ่งขวางไว้

มู่จางรุ่ยก็หยุดฝีเท้า จ้องมองผู้หญิงที่ขวางทางอย่างโกรธๆ "คุณเป็นใคร มาขวางฉันทำไม? "

ผู้หญิงสวมแว่นกันแดดขนาดใหญ่ ริมฝีปากสีแดงเพลิง สวมเสื้อยืดลายพรางเข้ารูปและกางเกงขากว้างลายพราง ส้นสูงคู่หนึ่ง นิ้วเท้าทั้งสิบที่ยื่นออกมาด้านนอก เล็กๆ และงดงาม ยังทาเล็บด้วยสีแดงสด

ผู้หญิงกอดอกขึ้นพูดจาเย็นชาถากถางว่า "คุณสนใจว่าฉันเป็นใคร ฉันก็ทนดูคุณไม่ได้ยังไงล่ะ? คุณชนสาวน้อยแล้วไม่ขอโทษก็แล้วไป ทำไม ยังคิดจะทำร้ายคนอีกเหรอ? "

มู่จางรุ่ยถูกหยุดด้วยคำพูดที่ทรงอำนาจของผู้หญิงคนนั้น แต่ไม่อยากเสียหน้า ยังคงดื้อดึงพูดว่า "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ? "

ผู้หญิงทำเสียงออกทางจมูก หันไปด้านข้างและพูดอย่างหยิ่งยโส "มาๆๆ วันนี้คุณกล้าแตะนิ้วของเธอนิ้วเดียว ฉันจะทำให้คุณรู้ว่ายุติธรรมคำนี้เขียนอย่างไร"

มู่จางรุ่ยเห็นว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้หาเรื่องได้ง่ายๆ จ้องมองเธอ ไม่มีอะไรจะพูดจึงรีบเดินหนีไป

เวลานี้มู่เวยเวยเลื่อมใสสาวสวยคนนี้ไม่หยุด เธอชอบที่สุดก็คือเห็นผู้หญิงที่ต่อสู้ต่อเมื่อเจอความไม่เป็นธรรมแล้วเข้ามาช่วย ฉับพลันก็ชื่นชมขึ้นมาในใจ

"ขอบคุณนะ คนสวย" มู่เวยเวยรีบพูดขึ้นมา

สาวสวยถอดแว่นกันแดดลง ดวงตาทั้งคู่เปล่งประกาย แสดงถึงความกล้าหาญ เธอยิ้มแล้วมองไปที่มู่เวยเวย "คุณอัธยาศัยดีเกินไปแล้ว เจอผู้ชายอย่างนี้จะทนได้อย่างไร? "

มู่เวยเวยถูกความสวยของเธอทำให้ตกตะลึง ยิ้มพูดว่า "ฉันไม่อยากรบกวนคุณเลย อีกทั้งเขาก็อายุ……”

"ก็เพราะว่ามีคนอย่างคุณนี้ ดังนั้นคนที่ไม่มีเหตุผลจึงมากขึ้น" สาวสวยพลางพูดพลางเดินไปเปิดรถประทุนของตัวเอง "ช่างเถอะ ต่อไปหากเจอเรื่องอย่างนี้ มีศักดิ์ศรีหน่อย อย่าถูกคนรังแกแล้วกลับไปร้องไห้ขี้มูกโป่ง"

มู่เวยเวยพยักหน้าอย่างรีบร้อน "คนสวย ฉันจะเชิญคุณไปกินข้าว"

"ไม่ต้อง ฉันมีเรื่องจะต้องทำที่เมืองA"

มู่เวยเวยฟังความหมายแฝงออก รีบถามว่า "คุณไม่ใช่คนเมืองAเหรอ? "

"ไม่ใช่สิ ทำไมเหรอ" สาวสวยอยู่หน้ารถ พิงกระโปรงรถยิ้มถามเธอ

มู่เวยเวยรีบพูด "ฉันคุ้นเคยกับเมืองA คุณจะไปจะอะไรล่ะ บางทีฉันอาจช่วยคุณได้"

