บทที่ 204 การสอบสวน มีเป็นร้อยวิธีที่ฉันจะจัดการกับแก

จางเหอขมวดคิ้วไม่เชื่อมั่น พูดด้วยเสียงต่ำ “แต่ทว่า คุณชายยังเคยใช้ให้ฉันตรวจสอบเธอและฉู่เซวียนด้วย เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ไว้ใจเธอ"

“คุณนายตรวจสอบเธอ?” พ่อบ้านหวังตะลึง รู้สึกประหลาดใจ

จริงๆจางเหอก็ไม่อยากพูด แต่พ่อบ้านหวังก็ไม่ใช่คนอื่นคนใด “ตอนแรกนั้นใช่ แต่ต่อมาบอกว่าไม่ต้องตรวจสอบแล้ว แต่พวกเรายังคงตรวจสอบฉู่เซวียนอยู่ตลอด”

พ่อบ้านหวังนึกถึงตอนฉู่เซวียนเข้ามาอยู่คฤหาสน์ในครั้งที่สอง เย่ฉ่าวเฉินก็สั่งให้เขาเฝ้ามองเธอ การเข้ามาอยู่ในครั้งนี้ คำสั่งถูกเปลี่ยน เป็นเพราะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น?

“เธอโง่เหรอ? ตอนแรกคุณชายให้เธอตรวจสอบหล่อน ต่อมาก็บอกว่าไม่ต้องตรวจสอบแล้วนั่น เพราะว่าคุณฉู่ทำให้เขารู้สึกโล่งใจ สั่งให้ฉันปฏิบัติต่อคุณฉู่แบบเดียวกับที่ปฏิบัติกับเขา เธอยังสงสัยคุณฉู่อยู่ไหม?”

จางเหอประหลาดใจยิ่งกว่า “คุณชาย พูดอย่างนั้นจริงหรือ?”

พ่อบ้านหวังพยักหน้า “ใช่นะสิ ตอนนั้นฉันก็อารมณ์เดียวกับเธอ”

“แต่คือ แต่คือฉันก็รู้สึกคุณชายยังรักคุณหนูที่สุดแหละ” พูดก็พูดเถอะ ตอนที่คุณหนูจากไปก็ยังมีลูกของเธอ ถ้าหาก.....”

พ่อบ้านหวังถอนหายใจแล้วพูด “ฉันก็กังวลเหมือนสิ่งที่เธอกังวล แต่ก็เถอะ เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องส่วนตัวของคุณชาย พวกเราไม่ควรหยิ่งผยองยุ่งเกี่ยว ทำหน้าที่ภายในของตัวเองให้ดีก็พอแล้ว ไปเถอะ ที่นี่เสี่ยวฟางและอาหลงค่อยดูแลอยู่ ไม่เกิดเรื่องอะไรหรอก”

จางเหอก็ยังกังวล “ลุงหวัง เธอรอฉันหน่อย ฉันกลับไปฝากฝังเสี่ยวฟางสักหน่อย”

พ่อบ้านหวังเหวี่ยงมือไปดึงเขา แต่ก็จับไม่ติด ช่างเถอะ ฝากฝังสักคำก็ดี วางใจ

ห้องผู้ป่วย

เย่ฉ่าวเฉินนอนราวอย่างเงียบสงบ ส่วมชุดผู้ป่วย ใบหน้าสะอาดสะอ้าน หนวดเคราถูกโกนออกหมดเกลี้ยง

มู่เวยเวยน้อยครั้งมากที่จะจดจ้องมองเขา ถึงแม้ว่าจะเกลียดชัง แต่ไม่พูดไม่ได้ รูปลักษณ์เขาหล่อเหลาจริงๆ เมื่อเปรียบกับผู้ชายมากมายที่เธอพบเจอ

นั่งข้างเตียงผู้ป่วย มู่เวยเวยไม่รู้จะพูดอะไรกับเขาดี ปกติพวกเขาทั้งสองก็ไม่มีเรื่องราวอะไรจะพูดกัน

