บทที่ 184 : ความสัมพันธ์พัฒนาขึ้น จูบอย่างดูดดื่มของเขา

มู่เวยเวยจึงเริ่มพลิกดูหนังสือทุกเล่มบนชั้นวางหนังสือ มีมากมายที่เกี่ยวข้องกับการเงิน หนังสือเฉพาะทางที่เกี่ยวข้องกับเศรษฐกิจ เธอหยิบมาทีละเล่มๆ เมื่อค้นหาชั้นวางหนังสือชั้นแรกจนเกือบหมดแล้ว พ่อบ้านหวังก็เคาะประตูเข้ามา ถือถ้วยน้ำร้อนในมือหนึ่งถ้วย

"คุณฉู่ ท่านดื่มน้ำสักหน่อย" พ่อบ้านหวังวางน้ำไว้บนโต๊ะหนังสือ กวาดสายตามองอย่างรวดเร็ว เธอถือหนังสือภูมิศาสตร์เล่มหนึ่งในมือ "คุณฉู่ชอบภูมิศาสตร์เหรอ? "

มู่เวยเวยอึ้งไปเล็กน้อย พบว่าเขามองหนังสือในมือตนเองอยู่ สติกลับมาจึงรีบพูดว่า "ก็งั้นๆ เพียงแต่หนังสือของประธานเย่ที่สะสมไว้มันไม่ค่อยน่าสนใจ ทั้งหมดเป็นหนังสือทางด้านเฉพาะทาง มีแต่เล่มนี้ที่ยังสามารถฝืนใจอ่านได้"

"อืม~งั้นท่านก็ค่อยๆ อ่านไป มีอะไรที่ต้องการก็เรียกฉัน"

"ทราบแล้ว ท่านไปทำงานเถอะ"

พ่อบ้านหวังออกไปจากประตูห้อง แนบหูฟังอยู่ที่ประตูสักพัก มีเพียงเสียงค้นหาหนังสือเบาๆ

คุณฉู่ท่านนี้คิดหาอะไรที่ห้องหนังสือนะ?

ประมาณหนึ่งชั่วโมง มู่เวยเวยก็ค้นหนังสือที่เก็บอยู่บนชั้นวางทั้งหมด ชั้นบนสุดเอื้อมหยิบไม่ถึง เธอยืนบนเก้าอี้ อย่างไรก็ตามความสนใจของเธอจดจ่ออยู่ที่หนังสือทั้งหมด ไม่ได้ดูชั้นวางหนังสือทั้งหมด ก็เลยไม่เห็นปุ่มเล็กๆ ใต้หนังสือประวัติศาสตร์โลกเล่มนั้น

ค้นหาชั้นวางหนังสือเสร็จแล้ว เป้าหมายของมู่เวยเวยก็หันไปที่ลิ้นชักเล็กๆ ภาพวาดพู่กันต่างๆ บนผนัง เสียเวลาในตอนเช้าไปหมดแล้ว แต่กลับไม่ได้อะไรเลย

มู่เวยเวยนั่งพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้ นึกไม่ถึงว่าที่ห้องหนังสือจะไม่มี งั้นเขาจะซ่อนของไว้ที่ไหนกัน?

หลังจากดื่มน้ำที่พ่อบ้านหวังยกมาให้หมด มู่เวยเวยก็ตัดสินใจไม่หาที่อื่น

เดี๋ยวนะ เธอลืมสถานที่สำคัญไปได้อย่างไร ห้องนอนเย่เฉ่าเฉิน ถึงแม้โอกาสที่เป็นไปได้จะน้อยมาก แต่เธอไม่อยากปล่อยเบาะแสใดๆ ไป

พรุ่งนี้เป็นวันหยุด เย่เฉ่าเฉินน่าจะไม่ได้ทำงาน ดังนั้นต้องคว้าโอกาสไว้ให้แน่น

พูดจบก็ทำเลย มู่เวยเวยลงมาที่ชั้นสอง มองดูโดยรอบไม่มีใคร ค่อยๆ เคลื่อนตัวไปที่หน้าประตูห้องนอนของเย่เฉ่าเฉิน กดที่จับประตู เปิดออกแล้ว

เข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว มู่เวยเวยก็รีบปิดประตู

ห้องนอนเย่เฉ่าเฉินยังคงเป็นเหมือนตอนก่อนที่เธอจะจากไป พรมปูพื้น ผ้าม่าน นอกจากนี้ยังมีเก้าอี้นอนที่ระเบียง ทั้งหมดยังคงเป็นเหมือนเมื่อก่อน

