บทที่ 195 : เมาเหล้า หน้ากากต้องถูกเปิดเผย

ตลอดคืนนี้ เย่เฉ่าเฉินนอนหลับอย่างสงบสุข เรื่องที่เขาสงสัยในที่สุดก็บังเกิดผล ความคิดของเขาก็มีความมั่นคง

เช้าตรู่ มู่เวยเวยตื่นขึ้นมา ต้องการจะพลิกตัว แต่พบว่าตัวเองถูกคนข้างหลังกอดไว้แน่น เธอเพิ่งจะขยับเล็กน้อย ก็ถูกเย่เฉ่าเฉินกดเข้ามาในอ้อมกอด

มู่เวยเวยหมดหนทาง พลิกตัวไปมองเขา พูดจริงๆ ชายคนนี้เวลานอนหลับก็ดูไร้เดียงสาเหมือนเด็ก ใบหน้าหล่อคมคายราวกับมีด ขนตายาว ถ้าไม่ลืมตาคู่นี้……

"ฉันรู้ว่าคุณตื่นแล้ว อย่ามาแกล้งหลับ" มู่เวยเวยพูดด้วยเสียงแหบๆ

เย่เฉ่าเฉินไม่ลืมตา นำเธอมากอดไว้ในอ้อมกอดอย่างเกียจคร้าน เสียงต่ำๆ น่าหลงใหล "นอนอีกสักพัก"

มู่เวยเวยไม่ต่อต้านการสัมผัสของเขาบนร่างกาย แต่ในใจยังลำบากใจที่จะกอดเขาอย่างใกล้ชิดเช่นนี้ ยกมือต้องการจะผลักเขาออกไป "ถ้ายังนอนอยู่อีกก็จะทำงานสายแล้ว จะแปดโมงแล้วนะ"

เย่เฉ่าเฉินกระซิบข้างหูของเธอ "ไม่เป็นไร ฉันเป็นเจ้านาย เข้างานสายก็ไม่มีใครหักเงินเดือนฉันหรอก"

"แต่ว่าฉันต้องกลับไป ถ้ายังไม่ไปอีก ฉู่เซวียนต้องโกรธแน่"

ในที่สุดเย่เฉ่าเฉินก็ลืมตา ปล่อยเธอ ไม่สบายใจเล็กน้อย "คุณอายุเท่าไหร่แล้ว ยังต้องฟังคำพูดของเขาอีกเหรอ? "

"เขาเป็นพี่ชายของฉัน"

"ฉู่เหยียน คุณ……ย้ายเข้ามาเถอะ" เย่เฉ่าเฉินพูดอย่างตั้งใจ เขานึกถึงมู่เวยเวยกับฉู่เซวียนที่เข้าออกอยู่ด้วยกัน อีกทั้งยังอยู่ข้างบ้านกัน จะเป็นอย่างไรถ้าฉู่เซวียนคิดอะไรกับเธอ?

ยังมีอีกสาเหตุหนึ่ง ถึงแม้ว่าเย่เฉ่าเฉินไม่อยากยอมรับ แต่มันมีอยู่จริง นั่นคือมู่เวยเวยเกลียดเขามาก ฉู่เซวียนก็เป็นผู้ชายที่ดีมาก นานๆ ไป เขากลัวมากๆ ว่ามู่เวยเวยจะชอบฉู่เซวียน

ดังนั้น เขายังต้องการให้เธอแกล้งว่าเป็นฉู่เหยียน ให้เธอตกหลุมรักเขาสักหน่อย และอยู่ห่างจากฉู่เซวียนไว้

มู่เวยเวยตกตะลึง เธอกำลังกลุ้มใจที่จะหาข้ออ้างว่ามาที่ตระกูลเย่เพื่อหาแผนการ โอกาสมาถึงแล้วเหรอ?

