บทที่ 210 : คุณคือสุดที่รักของฉัน

เย่เฉ่าเฉินก้มมองที่หน้าอก พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า "นี่เป็นปัญหาเล็กน้อย วันนี้ฉันจะไปเยี่ยมโรงงานสองสามแห่ง ประมาณการสูญเสียคร่าวๆ สักเล็กน้อย แผ่นดินไหวครั้งนี้ ยังไม่รู้ว่าจะเสียไปเท่าไหร่"

มู่เวยเวยก้มหน้ากินข้าว เย่เฉ่าเฉินกำลังคำนวณผลกำไรของเขา ทว่าเธอเสียใจสำหรับผู้ที่สูญเสียบ้านเหล่านั้นในแผ่นดินไหว สูญเสียญาติพี่น้อง

"คิดอะไรอยู่? " เย่เฉ่าเฉินเห็นเธอใจลอยเล็กน้อย ก็อดถามไม่ได้

มู่เวยเวยพูดว่า "ไม่มีอะไร ฉันคิดว่าฉู่เซวียนพวกเขาเกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า โทรศัพท์ฉันทิ้งไว้ในห้องทำงาน ตอนนี้ติดตามไม่ได้"

"โทรศัพท์ของฉันก็ทิ้งไว้ที่ห้องทำงาน กลับไปค่อยไปเอา ถือโอกาสไปดูสำนักงานของบริษัทMKด้วย"

เดิมทีมู่เวยเวยบอกว่าจะไปในเมืองเอง เย่เฉ่าเฉินก็จะพูดขัดขวางเธอ เธอเลยจำใจพูดว่า "งั้นก็ดี"

"สองสามวันมานี้ในเมืองค่อนข้างวุ่นวาย ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ช่วงนี้ก็อยู่แต่ในบ้าน ปลอดภัยหน่อย"

มู่เวยเวยกลอกตา "ฉันก็ไม่มีที่จะไป"

เย่เฉ่าเฉินยิ้มอย่างไม่ได้ใส่ใจมาก

ตลอดวันนี้ เย่เฉ่าเฉินกำลังดำเนินการระหว่างสถานที่ก่อสร้างและเขตโรงงานหลายแห่ง ใช้คำว่าน่าเวทนาสี่คำนี้ก็ไม่มากเกินไป แต่ยังดี ตัวเลขยังอยู่ในขอบเขตการยอมรับของเย่เฉ่าเฉิน

พบอาฟเตอร์ช็อกสองครั้งในตอนกลางวัน ไม่รู้ว่าผู้คนมึนงงหรือไม่สามารถจัดการดูแลได้ ไม่ได้ตื่นกลัวมากเกินไป

การจราจรในเมืองค่อยๆ ฟื้นตัว เย่เฉ่าเฉินต้องการขึ้นไปชั้นบนเพื่อรับโทรศัพท์ด้วยตนเอง แต่ถูกจางเฮ่อขัดขวางไว้ ยี่สิบกว่าชั้น หัวเข่าและหน้าอกยังมีอาการบาดเจ็บ ไม่ว่าจะมองอย่างไรนี่ไม่ใช่การตัดสินใจที่ดี

"หลังจากคุณหาโทรศัพท์ของฉันเจอ ไปที่แผนกออกแบบอีกครั้ง แล้วนำโทรศัพท์ของฉู่เหยียนลงไปด้วย"

"รับทราบ"

ผ่านไปกว่าสิบนาที จางเฮ่อลงมาและมอบโทรศัพท์ทั้งสองเครื่องให้เย่เฉ่าเฉิน เขามองไปที่โทรศัพท์ของมู่เวยเวยก่อน มีสายที่ไม่ได้รับหลายสาย เป็นสายของฉู่เซวียนทั้งหมด นอกจากนี้ ยังมีอีกหรึ่งข้อความ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เย่เฉ่าเฉินก็กดเปิดข้อความ

อาเหยียนได้รับข้อความแล้วโปรดรีบโทรกลับหาฉัน ฉันเป็นห่วงคุณมาก

ดวงตาของเย่เฉ่าเฉินเปลี่ยนเป็นเย็นชา เป็นห่วงมาก ร้อนใจจนแม้แต่เครื่องหมายวรรคตอนก็ไม่ได้ใส่

คิดอยากจะลบข้อความที่ไม่เข้าตานี้ออกไป แต่เขาคิดอยู่สองสามวินาที ก็ช่างมันเถอะ จะเกิดอะไรขึ้นถ้ามู่เวยเวยรู้เมื่อเธอโทรหาฉู่เซวียนอีกครั้ง?