สาวสวยมองเธอ "ฉันเพียงแค่บอกคุณก็เท่านั้น คุณไม่ต้องขอบคุณฉันขนาดนี้"

"เรื่องเล็กน้อยสำหรับคุณ เรื่องใหญ่สำหรับฉัน"

สาวสวยขมวดคิ้วแล้วคิด พูดว่า "เอาเถอะ ฉันกำลังต้องการหาคนคนหนึ่งพอดี ไม่ใช่ว่าหาง่าย มีคนช่วยหาก็น่าจะเร็วหน่อย"

"ยินดี" มู่เวยเวยยื่นมือเล็กๆ ขาวนวลออกไป "สวัสดีค่ะ ฉันชื่อ……ฉู่เหยียน"

สาวสวยก็ยื่นมือไปจับมือของเธอ "สวัสดีฉู่เหยียน ฉันเสี่ยวซีหร่าน"

"ชื่อเพราะจังเลย" มู่เวยเวยชื่มชมจากใจจริง

"ไปเถอะ ขึ้นรถ"

หลังจากการสื่อสารที่เรียบง่าย มู่เวยเวยรู้ว่าเสี่ยวซีหร่านมีเพื่อนที่ป่วย ที่มาเมืองAเพื่อมาหาอาจารย์หมอที่เกษียณไปแล้ว ดูว่าสามารถช่วยเพื่อนได้ไหม แต่เธอรู้เพียงแค่ชื่อของหมอคนนี้เท่านั้น พักอยู่เมืองA อย่างอื่นไม่รู้อะไรเลย

หลังจากมู่เวยเวยฟังจบ จึงเคารพเลื่อมใสเสี่ยวซีหร่านมากยิ่งขึ้น อดที่จะมองเธอไม่ได้

"ทำไมคุณมองฉันแบบนี้? " เสี่ยวซีหร่านหันมามองเธอ ยิ้มแล้วถาม

"คุณดีกับเพื่อนจริงๆ เลย" มู่เวยเวยถอนหายใจอย่างหดหู่ น่าสลดใจที่เพื่อนของเธอทุกคนคิดร้ายกับเธอ

เสี่ยวซีหร่านแอบยิ้มๆ "บางที อาจเป็นเพราะว่าเขาหล่อ"

"ฮ่าฮ่า เหรอ? มีเวลาก็ให้ฉันไปเจอหน่อยนะ" มู่เวยเวยหลุดปากออกมา พูดจบจึงรู้สึกว่ามันบุ่มบ่ามไปหน่อย ที่จะขอความปรารถนานี้กับฝ่ายตรงข้ามที่เพิ่งเจอกันเป็นครั้งแรก

เสี่ยวซีหร่านมองออกว่าเธอเสียใจ จึงพูดปลอบว่า "เอาเถอะ เพียงแต่ว่าฉันไม่ได้อยู่เมืองA รอให้คุณมีเวลาว่างไปเที่ยวเล่นที่เมืองG ฉันจะพาคุณไปเจอเขา"

มู่เวยเวยอบอุ่นในหัวใจ เห็นเสี่ยวซีหร่านพูดจาเป็นกันเอง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกแบบนี้ต่อผู้คน มักจะรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้มีเสน่ห์ชวนหลงใหล ดึงดูดผู้คนให้เข้าหา

"คุณบอกไม่ใช่เหรอว่าตนเองคุ้นเคยกับเมืองAมาก? งั้นช่วยฉันหาหมอคนนี้หน่อย"

มู่เวยเวยหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรหาคนคนนี้ เย่เฉ่าเฉินเก่งที่สุด

เมื่อกี้ที่เสี่ยวซีหร่านพูดมา เธอก็นึกถึงเย่เฉ่าเฉินทันที

มู่เวยเวยพูดอย่างเกรงใจ "ขอโทษนะ ฉันเพิ่งโกหกไป อันที่จริงฉันไม่ค่อยคุ้นเคยกับเมืองAหรอก แต่คุณวางใจเถอะ ฉันมีเพื่อนคนหนึ่งที่สามารถช่วยได้อย่างแน่นอน ฉันจะโทรถามเขาตอนนี้เลย"