"ฉัน……ฉันยังไม่ได้คิดให้ดีๆ เลย" มู่เวยเวยไม่กล้าสบตาเขา กลัวว่าจะพบกับความดีใจในสายตาของเธอ

"งั้นคุณคิดอย่างจริงจังหน่อย ฉันไม่ได้เร่งรัดคุณ" ค่อยๆ ใช้นิ้วลูบไล้ตามผมที่ยาวของเธอ ด้วยความรักทะนุถนอมภายในดวงตา

มู่เวยเวยอิงแอบอยู่ในอ้อมกอดของเขาแล้วหันมามอง ลองถามว่า "ทำไมจู่ๆ คุณถึงอยากให้ฉันเข้ามาอยู่ในบ้านของคุณล่ะ? "

"เพราะว่า" เย่เฉ่าเฉินถอนหายใจอย่างผ่อนคลาย "ฉันพบว่า ฉันชอบความรู้สึกที่ได้เห็นคุณทุกวันเมื่อฉันลืมตา"

มู่เวยเวยกลอกตาอยู่ในใจ แต่ฉันไม่อยากลืมตามาเห็นคุณ

"คุณทำแบบนี้ ในกรณีที่ถูกภรรยาของคุณรู้เข้า ไม่กลัวว่าเธอจะโกรธเหรอ? " ผู้ชายที่รักเดียวใจเดียวจริงๆ พูดเกี่ยวกับความจงภักดีต่อภรรยา ไม่ใช่ว่าเห็นความงามเช่นนี้ของฉู่เหยียนแล้วทำให้ลืมภรรยาไปจากสมองแล้ว?

เย่เฉ่าเฉินได้ฟังความโกรธเล็กน้อยในน้ำเสียงของเธอ ก็เกือบจะหัวเราะออกมา เธอยังใส่ใจอยู่ สนใจว่าเขาจะชอบผู้หญิงคนอื่น

"ไม่เป็นไร ถึงเวลาฉันจะอธิบายกับเขาเอง" เย่เฉ่าเฉินมองไปที่ศีรษะของเธอแล้วพูด หวังว่าเมื่อถึงเวลาคุณจะรับฟัง อย่าผลักไสฉันออกไป

มู่เวยเวยกัดฟัน อธิบายเหรอ? นอนอยู่บนเตียงเดียวกัน ยังต้องอธิบายบ้าอะไรอีก?

"เรื่องที่ฉันเพิ่งพูดไป คุณจะให้คำตอบฉันโดยเร็วที่สุดเมื่อไหร่? " เย่เฉ่าเฉินเชิดคางของเธอ มองไปที่เธอ

"ฉัน……ฉันรู้สึกว่าเข้ามาอยู่บ้านคุณอย่างไม่ชัดเจนเช่นนี้ มันจะแปลกๆ เกินไป" เธอยังคงบ่ายเบี่ยง ถึงแม้ว่าตอนนี้เธอจะยินยอมอย่างมาก

"ฉันชอบคุณ คุณชอบฉัน อะไรคือไม่เหมาะสมที่จะอยู่อาศัยในบ้านของฉัน? เมื่อก่อนคุณก็บอก ว่าไม่ชอบอยู่โรงแรม คุณต้องอยู่เมืองAไปอีกนาน ไม่สามารถอยู่ในโรงแรมได้ตลอดไป อีกทั้งถ้าคุณเข้ามาอยู่แล้ว ฉู่เซวียนก็สามารถอาศัยอยู่ในคอนโดมิเนียมของคุณได้ เช่นนี้ไม่ใช่ว่าได้ผลดีด้วยกันทั้งสองฝ่ายเหรอ?

"ฉันรู้ว่าที่คุณพูดก็ถูก แต่ว่า……" มู่เวยเวยยังคงทำท่าทางที่ยากจะตัดสินใจ

"ถ้าคุณไม่บอกกับฉู่เซวียน ฉันจะไปบอกกับเขาเอง" เรื่องนี้หากไม่ประสบความสำเร็จ เย่เฉ่าเฉินก็กินไม่อิ่มนอนไม่หลับหรอก

มู่เวยเวยรีบเงยหน้าขึ้นมองเขา "คุณอย่าไปนะ ฉันจะไปบอกเอง"

"งั้นคุณก็ตอบตกลงแล้วใช่ไหม? " เย่เฉ่าเฉินถามอย่างดีใจ

"ทำไมคุณดีใจขนาดนี้? ฉันยังไม่ได้ถามฉู่เซวียนเลยนะ ถ้าเขาไม่เห็นด้วย……ฮือๆ……”