“เย่ฉ่าวเฉิน” จนถึงทุกวันนี้ ฉันก็ยังเกลียดเธออยู่ นึกถึงการตายของพี่ชาย ฉันยังอยากจะฆ่าเธอด้วยตัวเอง ตอนนี้ฉันเห็นเธอนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย นี่มันคงเป็นผลกรรมของเธอ พูดอย่างจริงจัง ฉันยังหวังว่าเธอกลายเป็นคนโง่ แบบนี้ ฉันก็ไม่ต้องแบกรับความแค้นความขมขื่นกับคนโง่ จิตใจก็ไม่ต้องแบกรับความเกลียดชังมากมายในการมีชีวิตอยู่”

มู่เวยเวยยิ้มอย่างขมขื่นแล้วถอนหายใจ “แต่ความเป็นจริงมันโหดร้ายเหลือเกิน เธอไม่สามารถกลายเป็นคนโง่ได้ แต่เธอจะโง่ยังไงก็ช่างเถอะ ฉันควรทำอย่างไรกับลูกของฉัน? เขายังคงรอให้ฉันช่วยเขา ดังนั้น เธอควรตื่นขึ้นให้เร็วที่สุดเถอะ หากเธอตื่นขึ้นมาฉันพบสิ่งที่ต้องการแล้ว หลังจากนั้นต่างคนต่างไป เธอและฉันไม่ต้องพบเจอกันอีกผลลัพธ์นี้อาจดีที่สุดสำหรับเธอและฉัน”

มู่เวยเวยพูดกับตัวเองเป็นเวลานาน เย่ฉ่าวเฉินแม้แต่ขนตาก็ไม่ขยับ รอให้เธอพูดในสิ่งที่เธอต้องการพูดจบ เธอไม่รู้จะทำอะไรต่อ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่านนิยาย

“หมอพูดต้องการให้คุยกับเธอเยอะๆ ฉันอยากพูดล้วนพูดหมดแล้ว อ่านนิยายเรื่อง ท่องเที่ยวในราตรีสีขาว ของฮิงาชิโนะ เคโงะให้เธอฟัง เป็นหนังสือเล่มหนึ่งที่ฉันชอบมาก หลังจากออกจากสถานีคินเท็ตสึ ทางรถไฟตรงไปทางทิศตะวันตก ถึงเดือนตุลาคมแล้วอากาศยังคงร้อนอบอ้าว ...”

เสียงที่นุ่มนวลและอ่อนหวานของมู่เวยเวยดังอยู่ในห้องผู้ป่วย บางครั้งเมื่อเธออ่านผิดครั้งหนึ่งก็หยุดดื่มแล้วอ่านหนังสือต่อไป ตอนเช้าทั้งเช้าก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ในช่วงเวลานั้น ฉู่เซวียนนำอาหารรสเลิศของโรงแรมใส่กล่องมาในห้องผู้ป่วย

“เธอมาได้ไง?” มู่เวยเวยหันไปถามเขา

ฉู่เซวียนวางอาหารลงบนโต๊ะ มองไปที่เย่ฉ่าวเฉินและพูดว่า “ฉันนำอาหารกลางวันมาให้เธอ เขาตื่นหรือยัง?”

มู่เวยเวยส่ายหัว

“หมอว่าไงบ้าง?”

“หมอก็ไม่ยืนยัน ก็บอกให้พวกเราคุยกับเขาเยอะๆ ฉันไม่รู้ว่ามันมีประโยชน์หรือเปล่า “มู่เวยเวยเดินไปเปิดกล่องอาหารกลางวันที่เขานำมา มีกุ้งมีเนื้อมีเห็ดมีผักใบเขียว เนื้อและผักเข้ากันได้ดีมาก จนมู่เวยเวยรู้สึกเจริญอาหารขึ้นมาทันที

“เธอซื้อมาเยอะแยะ?” มู่เวยเวยเปิดกล่องที่สาม เป็นข้าวสวย

ฉู่เซวียนยื่นตะเกียบให้เธอ แล้วเหวี่ยงแขนไปหยิบกล่องข้าวเปล่า “พวกเราสองคนทาน ไม่เยอะ”

“อ้อ” มู่เวยเวยนั่งลงทานข้าว

ฉู่เซวียนยื่นกุ้งให้เธอหนึ่งตัว ถามด้วยน้ำเสียงเบาๆ “เขาโทรหาเธอแล้วเหรอ?”