จู่ๆ มู่เวยเวยก็นึกถึงสาวใช้คนนั้นที่ตกตะลึงเมื่อเธอจากไป ครั้งนี้กลับมาไม่เห็นเธอแล้ว โดยนิสัยของเย่เฉ่าเฉินแล้ว เธอน่าจะถูกไล่ออก

ผ้าปูที่นอนสีน้ำเงินเข้ม แล้วก็หมอนสองใบที่หัวเตียง……

คาดไม่ถึงว่าเขาจะวางหมอนไว้สองใบ? มู่เวยเวยรู้สึกพูดไม่ออก เขามั่นใจมากว่าเธอจะต้องกลับมางั้นเหรอ?

ห้องนอนโล่งปลอดโปร่ง เพียงตู้รวทั้งตู้เสื้อผ้าที่สามารถซ่อนสิ่งของได้

ในตู้มีนิตยสารทางการเงินบางเล่มที่เขามักอ่านก่อนนอน ตู้เสื้อผ้ายิ่งเรียบง่าย ทั้งหมดเป็นชุดสูทระดับไฮเอนด์ของเขา เสื้อเชิ้ต แล้วยังมีชุดลำลองราคาแพงอีกหลายชุด ในกระเป๋าหนังสีดำทั้งสามใบว่างเปล่า

โอ้มายก็อด เย่เฉ่าเฉินฝังแผนที่ขุมทรัพย์ไว้ใต้ดินเหรอ? หาเบาะแสไม่เจอแม้แต่นิดเดียว

มู่เวยเวยเดินออกไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก อยู่ๆ สายตาก็เหลือบไปเห็นตู้เซฟในตู้เสื้อผ้าโดยไม่ได้ตั้งใจ ในใจมีความสุขมาก รีบวิ่งเข้าไป

ลองหมุนๆ เล็กน้อย ก็เปิดออกเลย

มู่เวยเวยอึ้งไป ตู้เซฟไม่ใช่ว่าควรจะมีรหัสผ่านเหรอ? ทำไมเปิดออกง่ายขนาดนี้? แต่เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน เธอก็ยิ่งตกตะลึง เป็นเงินสดเต็มไปหมด

แน่นอน สำหรับผู้ชายที่ร่ำรวยอย่างเย่เฉ่าเฉินนี้ วางเงินไว้ในบ้านเป็นเรื่องปกติมาก แต่จำเป็นต้องวางไว้เยอะขนาดนี้ไหม? อย่างน้อยก็ครึ่งล้าน อีกทั้งยังไม่ล็อกอีก

เขามั่นใจในความปลอดภัยของคฤหาสน์ตระกูลเย่ของตนเองมากเกินไป

แต่ว่าคิดๆ ดู น่าจะไม่มีโจรตาต่ำที่ไหนมาขโมยเงินในบ้านเขาหรือเปล่า เพราะเมื่อจับได้แล้วจะต้องถูกตัดขาอย่างแน่นอน

ห้องหนังสือก็ไม่มี ห้องนอนก็ไม่มี ยังสามารถเป็นที่ไหนได้อีกล่ะ?

"คุณฉู่" เสียงพ่อบ้านหวังดังมาจากด้านนอก มู่เวยเวยรีบวิ่งมาที่ประตูห้อง

"เอ๊ะ? ทำไมคนถึงหายไปนะ? ได้เวลาทานอาหารกลางวันแล้ว" พ่อบ้านหวังรำพันไปด้วยเดินลงมาชั้นล่างไปด้วย

มู่เวยเวยได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาหายไป จึงออกมาจากห้องนอน หยุดอยู่ตรงทางเดินสักสองนาที แล้วเดินลงชั้นล่างไปที่ห้องอาหาร

"คุณอาหวัง ตามหาฉันเหรอ" พ่อบ้านหวังกำลังจัดจาน เงยหน้ายิ้มตาหยีพูดว่า "ควรกินข้าวกลางวันได้แล้ว ฉันเพิ่งไปตามหาท่านที่ห้องหนังสือ ท่านไม่อยู่ เลยไปเคาะที่ห้องของท่าน แต่ไม่มีเสียง จึงถือวิสาสะตะโกนออกไป"