……

เย่เฉ่าเฉินไปส่งมู่เวยเวยที่โรงแรม จึงขับรถกลับมาที่เย่ฮวางกรุ๊ป

แน่นอนว่าเวลานี้ฉู่เซวียนทำงานอยู่ที่บริษัท มู่เวยเวยอ่อนล้าไปหมด ไม่อยากทำอะไร แล้วนอนคลุมโปงมิด

ตอนเย็น ฉู่เซวียนกลับมาเคาะประตูห้องของเธอ มู่เวยเวยก็ลุกขึ้นจากเตียง

"ชนะใจคนอื่นด้วยความสวยงาม รู้สึกอย่างไรล่ะ? " ไม่รู้ทำไม ฉู่เซวียนเห็นท่าทางที่เฉื่อยชาเช่นนี้ของเธอ ก็อยากเหน็บแนมสักหน่อย

มู่เวยเวยไม่ได้ใส่ใจ ถึงอย่างไรเธอก็เคยได้ยินคำพูดที่ไม่เข้าหูกว่านี้มามากแล้ว

ม้วนๆ ผม พูดเย้ยหยันว่า "ยังโชคดีที่สวย มิเช่นนั้นจะเข้าใกล้เขาได้ยังไง? พูดไปแล้ว เดิมทีเขาก็เป็นสามีของฉัน นี่เรีกว่าเป็นการแลกเปลี่ยนกัน จะว่าชนะใจด้วยความสวยงามอะไรกัน"

"แต่คุณใช้ใบหน้าของฉู่เหยียน ในกรณีที่เขารักใบหน้านี้จริงๆ ขึ้นมา ภายหลังที่คุณจากไป เขามาตามหาน้องสาวของฉันจะทำอย่างไร? "

"เฮ้อ——นั่นมันไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน นี่ก็ไม่ใช่เรื่องที่ฉันควรจะทุกข์ใจ ใช่แล้ว ฉันจะแจ้งเรื่องให้คุณทราบ พรุ่งนี้ฉันจะเข้าไปอยู่ที่ตระกูลเย่แล้ว"

เขาตกใจเล็กน้อย "เร็วขนาดนี้เลยเหรอ? "

มู่เวยเวยเอนกายบนโซฟา จ้องมองไปที่เพดาน "เร็วเหรอ? หึ ฉันแทบรอไม่ไหวที่จะพบแผนที่สมบัตินั่นในวันพรุ่งนี้ จากนั้นก็ไปแลกกับลูกชายของฉัน หนีไปให้ไกล แล้วไม่ไปพัวพันกับเรื่องที่เลวร้ายเฟล่านี้อีก"

เป็นครั้งแรกที่ฉู่เซวียนได้ยินเธอพูดถึงลูกของตนเอง รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เธอยังดูอายุน้อย ทว่ามีลูกแล้ว

"งั้นหน้ากากของคุณจะทำอย่างไร? ไม่กลัวว่าจะถูกเขาค้นพบเหรอ? "

มู่เวยเวยขมวดคิ้ว "จริงๆ นี่เป็นปัญหาใหญ่ แต่ตอนนี้ไม่มีวิธีแล้ว ฉันต้องไปหาของที่ต้องการให้เจอ แล้วหาข้ออ้างเพื่อย้ายออกอีกที ไม่เข้าถ้ำเสือจะได้ลูกเสือได้อย่างไร? "

ฉู่เซวียนยักไหล่ "งั้นก็ขอให้ทุกๆ อย่างของคุณราบรื่นแล้วกัน"

"ขอบคุณมาก อืม ลืมบอกไป คอนโดที่ฉันอาศัยอยู่ก่อนหน้านี้ ตอนนี้วางแล้ว คุณเข้าไปอยู่ได้เลยนะ การอยู่ที่โรงแรมนานๆ มันน่าเบื่อ"

ฉู่เซวียนพยักหน้า มองดูเธอนอนอยู่ตรงนั้น เหมือนลูกแมวที่เชื่อฟัง ไม่เหมือนน้องสาวของตนเลย

"ยังไม่กินข้าวใช่ไหม ไป เราไปกินข้าวกัน"

มู่เวยเวยไม่มีแรงไม่อยากขยับ แต่ท้องก็หิว ได้แต่ยอมแพ้ให้กับสิ่งหลังแล้วสลัดตัวลุกขึ้น "คุณออกไปก่อน ฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้า"