ใจแคบอย่างนี้ไม่ได้

ปิดโทรศัพท์ของเธอ เย่เฉ่าเฉินดูโทรศัพท์ของตนเอง ก็มีสายที่ไม่ได้รับจำนวนมาก มีของเย่เฉ่าเหยียน ยังมีของเพื่อนอีกหลายคน

เย่เฉ่าเฉินมองไปที่ฝูงชนที่พลุกพล่านอยู่นอกรถ รวมทั้งตำรวจจราจรที่อยู่ทุกคนทุกแห่ง อาสาสมัคร เจ้าหน้าที่ดับเพลิงและทหาร

โทรศัพท์ดังเป็นเวลานานจึงจะถูกรับ เสียงด้านนั้นจ้อกแจ้กจอแจมาก

"เลขาจาง ฉันคือคุณชายเย่" เย่เฉ่าเฉินรายงานตัว

"ฉันทราบว่าเป็นคุณ มีธุระอะไรเหรอ? " เสียงของจางฉี่ตงเลขาธิการคณะกรรมการพรรคแหบพร่าเล็กน้อย

เย่เฉ่าเฉินพูดอย่างตรงไปตรงมา "ฉันจะทำอะไรได้บ้าง? "

จางฉี่ตงตกใจเล็กน้อย ดูเหมือนจะโล่งใจปลื้มใจเล็กน้อย "ฉันขอขอบคุณ คุณนะ ในนามของผู้ประสบภัย เรากำลังพบกับความลำบาก ทางด้านชิงโจวนั้นเต็มไปด้วยภูเขา มีดินถล่มหลายแห่ง ปิดกั้นถนนอย่างแน่นหนา รถขุดรถเจาะทำการเกลี่ยถนนตลอดทั้งคืน ฝ่ายกองกำลังทหารก็ส่งเฮลิคอปเตอร์มาสองสามลำ แต่สถานที่ประสบภัยพิบัติต้องทำทันทีรอช้าไม่ได้ ฉันได้ยินมาว่าคุณมีเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว สามารถให้พวกเรายืมใช้หน่อยได้ไหม? "

ท่าทีของเลขาจางนอบน้อมมาก เย่เฉ่าเฉินไม่สามารถปฏิเสธได้แน่นอน เครื่องบินของเขาจอดอยู่ที่นั่นก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไร ไม่ดีเท่ากับช่วยเหลือผู้คนได้มากมาย นับว่าเป็นการสร้างสมบุญให้ลูก

"ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ปัญหา แต่จะเพียงพอได้อย่างไร มีคนรวยมากมายในเมืองAที่มีเฮลิคอปเตอร์ เวลานี้ควรจะเอาออกมา เดี๋ยวเลขาจางส่งที่อยู่ให้ฉันด้วย ฉันจะติดต่อพันธมิตรทางธุรกิจอีกสองสามราย ให้พวกเขาเอาไปให้ทั้งหมด"

"เช่นนี้ก็ดีมากๆ เลย ขอบคุณจริงๆ " เลขาธิการคณะกรรมการพรรคพูดออกมาเช่นนี้ เห็นว่าเขาก็เดือดเนื้อร้อนใจจริงๆ

"ไม่ต้องขอบคุณหรอก นี่คือสิ่งที่ฉันควรทำในฐานะพลเมือง ขอถามเลขาจางหน่อย สิ่งของยังชีพต้องต้องการไหม? "