มู่เวยเวยเสยผมโดยไม่ได้ตั้งใจ "อย่างนั้น เมื่อกี้ฉันอยู่ที่ห้องน้ำ ไม่สะดวกจะตอบกลับคุณ"

"อ่อ รีบมาทานข้าวเถอะ" พ่อบ้านหวังจึงก้มหน้าจัดอาหารต่อ ทว่าในแววตาเผยรอยยิ้มที่แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

ตื่นนอนมาตอนบ่าย มู่เวยเวยไม่ได้จำกัดขอบเขตอยู่แค่ในห้องเหล่านั้นอีกต่อไป แต่วนอยู่รอบๆ คฤหาสน์

พ่อบ้านหวังเธออยู่ด้านหลัง พูดกับคนในโทรศัพท์ว่า "คุณฉู่กำลังชมของประดับตกแต่งภายในบ้าน ตอนเช้าอยู่ที่ห้องหนังสือและห้องนอนของท่าน"

"อืม รู้แล้ว" เย่เฉ่าเฉินเก็บโทรศัพท์ หมุนที่นั่งกลับมา กดปุ่มเรียก "เลขาหลิว เอาข้อมูลการเดินทางที่ให้คุณทำครั้งที่แล้วเข้ามาหน่อย"

"ตกลงท่านประธานเย่ จะไปเดี๋ยวนี้"

……

ตอนเย็น เย่เฉ่าเฉินเลิกงานกลับมาที่คฤหาสน์ มู่เวยเวยนั่งโยนก้อนหินข้างทะเลสาบอย่างเบื่อหน่าย หนึ่งก้อน สองก้อน สามก้อน……

"คุณโยนอีก ทะเลสาบเทียมของฉันนี้ก็จะเต็มไปด้วยก้อนหินของคุณแล้ว" เย่เฉ่าเฉินก้าวยาวๆ เข้ามาที่เธอ ด้านหลังเต็มไปด้วยแสงสาดส่องจากท้องฟ้า นำพาด้วยรอยยิ้มในดวงตา หล่อเหลาสูงโปร่ง เหมือนลูกชายผู้ดีในหนังสือ

มู่เวยเวยถูกใบหน้าของเขาสะกดในแววตา พูดขึ้นว่า "เว่อร์อะไรขนาดนั้น"

เย่เฉ่าเฉินเข้ามานั่งข้างๆ เธอ "เบื่อขนาดนี้เลย ไม่ได้บอกว่าจะหาหนังสือมาอ่านเหรอ? หาเจอหรือยัง? "

มู่เวยเวยเบะปาก "หนังสือที่สะสมของคุณมันไม่ค่อยน่าสนใจ อ่านไปครึ่งชั่วโมงต้องหลับอย่างแน่นอน"

"พรุ่งนี้เป็นวันหยุด คุณเตรียมการอะไรไว้ไหม? " เย่เฉ่าเฉินเอียงไปถามเธอ

"ไม่มี ฉันอยู่ที่นี่ไม่ค่อยคุ้นเคย"

"ยังจำครั้งที่แล้วที่จะไปเที่ยวเมืองAสองวันได้ไหม? ครั้งที่แล้วคุณไม่สบาย ไม่ได้ไป พรุ่งนี้เราไปกัน" เย่เฉ่าเฉินหลีกเลี่ยงประเด็นสำคัญที่จะพูด ที่สำคัญคือกลัวเธอจะเอาเรื่องเมื่อวานมากดดันในใจ ก็เลยคิดจะพาเธอไปพักผ่อน

มู่เวยเวยมีชีวิตชีวาขึ้นมา "ดีเลยดีเลย ฉันต้องเตรียมอะไรบ้าง? "

"คาดว่าคืนพรุ่งนี้เราต้องไปอยู่ข้างนอก เอาเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้ในห้องน้ำไปเยอะหน่อยก็ได้"

"เข้าใจแล้ว คุณไกด์เย่" มู่เวยเวยกล่าหนึ่งย่างจริงจัง

เย่เฉ่าเฉินมองไปที่ผู้หญิงคนนั้นอย่างตาเป็นประกาย รู้สึกเหมือนแมวตัวหนึ่ง บางครั้งก็ซนและบางครั้งก็เชื่อง ทำให้ผู้คนรู้สึกอยากกอดเธอไว้แน่นๆ แล้วลูบหัว