มู่เวยเวยยักคิ้วแล้วพยักหน้า

“มีข่าวสารอะไรจะบอกเธอ เรื่องอื่นเธอไม่ต้องสนใจแล้ว”

มู่เวยเวยขมวดคิ้วและพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ฉันเข้าใจแล้ว”

ฉู่เซวียนเงยหน้าขึ้นมองเธอ เหมือนต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ยังไม่ได้พูดออกไป

“เขาถูกเพ่งเล็งด้วยสิ่งของอะไร?”

“ยังไม่รู้รายละเอียด แต่น่าจะเป็นยาชนิดออกฤทธิ์กล่อมประสาท”

มู่เวยเวยเม้มริมฝีปาก “เพื่อแผนที่สมบัติพวกเธอทำมันขึ้นไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม ฉันนับถือจริงๆ

ฉู่เซวียนตะลึงกับประโยคของเขา พูดด้วยเสียงเบื่อหน่ายงัวเงีย “เวลาทานอาหาร ไม่พูดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้ไหม?”

มู่เวยเวยจ้องเขา “ไม่ใช่เธอพูดก่อนเหรอ?”

ฉู่เซวียนมองไปที่เธออย่างไม่พอใจ “ฉู่เซวียน เธอยังใส่อารมณ์เหรอ?”

มู่เวยเวยจ้องเขาไปหนึ่งครั้ง อารมณ์เขาก็อ่อนลงทันที ก้มหน้าทานข้าวอย่างเงียบ ๆ เช็ดปากหลังทานข้าวเสร็จก็หลุดพูดว่า “เธอซื้ออาหารมาจากที่ไหน รสชาติแย่มากเลย”

ฉู่เซวียนยิ้มไม่ออกร้องไม่ออก

……

เข้าวันที่สาม เย่ฉ่าวเฉินยังคงไม่มีท่าทีว่าจะตื่น หลายคนเป็นกังวล แต่ไม่รู้จะทำอย่างไร

“หรือจะให้คุณชายเปลี่ยนโรงพยาบาล” จางเหอออกความคิดเห็น “ไปเมืองหลวง ถ้ายังไม่ดีขึ้นก็ไปต่างประเทศ พวกเราจะรอแบบนี้ไม่ได้”

“นี่……”พ่อบ้านหวังลังเล เขาไม่สามารถเลือกได้ อดไม่ได้ที่จะมองไปที่มู่เวยเวย

มู่เวยเวยถอยหลังหนึ่งก้าว “ลุงหวัง เรื่องสำศัญแบบนี้ ฉันจะตัดสินใจได้ยังไง?”

พ่อบ้านหวังขมวดคิ้ว หลังจากนั้นก็ตัดสินใจ “ฉันโทรหาคุณชายรอง ถ้าเขาตกลงพวกเราจะย้ายโรงพยาบาลทันที”

มีคนสองที่เหลือในห้องผู้ป่วย มู่เวยเวยเดินไปข้างๆเย่ฉ่าวเฉิน ดูจากภายนอกเย่ฉ่าวเฉินเขาดูเหมือนคนปกติทั่วไปราวกับว่าเขากำลังหลับอยู่

เธอจะหลับแบบนี้จริงๆเหรอ?

มู่เวยเวยไม่เชื่อ กัดฟันแล้วเอนตัวไปกระซิบข้างหูเขา “เย่ฉ่าวเฉิน ถ้าไม่ตื่น ชีวิตนี้ก็คงไม่ได้เจอลูกของเธอแล้ว

จางเหอยืนห่างออกไป ไม่ได้ยินอะไรที่เธอพูด แต่สายตาที่จับจ้องไปที่ใบหน้าของเย่ฉ่าวเฉิน แต่น่าเสียใจที่เย่ฉ่าวเฉินไม่ได้ลืมตาขึ้นมาอย่างที่เขาคิด

แน่นอนว่า รายการทีวีนั้นล้วนแต้หลอกลวงคนดู

หลังจากที่พ่อบ้านหวังขอคำแนะนำเสร็จ เขาก็เข้ามาและพูด “จางเหอ ทำการย้ายโรงพยาบาล ย้ายคุณชายไปยังโรงพยาบาลในเมืองทันที คุณชายรองกล่าวว่าเขารู้จักนักประสาทวิทยาที่มีชื่อเสียงมากที่อยู่ในเมือง”