"ด้านของยังชีพมีจำนวนเพียงพอแล้ว เมื่อคืนย้ายเข้ามาจากรอบๆ เมืองจำนวนมาก"

เย่เฉ่าเฉินโล่งอก "งั้นก็ดี ถ้ามีเรื่องให้ฉันช่วย กรุณาสั่งได้เลย ไม่รบกวนการทำงานของท่านเลขาแล้ว"

"โอเค ไว้เจอกัน"

วางสายไปแล้ว เย่เฉ่าเฉินก็ค้นหาหมายเลขในโทรศัพท์แล้วโทรออกไป

"คุณอาหลี่ ฉันเอง คุณสบายดีไหม? "

"เฉ่าเฉิน คุณจำฉันได้ด้วยเหรอ ฉันไม่เป็นไร แม้ว่าเมื่อวานจะหกล้ม เท้าแพลง ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร" คุณอาหลี่กล่าวอย่างร่าเริง

เย่เฉ่าเฉินพูดอย่างเป็นทางการว่า "คุณอาหลี่ คุณมีเฮลิคอปเตอร์อยู่ใช่ไหม? "

"มีอยู่ คุณต้องการใช้เหรอ? "

ไม่ว่าฉันต้องการใช้หรอก เลขาจางต้องการสักสองสามเครื่อง ด้านชิงโจวนั้นประสบภัยพิบัติอย่างหนัก ถนนถูกปิดกั้น คนเข้าไปไม่ได้" เย่เฉ่าเฉินกล่าวอย่างรวบรัด

คุณอาหลี่ลังเลเล็กน้อย ถ้าเป็นเย่เฉ่าเฉินใช้ แน่นอนว่าเขาให้ แต่พูดว่าช่วยเหลือผู้ประสบภัย เขาไม่เต็มใจ เครื่องบินของเขาเคยใช้งานมาไม่กี่ครั้ง

คุณอาหลี่พูดหลีกเลี่ยงว่า "เฉ่าเฉิน ฉันจำได้ว่าคุณเอาแต่ผลกำไรมาตลอด กับทางด้านเมืองนั้นติดต่อน้อยมาก ทำไมคราวนี้คุณถึงระดมทุนให้กับเลขาจางอย่างจริงจังล่ะ? "

เย่เฉ่าเฉินฟังการปฏิเสธของเขาออก ยิ้มแล้วพูดว่า "คุณอาหลี่ เราทำธุรกิจ ข้อต่อที่สำคัญที่สุดก็คือราชการ ฉันได้ยินมาว่าหนึ่งในโครงการของคุณถูกแผนกก่อสร้างเมืองทำล่าช้าไม่ได้ประทับตรา คุณอาหลี่ลองคิดดูดีๆ ถ้าครั้งนี้คุณช่วยเลขาจาง เกรงว่าตรงนี้จะไม่ถูกประทับหรือเปล่า? "

คุณอาหลี่เข้าใจได้ทันที ใช่สิ โครงการของเขานั้นเกี่ยวข้องกับการลงทุนหลายสิบล้าน เฮลิคอปเตอร์หนึ่งลำจะมูลค่าเท่าไหร่กัน?

"เฉ่าเฉิน คุณช่างปลุกความฝันให้คนจริงๆ ไม่มีปัญหา คุณจะใช้เครื่องบินเมื่อไหร่ ก็โทรหาฉันได้เลย คุณอาหลี่สนับสนุนงานบรรเทาสาธารณภัยอย่างเต็มที่"

"ขอบคุณ คุณอาหลี่มาก รอสักครู่ฉันจะโทรหาคุณ"

"โอเคโอเค"

เป็นเช่นนี้ ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เย่เฉ่าเฉินระดมเฮลิคอปเตอร์ห้าลำ หลังจากติดต่อเลขาจาง เฮลิคอปเตอร์ห้าลำบินขึ้นบินไปยังชิงโจวพร้อมของยังชีพและเจ้าหน้าที่ค้นหาและกู้ภัย