"โอเค ฉ้นจะรอคุณอยู่ด้านนอก"

สวมเสื้อเชิ้ตแบบสบายๆ กระโปรงสั้นหนึ่งตัว รองเท้าผ้าใบหนึ่งคู่ กระเป๋าถือ แล้วมู่เวยเวยก็ออกไป

"ไปกินที่ไหน? " มู่เวยเวยคาดเข็มขัดนิรภัยไปด้วย ถามไปด้วย

ฉู่เซวียนก็ยิ้มทันที "ประโยคนี้ฉันควรจะถามคุณนะ คุณเติบโตอยู่ที่เมืองA"

มู่เวยเวยคิดๆ แล้วพูดว่า "คุณชอบกินเผ็ด อย่างนั้นฉันจะพาคุณไปกินต้นตำรับหม้อไฟเสฉวน รับรองว่าคุณต้องพึงพอใจอย่างแน่นอน"

"ดีเลย" ฉู่เซวียนสตาร์ตรถ

ความมืดกำลังมาถึง การจราจรหนาแน่น ไปหนึ่งหยุดๆ ใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมงเพื่อไปยังร้านที่มู่เวยเวยบอก

มู่เวยเวยลงจากรถแล้วรอที่หน้าประตูร้าน ฉู่เซวียนไปจอดรถที่ที่จอดรถใกล้ๆ

"เฮ้ นี่ไม่ใช่……คุณฉู่ใช่ไหม? "

มู่เวยเวยได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นเคย ขมวดคิ้วสวยๆ ขึ้น เมืองAใหญ่ขนาดนี้ ทำไมถึงต้องเจอกับหมอนี่ด้วย?

หันกลับไป หนานกงเฮ่าโอบกอดหญิงงามด้วยรอยยิ้มท่ามกลางสายลมฤดูใบไม้ผลิ

มู่เวยเวยจำได้ว่าเกือบถูกนักเลงสองคนดูถูกครั้งที่แล้ว นอกจากเฉียวซินโยวจะอยู่เบื้องหลังแล้ว เจ้าหมอนี่ก็ต้องคอยผสมโรงอยู่ไม่น้อยอย่างแน่นอน

เธอพยักหน้าอย่างเย็นชา ไม่ได้พูดอะไร

"จำฉันได้ไหม? ครั้งที่แล้วที่เราพบกันที่ทางเข้าโรงแรม เย่เฉ่าเฉินส่งคุณกลับมา……เอ๊ะ? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่คนเดียวล่ะ เย่เฉ่าเฉินล่ะ? " หนานกงเฮ่ามองหารอบๆ อย่างประหลาดใจ ไม่ชอบบุคคลที่น่ารังเกียจคนนั้น

มู่เวยเวยยังไม่ทันได้พูดอะไร ภาพลักษณ์ของหนานกงเฮ่าในใจเธอก็ลดลงต่ำกว่าศูนย์

แต่ว่าหนานกงฮ่าวไม่อยากปล่อยหน้าเธอไป หยอกล้อยิ้มระรื่น "เย่เฉ่าเฉินทิ้งคุณเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? ฉันบอกแล้ว ผู้ชายคนนั้นเป็นสัตว์เลือดเย็น ไม่สามารถแสดงความรักต่อหญิงสาวได้"

ในครั้งแรกหนานกงเฮ่าเห็นฉู่เหยียนก็ตรวจสอบเธออย่างละเอียด ตอนแรกเขาคิดว่าเป็นแค่ลูกสาวคนรวยที่สวย ไม่คิดว่าจะมีเงินขนาดนั้น

"คุณฉู่ อย่าถือสาเลย ได้โปรดให้เกียรติทานข้าวสักมื้อเถอะ"

มู่เวยเวยทำเสียงไม่พอใจ "ขอโทษด้วย ฉันไม่ทานข้าวกับคนแปลกหน้า"

"จากคนแปลกหน้าก็คุ้นเคยขึ้นมาได้ ข้าวหนึ่งมื้อ รับประกันว่าคุณต้องเข้าใจฉัน"

"ขอโทษนะ ฉันไม่อยากเข้าใจคุณ" มู่เวยเวยทำให้เสียหน้าอย่างตรงไปตรงมา

หนานกงเฮ่าก็ไม่ได้โกรธ แกล้งทำเป็นพูดน้อยว่า "คุณฉู่ ดูเหมือนว่าฉันจะไม่ได้ทำให้คุณไม่พอใจใช่ไหม ทำไมถึงเจตนาร้ายกับฉันขนาดนี้? "

ไม่พอใจ? หนานกงเฮ่าคุณไม่แค่ทำให้ฉันไม่พอใจนะ?