“ดีเลย” จางเหอก้าวขาวิ่งออกไปด้านนอก

หลังจากที่ยุ่งจนไม่ได้พัก เย่ฉ่าวเฉินก็ถูกหามขึ้นเปลผู้ป่วยอย่างระมัดระวัง

“คุณฉู่ คุณจะไปไหม?” พ่อบ้านหวังถาม

“ไป ไปแน่นอน” มู่เวยเวยรับตอบกลับทันที ตอนนี้เธอมีหน้าที่พิเศษเดียวคือเฝ้ารอให้เขาตื่น

พ่อบ้านหวังยิ้มอย่างสบายใจ ดูเหมือนว่า คุณฉู่ท่านนี้เป็นห่วงคุณนายจับจิตจับใจ

เย่ฉ่าวเฉินโดนเข็นออกจากห้องผู้ป่วย มู่เวยเวยเดินอยู่ข้างๆเขา จับมือโดยไม่ได้ตั้งใจนิ้วของเขาเรียวยาวและมีข้อต่อที่ชัดเจน

เย่ฉ่าวเฉิน เธอหยุดเล่นได้แล้ว เวลาของฉันมีไม่มาก มู่เวยเวยบ่นอยู่ในใจ

ประโยคนี้ดูเหมือนจะส่งผ่านเข้าไปในหัวใจของเขาโดยผ่านนิ้วของเธอทันใดนั้น มู่เวยเวยรู้สึกได้ว่านิ้วของเขาขยับ

“รอก่อน” หยุดและมองลงมาที่เขาด้วยความไม่เชื่อ

พ่อบ้านหวังคิดว่ามีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น เขาจึงรีบถาม “คุณฉู่เป็นอะไร”

“เขา เพิ่งจะขยับตัว”

“อะไร? เธอบอกว่าเจ้านายเพิ่งจะขยับตัว” จางเหอพูดด้วยความประหลาดใจ

“นิ้วของเขา เพิ่งจะขยับแล้ว” มู่เวยเวยจ้องไปที่มือของเธออย่างแน่วแน่

คำพูดของเธอทำให้ทุกคนจับจ้องไปที่มือทั้งสองข้าง แต่ไม่มีใครสังเกตเปลือกตาที่ปิดไปสองสามวันที่เปิดออกในทันใดนั้น

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เสียงที่แหบแห้งดังขึ้น “พวกเธอกำลังดูอะไรอยู่?”

เสมือนก้อนหินขนาดใหญ่ทุ่มลงไปในก้นบึ้งทะเลของหัวใจ กระชากคลื่นลมพายุซัดสาด

“คุณชาย คุณชาย คุณฟื้นแล้ว คุณฟื้นแล้วจริงๆ” จางเหอเกือบร้องไห้ด้วยความสุขล้น มีความสุขจนอยากจนตีลังกา

ขณะนี้ในดวงตาพ่อบ้านหลังแดงระเรื่อวูบวาบ ในที่สุดความตึงเคลียดในหลายๆวันก็คลายลง เขาก็ยังคงสวดมนต์ภาวนา “ตื่นขึ้นก็ดีแล้ว ตื่นขึ้นก็ดีแล้ว”

มู่เวยเวยตกตะลึงไปชั่วขณะ จ้องมองดวงตาสีฟ้าอ่อนของเขาที่จ้องมองตัวเองด้วยความงุนงง ถามด้วยความเป็นห่วง “เธอยังจำฉันได้ไหม?”

เย่ฉ่าวเฉินจ้องมองเธออย่างสงสัย คำพูดนี้หมายความว่าอะไร?

มู่เวยเวยเห็นเขาไม่พูดจา มีความคิดในใจ จบแล้ว จะไม่สมองเสื่อมจริงๆใช่ไหม

รีบถามทันที “เธอจะได้ไหมเธอคือใคร?”