เสี่ยวซีหร่านยิ้มเจื่อนๆ สาวน้อยคนนี้น่าสนใจจริงๆ

เย่หวงกรุ๊ป ที่ห้องประชุม

การประชุมกำลังดำเนินไปในบรรยากาศที่เข้มงวดจริงจัง จู่ๆ โทรศัพท์ของเย่เฉ่าเฉินก็ดังขึ้น เดิมทีเขาคิดจะตัดสายทิ้ง แต่เห็นเบอร์ที่โทรมา จึงบอกใบ้ให้ทุกคนประชุมต่อแล้วตนเองออกไปรับสาย

"ฮัลโหล ประธานเย่ ฉันมีหนึ่งเรื่องจะขอให้คุณช่วย" หลังจากรับสาย มู่เวยเวยก็พูดตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อม

"เรื่องอะไร? " น้ำเสียงของเย่เฉ่าเฉินไพเราะน่าฟัง ปรากฏความอบอุ่นเล็กน้อยในแววตา

"ฉันมีเพื่อนคนหนึ่ง ต้องการตามหาหมอคนหนึ่งที่เกษียณไปแล้วที่เมืองA คุณช่วยได้ไหม? "

เย่เฉ่าเฉินตอบอย่างไม่ต้องคิด "ส่งชื่อมาที่โทรศัพท์ฉัน"

"โอเค ขอบคุณนะ" พูดจบ ไม่ได้พูดอะไรสักประโยค ด้านนั้นก็วางสายไป

เย่เฉ่าเฉินอึ้งไปสองสามวินาที เธอทำท่าทีนี้ จริงๆ ยังไม่คิดว่าตนเองเป็นคนนอกอีกหรอ?

เสี่ยวซีหร่านเห็นเธอส่งข้อความเสร็จแล้ว จึงถามหยั่งเชิงว่า "ที่พูดว่าประธานเย่นี่ ใช่เย่เฉ่าเฉินแห่งเย่หวงกรุ๊ปไหม"

"ใช่คือเขา คุณรู้จักเหรอ? " มู่เวยเวยไม่ได้หลีกเลี่ยง ก็ไม่จำเป็นต้องหลีกเลี่ยงอะไร

เสี่ยวซีหร่านส่ายหัว "ไม่รู้จักหรอก เพียงแต่เคยได้ยิน เป็นคนเก่งคนหนึ่ง" เหตุนี้ เสี่ยวซีหร่านจึงชื่นชมฉู่เหยียนคนนี้ขึ้นมาในชั่วพริบตา คิดไม่ถึงว่าเธอดูเหมือนโง่ๆ เซ่อๆ จะรู้จักคนดังในเมืองAเช่นนี้ อีกทั้งยังใช้อย่างไม่เกรงใจแม้แต่น้อย ดูเหมือนว่า ฉู่เหยียนคนนี้จะมีเบื้องหลังที่ลึกซึ้งมาก

"งั้นตอนนี้ล่ะ? เราไม่ต้องวนเวียนวุ่นวายอยู่ที่เมืองAแบบนี้แล้วใช่ไหม รอเขาส่งข่าวมา เราค่อยไปหาอีกที? " มู่เวยเวยขอความเห็นจากเธอ

"ก็ดี" เสี่ยวซีหร่านจอดรถที่หน้าร้านกาแฟใกล้ๆ

ดื่มกาแฟแก้วหนึ่งเสร็จ เสี่ยวซีหร่านก็รู้จักฉู่เหยียนโดยประมาณ เดิมทีเป็นหญิงตระกูลร่ำรวยที่มาจากฮ่องกง เพียงแต่ไม่ได้เป็นโรคเจ้าหญิงสักนิด กลับกัน นิสัยก็ร่าเริงมาก ไม่เก็บไม่ซ่อน รับไม่ได้กับเธออย่างมาก

ผู้หญิงทั้งสองชื่นชมซึ่งกันและกัน คุยตั้งแต่การท่องเที่ยวไปถึงงานอดิเรก อย่างรวดเร็วมาก ก็จุดประกายแห่งมิตรภาพขึ้นมา