วันต่อมา มู่เวยเวยสวมชุดกีฬาสีเทาอ่อนอย่างสบายๆ รองเท้าผ้าใบสีขาว แว่นกันแดดอันใหญ่ กระเป๋าที่อยู่ด้านหลังเป็นกระเป๋าเป้ที่ไปไซต์ก่อสร้างครั้งที่แล้ว ในมือถือถุงกระดาษสวยงาม

"วางอันนี้ไว้ในรถเถอะ ฉันไม่มีกระเป๋าเป้ใหญ่ๆ ใส่ไม่ได้"

เย่เฉ่าเฉินหยิบแล้ววางไว้ที่เบาะหลัง วันนี้เขาสวมชุดสบายๆ เสื้อเชิ้ตสีขาวตลอดไม่เปลี่ยน กางเกงยีนสีขาวทรงกระบอก รองเท้าส้นแบนสีขาวคู่หนึ่ง

วันนี้เราจะไปไหน? " มู่เวยเวยถามอย่างตื่นเต้นเล็กน้อย

"มีหมู่บ้านริมแม่น้ำที่มีชื่อเสียงมากในเขตชานเมืองเมืองA มีหลากหลายชนชาติ คุณน่าจะชอบ"

มู่เวยเวยจำหมู่บ้านริมแม่น้ำที่เขาพูดถึงได้ เมื่อก่อนเธอเคยได้ยินเพื่อนร่วมชั้นเรียนพูดถึงตลอด บอกว่าวิวทิวทัศน์สวยงามมาก

"คืนนี้เราจะอยู่ที่นั่นเหรอ? "

"อืม เราจะพักกันที่โรงเตี๊ยม"

"ว้าว ฟังดูเหมือนถ่ายภาพยนตร์กำลังภายในโบราณเลย" มู่เวยเวยเฝ้ารอการเดินทางนี้

รถขับอยู่บนถนนเกือบสองชั่วโมง ในที่สุดก็ถึงหมู่บ้านริมแม่น้ำ

เนื่องด้วยวันนี้เป็นวันเสาร์ ยังคงมีนักท่องเที่ยวมาเที่ยวจำนวนมาก

เมื่อมู่เหว่ยเว่ยลงจากรถก็ถูกดึงดูดโดยวิวทิวทัศน์เบื้องหน้า หมู่บ้านริมแม่น้ำเหมือนภาพวาดด้วยหมึกหนึ่งผืน กำแพงสีขาวเป็นฐาน กระเบื้องสีเขียวเป็นหมึก ร่างเส้นสะพานหินทีละก้อนๆ ท่าเรือ ร้านเหล้า เรืออูเผิง แล้วก็สาวน้อยที่ซักผ้าอยู่ริมแม่น้ำ

ศิลปะทั้งหมดของทางภาคใต้ดูเหมือนจะรวมอยู่ที่นี่

"เราไปกันเถอะ" เย่เฉ่าเฉินพูดเบาๆ ข้างหูเธอ

"อืมอืม"

แดดจัดมาก มู่เวยเวยสวมแว่นกันแดดยังไม่สามารถต้านทานแดดที่อบอุ่นได้

โชคดีที่เพิ่งข้ามสะพานหินในหมู่บ้านริมแม่น้ำมา ก็มีคุณยายหนึ่งคนขายหมวกสวยๆอยู่ มู่เวยเวยรีบเดินเข้าไปแล้วหยิบมาสวม หันมาถามเย่เฉ่าเฉินอย่างอดไม่ได้ "สวยไหม? "

เย่เฉ่าเฉินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มองเธอ "สวยสิ"

มู่เวยเวยถามถึงหมวก ทว่าที่เขาตอบกลับคือคน

คุณผู้หญิงจ่ายเงินอย่างมีความสุขมาก แล้วก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างท่วงท่าอ่อนช้อย

"คุณผู้หญิง นั่งเรือไหม? " คนเรือยืนอยู่บนหัวเรือและถามเธออย่างกระตือรือร้น "หนึ่งร้อยหยวนต่อคน นั่งเรืออูเผิงฟังเพลงพื้นบ้านหมู่บ้านริมแม่น้ำ นี่คือความพิเศษของเราที่นี่"

มู่เวยเวยไม่เคยนั่งเรืออย่างนี้ หันกลับไปพูดกับเย่เหนึ่งเฉินว่า "เรานั่งเรือเล่นกันเถอะ ดูน่าสนใจดี"