เมื่อคำพูดนี้ออกจากปาก พ่อบ้านหวังและจางเหอก็ต่างเฝ้าจ้องมองเขาอย่างประหม่า

เย่ฉ่าวเฉินกำลังจะอ้าปากพูด ในคอทั้งแห้งและเจ็บ หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ค่อยๆพูดว่า “อาหย่า เธอบื้อหรือไง แน่นอน ฉันรู้ว่าฉันเป็นใคร”

มู่เวยเวยหัวเราะเบา ๆ น้ำตาคลอเบ้า “ก็เธอมันโง่ไงละ เธอรู้ไหมถ้าเธอไม่ฟื้นขึ้นมา ฉันจะไม่สนใจเธอแล้ว”

ปากของเย่ฉ่าวเฉินบึ้ง ดวงตาของเขาอ่อนโยน “ไม่เป็นไร เธอไม่สนใจฉัน ฉันก็ไปหาเธอ”

มู่เวยเวยปาดน้ำตาที่หางตาเธอ ภายใต้สายตาของทุกคน เธอไม่ต้องการฟังคำพูดที่น่ารังเกียจเหล่านี้ “ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องย้ายโรงพยาบาลแล้ว นำเขากลับไปในห้องผู้ป่วยเถอะ จางเหอรีบเรียกหมอ”

“อ่อ ครับ” จองเหอได้สติกลับมา ก็รีบฟุ่งไปที่ห้องทำงานหมอ

เย่ฉ่าวเฉินถูกนำตัวเข้าไปในห้องผู้ป่วย มือของเขาไม่เคยปล่อยมือจากมือเธอ เขากลัวว่าถ้าเขาปล่อยไปเธอจะหายไป เสมือนฉากในความฝันที่เกิดขึ้นซ้ำ ๆ นับครั้งไม่ถ้วน

ในช่วงสามวัน ที่อาการโคม่า เขามักจะรู้สึกว่ามีคนพูดอยู่ข้างหูของเขา เป็นน้ำเสียงที่อ่อนโยนและคุ้นเคยมาก เขาอยากจะลืมตาและมองเธอ แต่เขาไม่สามารถลืมตาได้

จนถึงตอนนี้ เขาได้ยินเสียงพูดของเธอเกือบชัดเจนว่า ถ้าเขาไม่ตื่นขึ้นมา ชีวิตนี้เขาจะไม่มีวันได้เห็นลูกของเขาอีก เขารู้สึกกระวนกระวายในใจจนตื่นขึ้นมาทันที แต่ดูเหมือนร่างกายของเขาจะถูกกดทับ ไม่สำคัญว่าเขาจะหลุดพ้นอย่างไร เป็นมือของเธอที่ให้พลังภายนอกแก่เขา ทำให้เขาหลุดพ้นจากมนต์สะกด

หมอเข้ามาอย่างรวดเร็ว เพื่อทำการตรวจร่างกายของเขา เขาก็ไม่ยอมที่จะปล่อยมือมู่เวยเวย

บรรยากาศในห้องผู้ป่วยเงียบสงบ มีเพียงเสียงถามไถ่อาการจากหมอ

หลังจากที่ตรวจเสร็จ หมอผู้รักษาอาการก็ไม่ดูสงบ “น่าอัศจรรย์จริงๆ ตอนนี้คุณชายเย่ไม่ต่างจากคนปกติ เขามีสุขภาพแข็งแรงมาก”

พ่อบ้านหวังยิ้มอย่างดีใจ “งั้นพวกเราก็สามารถออกจากโรงพยาบาลได้แล้วสิ?”

“รอผลการตรวจเลือดออกมา หากพบปัญหาก็สามารถกลับบ้านได้”

“ดีเหลือเกิน ดีเหลือเกิน” ทันใดนั้นพ่อบ้านหวังคิดเรื่องราวบางอย่างได้ “ใช่แล้ว ฉันต้องรีบแจ้งคุณชายรอง เพื่อไม่ให้เขากังวล”

“คุณชายเหยียน ? เธอบอกเขาแล้ว?” หลังจากที่เย่ฉ่าวเฉินดื่มน้ำแก้วหนึ่ง คอของเขาก็ดีขึ้นมาก และมีพลังขึ้น

“อาการของคุณตอนนั้นอันตรายเกินไป พวกเราสองสามคนไม่สามารถตัดสินใจอะไรได้ดังนั้นเราจึงต้องถามคุณชายรอง คุณชายรองยังบอกพรุ้งนี้จะบินกลับมา พ่อบ้านหวังอธิบาย”