"ฉันเห็นคุณแล้วไม่สบายใจ" มู่เวยเวยพูดอย่างตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อม

หนานกงเฮ่าตกตะลึง แล้วก็หัวเราะขึ้นมาทันที หัวเราะจนพอแล้วจึงพูดว่า "คุณฉู่ คุณพูดตรงไปตรงมาขนาดนี้เลยเหรอ? "

"ใช่ ดังนั้น อย่าสิ้นเปลืองเวลาและกำลังไปกับฉันเลย"

หนานกงเฮ่าถอนหายใจอย่างจนปัญญา "ดูเหมือนว่าเย่เฉ่าเฉินพูดเรื่องไม่ดีมากมายเกี่ยวกับฉันต่อหน้าคุณ จึงทำให้คุณฉู่มีความเข้าใจผิดในตัวฉันอย่างมาก" ถึงตรงนี้หนางกงเฮ่าก็หยิบนามบัตรออกมาจากกระเป๋าสตางค์และส่งให้ "ฉันหนานกงเฉ่าอยู่เมืองAยังสามารถพูดคุยได้ ถ้าคุณฉู่ลำบากอะไร ก็มาหาฉันได้ จะแก้ปัญหาให้คุณอย่างแน่นอน"

"ไม่จำเป็น" มู่เวยเวยยืนไม่ขยับ แล้วก็ไม่ได้หยิบนามบัตรของเขา

หนานกงเฮ่าเขย่านามบัตรอย่างเก้อเขิน แล้ววางกลับมาในกระเป๋าสตางค์ กำลังพูดอยู่ ฉู่เซวียนก็เข้ามา มองเห็นหนานกงเฮ่า คิดว่าเป็นลูกผู้ลากมากดีมาคุยด้วย ไม่ได้ใส่ใจ พูดกับเวยเวยว่า "แถวนี้จอดรถยากมาก ไปเถอะ ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว"

มู่เวยเวยยิ้ม แล้วเดินตามเขาไปที่ร้านหม้อไฟ

"คุณฉู่ตาถึง ชายคนนี้ดูน่าเชื่อถือกว่าเย่เฉ่าเฉินมาก" หนางกงฮ่าวพูดอยู่ด้านหลัง

ในที่สุดมู่เวยเวยก็โกรธขึ้นมา หยุดเดินเล็กน้อย

"อาเหยียน พวกคุณรู้จักกันเหรอ? " ฉู่เซวียนหยุดเดิน เขาเดินอยู่ด้านหลัง ดังนั้นตอนที่หนานกงเฮ่าพูดคำพูดนี้ เขาก็เดินผ่านหนานกงเฮ่าพอดี

มู่เวยเวยหันกลับมา ยิ้มจางๆ บนใบหน้า "ฉันไม่รู้จักเขา พี่ชาย เรารีบไปกันเถอะ ฉันก็หิวแล้ว"

เธอพูดว่าพี่ชาย ทำให้หนานกงเฮ่าหยุดยิ้ม สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ฉู่เซวียนพยักๆ หน้ากับหนานกงเฮ่าอย่างสุภาพ บริษัทMKของพวกเขายังต้องพัฒนาในเมืองA ไม่ง่ายที่จะสร้างศัตรูมากเกินไป

หนางกงเฮ่ายิ้มเจื่อนๆ และพยักหน้าทักทาย เขายังคงคิดว่าสองคนนี้……เดิมทีเป็นพี่น้องกัน

ใช่สิ ตอนที่เขาตรวจสอบฉู่เหยียนอย่างละเอียด ก็รู้ว่าเธอมีพี่ชาย ในตอนนั้นก็เห็นรูปผู้ชายคนนี้ ต้องโทษว่าตนเองสะเพร่าเกินไป ลืมเรื่องนี้ไปสนิท