"คุณเป็นแขก วันนี้จะเชื่อฟังคุณทั้งหมด" เย่เฉ่าเฉินพูดยิ้มๆ

"ดี งั้นขึ้นเรือเถอะ" มู่เวยเวยพูดจบต้องการจะขึ้นเรือ คนเรือยกมือขึ้นต้องการจะพยุงเธอ เวลานี้เย่เฉ่าเฉินกระโดดขึ้นเรือไปก่อน จากนั้นก็หันกลับมายื่นมือ เคลื่อนที่เร็วจนคนเรือพูดไม่ออก และวางมือตนเองลงอย่างเงียบๆ

"มา ช้าๆ นะ"

มู่เวยเวยจับมือของเขาแล้วกระโดดขึ้นเรือไป เรืออูเผิงโยกไปมา มู่เวยเวยก็ยืนไม่มั่นคง พุ่งตรงเข้าไปในอ้อมแขนของเย่เฉ่าเฉิน

เอ่อ……

รู้สึกเขินอาย นี่คือความรู้สึกในใจของมู่เวยเวย แต่ทว่าเย่เฉ่าเฉินกลับรู้สึก ดีมากๆ

คนเรือหัวเราะหึหึ พูดเสียงดังว่า "ทั้งสองท่านนั่งดีๆ เราต้องพายเรือไปแล้ว"

มู่เวยเวยออกมาจากอ้อมกอดเขา เดินเข้ามาในเรืออูหนึ่งผิง ปีกหมวกขนาดใหญ่ปิดบังใบหน้าของเธอ เย่เฉ่าเฉินเลยมองเห็นอารมณ์ความรู้สึกของเธอได้ไม่ชัดเจน

เรือแล่นไปข้างหน้า มู่เวยเวยเท้าคางมองวิวทิวทัศน์ด้านนอกอย่างใจจดใจจ่อ ลืมอุบัติเหตุเล็กๆ น้อยๆ เมื่อกี้ไปเสียสนิท

"อยู่ที่นี่น่าจะมีความสุขมาก รู้สึกว่าเวลาช้าลง ทั้งงดงามทั้งสบายใจ" มู่เวยเวยพูดออกมาจากใจจริง

"ไม่แน่หรอก" เย่เฉ่าเฉินไม่เห็นด้วยกับคำพูดของเธอ

มู่เวยเวยหันไปมองเขา "ทำไมล่ะ? "

"ที่คุณพูดมันคือทัศนียภาพเมื่อก่อน ตอนนี้ คุณลองคิดดู เช้าตรู่คุณยังนอนหลับอยู่บ้าน ก็มีกลุ่มนักท่องเที่ยวมา อาทิเช่นด้านนอก……” สายตาเย่เฉ่าเฉินมองไปที่บนฝั่ง

ไกด์คนหนึ่งพานักท่องเที่ยวมาสิบกว่าคน อธิบายประวัติหมู่บ้านริมแม่น้ำเสียงดังด้วยโทรโข่ง

"คุณจะมีความสุขเหรอ? " เย่เฉ่าเฉินพูดต่อหัวข้อที่ตัดไปเมื่อกี้

"แต่มีนักท่องเที่ยวเยอะขนาดนี้ เศรษฐกิจที่นี่จึงได้พัฒนาขึ้นมานะ"

"อันนี้แน่นอน เพียงแต่สมมุติฐานเมื่อกี้ของคุณคือการใช้ชีวิต แต่ไม่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาเศรษฐกิจ"

มู่เวยเวยแกล้งถลึงตาใส่เขา "เย่เฉ่าเฉิน ไม่หาข้อผิดพลาดจะได้ไหม? "

"OKOK ฉันผิดเอง" เย่เฉ่าเฉินยกสองมือขึ้น เป็นไปอย่างที่คิดไว้ ก็คือไม่สามารถอธิบายเหตุผลกับผู้หญิงได้

กินเที่ยวตลอดทาง ยังไม่ถึงมื้ออาหาร มู่เวยเวยก็ถูกป้อนด้วยขนมต่างๆ จนอิ่ม แต่อุณหภูมิจะสูงขึ้นเรื่อยๆ มู่เวยเวยก็ร้อนจนเหงื่อออก ดังนั้นทั้งสองคนจึงลงมติเป็นเอกฉันท์ว่าจะไปที่โรงเตี๊ยมที่จางเฮ่อจองไว้เพื่อพักผ่อนก่อน รอตอนบ่ายค่อยไปเดินเล่นต่อ