อาการโคม่าอยู่สามวัน ทำให้เย่ฉ่าวเฉินเข้าใจถึงความกังวลและความตื่นตระหนกของพวกเขา เขาจึงพูดว่า “เอาโทรศัพท์มาให้ฉัน ฉันจะพูดกับเขา อยากมาก็ดีแล้ว ฉันไม่ได้คุยกับฉ่าวเหยียนมานานแล้ว”

แต่ก็ช่างเถอะ ตั้งแต่มู่เวยเวยหายตัวไป ฉ่าวเหยียนก็ไม่ได้คิดที่จะโทรหาเขา หากเขาโทรหา ฉ่าวเหยียนก็ใช้คำพูดลวกๆสองคำแล้ววางสาย เขารู้ ว่าน้องชายกำลังตำหนิเขา ตำหนิเขาที่ไม่ทำตามที่เขาสัญญา ตำหนิเขาที่ไม่ดูแลมู่เวยเวยให้ดีๆ

พ่อบ้านหวังกดเบอร์น้องชายโทรออกให้เขา

เสียงรอสายดังขึ้นสามครั้งแล้วรับสาย Ye Shaoyan ดูเหมือนจะอยู่บนท้องถนนและยังคงได้ยินเสียงแตรรถทางโทรศัพท์ ในยามเช้าที่ฝรั่งเศสในยุโรป เย่ฉ่าวเฉินเหมือนจะอยู่บนท้องถนน ได้ยินเสียงแตรรถเข้าทางสายโทรศัพท์

“ลุงหวัง ยกพี่ชายของฉันขึ้นรถหรือยัง? ”

รอยยิ้มที่อ่อนโยนในดวงตาของเย่ฉ่าวเฉิน เขาไม่ได้ยินเรียกว่าพี่ชายมานานแล้ว

“ฉันเอง ฉ่าวเหยียน”

ปลายสายโทรศัพท์ไม่มีเสียง ใช้เวลาสักพักก็ได้ยินเขาพูด “เธอฟื้นแล้วก็ดี งั้นฉันวางสายแล้ว”

“ฉ่าวเหยียน” เย่ฉ่าวเฉินเรียกเขา เมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายไม่ได้วางสาย เขาจึงพูดต่อว่า “ช่วงนี้คุณเป็นอย่างไรบ้าง?”

“สบายดี” เย่ฉ่าวเหยียนตอบแบบง่ายๆ

“ขาดเหลืออะไรก็บอกฉัน”

เย่ฉ่าวเหยียนขัดจังหวะเขาทันที พูดอย่างเย็นชาว่า “ไม่ต้องการ ฉันกำลังทำงานกับศาสตราจารย์ในโครงการ ฉันมีเงินปันผล ค่าใช้จ่ายของฉันไม่มาก ยังมีเพียงพอแล้ว”

เย่ฉ่าวเฉิน ถอนหายใจในใจ น้องชายคนนี้ก็ได้ส่วนแบ่งจากเขา แต่เขาปฏิเสธที่จะขอเงินด้วยซ้ำ

“ฉ่าวเหยียน เธอก็เป็นหุ้นส่วนของบริษัท สิ่งที่เธอมีก็คือเงิน”

เย่ฉ่าวเหยียน ไม่เกรงใจที่จะพูดตรงๆ “งั้นก็ฝากเก็บไว้เถอะ มันมีประโยชน์ในอนาคต”

เย่ฉ่าวเฉินได้ยินคำพูดแปลกๆจากเขา ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “เธอจะไม่ลงรอยกับฉันแบบนี้ตลอดไปหรือ?”

เสียงในโทรศัพท์เงียบ ในห้องผู้ป่วยนี้ พ่อบ้านหวังและจางเหอเดินออกไปด้วยแววตาเหม่อลอย มีเพียงมู่เวยเวยเท่านั้นที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างไม่ไกลนัก เมื่อเธอได้ยินสิ่งนี้ หัวใจของเธอก็เต้นรัว สองพี่น้องเริ่มขัดแย้งกันอีกแล้วเหรอ?