เมื่อเสี่ยวซีหร่านกำลังพูดถึงการเดินเท้าผจญภัยไปในป่าดงดิบ โทรศัพท์ของมู่เวยเวยก็ดังขึ้น เป็นเย่เฉ่าเฉิน

"ประธานเย่ หาเจอแล้วเหรอ? " มู่เวยเวยรีบเอ่ยถาม

"หาเจอแล้ว ฉันส่งไปที่โทรศัพท์คุณแล้วนะ"

"อะ ขอบคุณขอบคุณ ฉันพูดว่าโทรหาคุณต้องไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน" มู่เวยเวยพูดแล้วยิ้มตาหยี

"มีปัญหาอะไรก็โทรหาฉันอีกได้นะ"

"โอเค บ๊ายบาย"

วางสายไปแล้ว มู่เวยเวยจึงเห็นข้อความเข้ามาทางโทรศัพท์ ด้านบนบอกที่อยู่ที่หนึ่ง ประจวบกับเธอรู้ที่อยู่ที่นี่พอดี

"เราไปกันเถอะ"

เสี่ยวซีหร่านไม่ได้คาดหวังว่าเรื่องต่างๆ จะเป็นไปอย่างราบรื่น รู้สึกดีมาก "ดูเหมือนว่าวันนี้ฉันออกมาเจอผู้ทรงอานุภาพ ตอนที่ฉันมาเมืองAยังกลุ้มใจกลัวจะหาไม่เจอ"

มู่เวยเวยยิ้มอย่างออกมาจากก้นบึ้งหัวใจ เป็นเวลานานมากแล้วที่เธอไม่ได้คุยกับผู้หญิงวัยเดียวกันเช่นนี้ รู้สึกดีจริงๆ ที่มีเพื่อน

มู่เวยเวยจับแขนของเธออย่างสนิทสนม ยิ้มอย่างอ่อนโยนพูดว่า "คุณก็เป็นผู้ทรงอานุภาพ รีบไปกันเถอะ หาเจอแล้วฉันจะเลี้ยงข้าวคุณ"

มาถึงที่หมายแล้ว เคาะประตูหมอที่เกษียณก็เปิดออกมา เสี่ยวซีหร่านหยิบประวัติคนไข้เล่มหนาเข้าไป มู่เวยเวยก็รออยู่หน้าประตู นี่คือความเป็นส่วนตัวของผู้อื่น เธอรู้จักความพอดี

รออยู่ชั้นล่างอย่างน่าเบื่อกว่าครึ่งชั่วโมง เสี่ยวซีหร่านก็เดินออกมาอย่างหมดอาลัยตายอยาก เมื่อเห็นฉัน ก็จำใจยิ้มออกมา

มู่เวยเวยเข้าใจว่าหมายความว่าอะไร ไม่ได้ถามผลลัพธ์เธอ แค่เดินไปจับเธอแล้วพูดว่า "อย่าเพิ่งหมดกำลังใจ มีหมอมากมายในโลกนี้ เพื่อนสุดหล่อของคุณท้ายที่สุดจะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน"

"ก็หวังว่า" เสี่ยวซีหร่านถอนหายใจ อันที่จริงเธอเพียงแค่มองลองเสี่ยงโชคดู ได้ยินมาว่าหมอที่เกษียณคนนี้เชี่ยวชาญด้านคนที่เป็นนิทรา คิดไม่ถึง หลังจากที่เขาดูประวัติคนไข้แล้วก็หมดหนทาง

เพื่อปลอบใจเสี่ยวซีหร่าน มู่เวยเวยก็หาร้านอาหารที่โด่งดังที่สุดในเมืองA ไม่มีอะไรที่ไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยมื้ออาหารที่เลิศรส

กินข้าวแล้ว เสี่ยวซีหร่านก็ต้องกลับเมืองG มู่เวยเวยก็อาลัยอาวรณ์เล็กน้อย "ฉันรู้สึกถูกชะตากับคุณ คาดไม่ถึงว่าจะต้องแยกจากกันเร็วขนาดนี้"