โรงเตี๊ยมที่จางเฮ่อจองไว้เป็นที่เงียบสงบและมีเอกลักษณ์ที่สุดในหมู่บ้านริมน้ำ ในลานปลูกกอไผ่สูงใหญ่ ถัดจากกอไผ่เป็นธารน้ำธรรมชาติ มีปลาตัวเล็กๆ ว่ายเข้ามาเป็นระยะๆ

โรงเตี๊ยมมีแค่สามชั้น ด้านนอกเป็นโครงสร้างไม้ทั้งหมด เหยียบขึ้นบันไดเกิดเสีงดังเอี๊ยดอ๊าด

จางเฮ่อพาทั้งสองคนเดินขึ้นชั้นบนไป "คุณชาย ท่านกับคุณฉู่อยู่ชั้นสาม ทัศนวิสัยสงบเงียบดีมาก คุณฉู่ สิ่งของของท่านฉันวางไว้ในห้องท่านแล้ว"

"ขอบคุณค่ะ"

"คุณฉู่ไม่ต้องเกรงใจ นี่คือสิ่งที่ฉันควรทำ"

จางเฮ่อพามู่เวยเวยมาที่หน้าประตูห้อง นำการ์ดประตูให้เธอ "คุณฉู่ นี่คือห้องของท่าน ห้องของเจ้านายอยู่ข้างๆ ท่าน"

มู่เวยเวยเสียบการ์ดเข้าไป ก็ชื่นชอบที่นี่ทันที

หน้าต่างไม้แกะสลัก มีกระถางกล้วยไม้หลายกระถางบนขอบหน้าต่าง โต๊ะและเก้าอี้ไม้แดง เตียงนอนเป็นเตียงไม้ในห้องส่วนตัวของผู้หญิงโบราณ ยังล้อมรอยด้วยผ้าสีชมพู ผ้าปูที่นอนทอด้วยมือ ดูสบายมาก

มีภาพวาดทิวทัศน์หลายภาพแขวนอยู่บนผนัง ปากกาหมึกและกระดาษวางไว้บนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ มู่เวยเวยรู้สึกเหมือนเดินทางย้อนกลับไปในสมัยโบราณ

"พอใจไหม? " เย่เฉ่าเฉินเดินเข้ามาถาม

"พอใจมาก" มู่เวยเวยตื่นเต้นมาก "โดยเฉพาะกระถางกล้วยไม้เหล่านี้ สวยงามมาก"

"พอใจก็ดีแล้ว คุณพักสักหน่อยก่อน รอฉันมาเคาะประตู แล้วเราไปทานข้าวกัน"

มู่เวยเวยคลำท้องแล้วพูดว่า "แต่ฉันยังไม่หิว นอนก่อนกินข้าวได้ไหม? "

เย่เฉ่าเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวว่า "งั้นก็ได้"

เขาพบว่าสิ่งที่เขาร้องขอฉู่เหยียน ยิ่งนานวันยิ่งไม่มีวิธีจะพูด

อากาศในฤดูร้อนเปลี่ยนแปลงเร็วเหลือเกิน มู่เวยเวยรู้สึกง่วงขึ้นมา ด้านนอกมีเมฆมืดครึ้มแล้ว

ฝนจะตกแล้วเหรอ? เพียงแต่ ฝนที่หมู่บ้านริมน้ำน่าจะได้รสชาติที่ต่างออกไป นึกถึงตรงนี้ มู่เวยเวยจึงสวมรองเท้าแล้วเดินไปเคาะประตูข้างๆ

……

เป็นไปตามนั้น เมื่อคนสองคนทานข้าวเสร็จและเดินไปที่ถนนสายหลักของหมู่บ้านริมน้ำ ฝนก็ตกลงมาเม็ดใหญ่

บนถนนมีคนวิ่งหนีกันทุกหนทุกแห่ง มู่เวยเวยกับเย่เฉ่าเฉินก็วิ่งหลบฝนในชายคาเดียวกัน คนเยอะมาก มู่เวยเวยซึ่งยืนอยู่บนขอบสุดถูกเบียดจนเกือบตกบันได

พายุฝนมาเร็วไปเร็ว เมื่อเย่เฉ่าเฉินใจเย็นลง ฝนก็ลดลงแล้ว