มู่เวยเวยกับฉู่ขึ้นไปชั้นบน หามุมที่เงียบสงบ สั่งแบบหม้อแยกน้ำซุป

"ขอโทษนะคะต้องการเผ็ดน้อยหรือเผ็ดปานกลาง? " พนักงานถาม

"เผ็ดแบบพิเศษ" ฉู่เซวียนเอ่ย

พนักงานยิ้มนิดๆ แล้วเสนอว่า "คุณผู้ชายท่านนี้ เผ็ดพิเศษของเราคือเผ็ดมากค่ะ"

"ใช่ ฉันต้องการเผ็ดมาก"

"โอเค" พนักงานยื่นเมนูให้พวกเขา ก่อนออกไปยังมองไปที่ฉู่เซวียน คาดว่าเป็นครั้งแรกที่เห็นคนหล่อขนาดนี้ อีกทั้งยังสามารถทานเผ็ดได้ขนาดนี้

สองคนสั่งผักและเนื้อเยอะมาก เมื่อมีเวลาว่าง ฉู่เซวียนจึงถามเธอว่า "ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร? "

"หนานกงเฮ่า"

ฉู่เซวียนค้นหาอยู่ในสมอง "หนานกงเฮ่าคนนั้นจากตระกูลหนานกงนะเหรอ? "

มู่เวยเวยทำเสียงไม่พอใจ "เมืองAยังมีตระกูลหนานกงที่สองหรือไง? "

"ดูเหมือนว่าคุณ……ไม่พอใจเขามากๆ " ฉู่เซวียนหาคำที่นับว่านุ่มนวล

"หึหึ เรื่องมันยาว ฉันสามารถตกอยู่ที่นั่งเช่นนี้ได้ในวันนี้ อย่างน้อยก็เป็นการอุปถัมภ์ของหนานกงเฮ่าครึ่งหนึ่ง"

ใช่แล้ว ถ้าหนานกงเฮ่าไม่พบว่าแฟนชั่วของตนซื้อตนเองมา ไม่ได้มีแผนการปกปิดความจริงกับเฉียวซินโยว เช่นนั้นเมื่อก่อนเย่เฉ่าเฉินก็ไม่เกลียดตนเองขนาดนี้หรอก

ว่าไปแบบนี้ หนานกงเฮ่าก็เป็นคนแรกที่ผลักเธอลงนรก

ฉู่เซวียนเห็นความเกลียดชังในดวงตาของเธอ ใจก็อดสั่นเล็กน้อยไม่ได้ เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนมีสายตาเช่นนี้มาก่อน

"ทำไม? ตกใจเหรอ? " มู่เวยเวยยิ้มทันที ความเกลียดชังในดวงตาก็หายไปทันที เปลี่ยนเป็นเย็นชา

"เปล่า ฉันก็คิดอยู่ว่า ตระกูลหนานกงมีฐานะเช่นนี้ในเมืองA ทว่าเมื่อวานนี้เย่เฉ่าเฉินไม่ได้เช่นพวกเขา ดูเหมือนว่าจะมีความบาดหมางระหว่างกันไม่น้อย"

"นั่นก็แน่นอน หนานกงเฮ่าจับภรรยาของเย่าเฉ่าเฉิน นั่นก็คือแย่งฉันออกมาจากตระกูลเย่ อีกทั้งทำให้หายไปเลย และฉันยังท้องด้วย เรื่องนี้ ใครเจอกับตัว ใครจะหัวเราะออก? " มู่เวยเวยพูดเรื่องนี้ด้วยน้ำเสียงติดตลก ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะไม่มีผลอะไรกับเธอ

"ว้าว~ดุเดือดขนาดนี้เลย" ฉู่เซวียนตกใจมาก "ไม่แปลกเลยที่คุณจะเกลียดหนานกงเฮ่าขนาดนี้ แม้แต่เห็นก็ไม่อยากเห็น"

"เอาล่ะเอาล่ะ อย่าพูดถึงไอ้สารเลวนั่นเลย คุณช่วยดูกระเป๋าให้ฉันด้วย ฉันจะไปห้องน้ำ"

“OK”

มู่เวยเวยเพิ่งออกไป โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น ฉู่เซวียนก็ไม่ได้สนใจ ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายจะดื้อดึงมาก โทรมาอีกเป็นครั้งที่สอง