เสี่ยวซีหรานก็รู้สึกว่าน้องสาวคนนี้น่าสนใจมาก เกี่ยวนิ้วก้อยของเธอ "คุณมีเบอร์ฉันแล้ว ว่างก็โทรหาฉัน หรือมาหาฉันที่เมืองGก็ได้"

"โอเค งั้นเดินทางปลอดภัยนะ"

เสี่ยวซีหร่านยื่นมือออกไปโอบกอดเธอ แล้วหันกลับขึ้นรถสปอร์ต โบกมือให้เธอและสวมแว่นกันแดดอย่างเท่ แล้วขับออกไปอย่างเร็ว

มู่เวยเวยยืนอยู่ข้างถนนและเฝ้าดูอยู่นาน จึงเดินไปที่โรงแรมด้วยความแค้นใจ รู้สึกกดดันทางจิตใจอย่างมาก ถ้ามีวันที่ต้องพบกับเสี่ยวซีหร่านอีก ตัวตนของฉู่เหยียนนี้เป็นของปลอม เธอยังจะสามารถเป็นเพื่อนกับตนได้อยู่ไหม?

……

หลายวันผ่านไป เย่เฉ่าเฉินก็ได้รับสายพิเศษ เป็นสายของโรงเรียนมู่เวยเวยโทรมา เพราะว่าหาตัวเธอไม่เจอ ดังนั้นจึงทำได้เพียงโทรมาหาเขาที่นี่

"คุณเย่ ฉันอาจารย์เสี่ยวฮัวเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของมู่เวยเวย จะจบการศึกษาเร็วๆ นี้ วิทยานิพนธ์จบการศึกษาของมู่เวยเวย ยังไม่ได้สอบอภิปรายวิทยานิพนธ์เลย เมื่อไหร่เธอจะกลับมาไปโรงเรียน? น้ำเสียงของอาจารย์เสี่ยวฮัวค่อนข้างอ่อนโยนมากกว่า หากมู่เวยเวยรับสายด้วยตนเอง คาดว่าจะด่าเธอก่อนเลย ว่ายังต้องการประกาศนียบัตรอยู่ไหม?

เย่เฉ่าเฉินลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างยาวจรดพื้น น้ำเสียงเย็นชา "ช่วงนี้เวยเวยไม่ได้อยู่ในประเทศ ส่วนวิทยานิพนธ์และการสอบอภิปราย ทางด้านโรงเรียนนั้นฉันสามารถไปคุยได้"

อาจารย์เสี่ยวฮัวหน้าหงายเล็กน้อย อดบ่นไม่ได้ว่า "เดิมทีอยากให้เธอพูดในฐานะตัวแทนบัณฑิตดีเด่น พูดเช่นนี้ ถ่ายรูปจบการศึกษาเธอก็มาไม่ได้ใช่ไหม?

"ใช่"

"โอเค ฉันทราบแล้ว ลาก่อนคุณเย่"

"เดี๋ยว" จู่ๆ เย่เฉ่าเฉินก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ตะโกนหยุดเธอ "ขอถามหน่อยว่าพวกคุณจะจัดพิธีรับปริญญาเมื่อไหร่? "

"วันมะรืนนี้"

"ขอบคุณ"

……

มู่เวยเวยเอนตัวอยู่ในลิฟต์ด้วยความกลุ้มใจ ไม่ได้ติดต่อกันสองสามวันแล้ว ฉับพลันเย่เฉ่าเฉินก็โทรมาว่าต้องการให้ตนไปที่ไหน? รถรออยู่หน้าประตูแล้ว มู่เวยเวยนั่งลงคู่กับคนขับแล้วถามเขา "เราจะไปไหนกัน? "

"ไม่ใช่บอกว่าจะเลี้ยงข้าวฉันเหรอ? ถึงที่ก็รู้เอง" เย่เฉ่าเฉินสตาร์ทรถ "คาดเข็มขัดนิรภัย"

"อ้อ" มู่เวยเวยดึงเข็มขัดนิรภัย "ฉันคิดว่าคุณลืมเรื่องนี้ไปแล้ว"