ยุ่งตลอดจนถึงฟ้ามืด เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ เย่เฉ่าเฉินให้คนขับรถขับอ้อมไปที่ร้านเค้กครั้งที่แล้ว ผิดหวัง ประตูร้านเค้กปิดแน่นแล้ว

กลับมาถึงคฤหาสน์ตระกูลเย่ มู่เวยเวยก็ดูข่าวอยู่ที่ห้องรับแขก มีรายงานล่าสุดเกี่ยวกับการบรรเทาสาธารณภัย เห็นเขาเข้ามา ก็ตกตะลึงเล็กน้อย เพราะว่าในมือเขาถือกุหลาบสีสดช่อใหญ่ แค่บรรจุภัณฑ์ก็แปลกแล้ว แต่ละชิ้นห่อด้วยกระดาษพลาสติกราคาถูก เหมือนช่วงฉลองเทศกาลวันหยุด เป็นชนิดที่สาวน้อยขายอยู่ข้างถนน

"ให้คุณ" เย่เฉ่าเฉินพูดแล้วยิ้มอย่างอบอุ่น

มู่เวยเวยขมวดคิ้วเล็กน้อย "คุณเอามาให้ฉันทำไม? "

"ตอนกลับมา มีเด็กชายขายดอกไม้อยู่ข้างถนน แม่เขาบาดเจ็บที่ขาจากแผ่นดินไหว ต้องการค่ารักษาพยาบาล เขาเลยเอาดอกไม้ที่บ้านมาขาย ฉันเห็นว่าเขาน่าสงสารเลยซื้อมาทั้งหมด"

มู่เวยเวยมาเชื่อคำพูดของเขา "คุณใจดีขนาดนี้เลยเหรอ? "

เย่เฉ่าเฉินถือดอกไม้ ดูทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย "ดูเหมือนว่าภาพลักษณ์ของฉันในใจคุณจะแย่มาก"

"คุณเพิ่งรู้เหรอ? " มู่เวยเวยเลิกคิ้ว

"เอาเถอะ ฉันไม่อยากยอมรับมันก็เท่านั้น รับไปเถอะ ดอกไม้นี้ซื้อเพื่อช่วยเด็กจริงๆ ถ้าฉันวางแผนที่จะซื้อดอกไม้ให้คุณ แน่นอนว่าจะซื้อให้สวยกว่านี้ร้อยเท่า"

"นี่ก็เช่นกัน เห็นแก่หน้าเด็กขายดอกไม้หรอก ฉันจะรับไว้" มู่เวยเวยหยิบดอกไม้ช่อใหญ่นี้ มองดูโดยรอบ แล้วสั่งเขา "คุณช่วยหยิบแจกันดอกไม้นั้นมาหน่อย"

สำหรับคำสั่งนี้ เย่เฉ่าเฉินยินดีรับใช้มาก ไปหยิบโถเคลือบเงามาสองสามใบ วางบนโต๊ะน้ำชาในห้องรับแขก มู่เวยเวยฉีกห่อดอกกุหลาบออก

"ดอกไม้นี่ยังดีอยู่เลย น่าจะบานได้นาน" มู่เวยเวยฉีกดอกไม้ช่อแรกออกมาใส่แจกันทีละดอกๆ แล้วเริ่มฉีกช่อที่สอง

ข่าวกำลังแพร่ภาพพื้นที่ที่ประสบภัยพิบัติอย่างรุนแรงที่สุดในเมืองA ชิงโจว ในภาพ เฮลิคอปเตอร์บินอยู่เหนือภูเขา นำสิ่งของยังชีพให้กลุ่มผู้ประสบภัยพิบัติ

"ผู้รายงานทราบจากกองบัญชาการบรรเทาสาธารณภัย เพื่อขนส่งของยังชีพและเจ้าหน้าที่ไปยังชิงโจวโดยเร็วที่สุด ผู้ประกอบการที่มีชื่อเสียงหลายรายในเมืองAได้สนับสนุนกำลังของตนเอง หนึ่งในนั้นรวมถึงเย่เฉ่าเฉินประธานเย่ฮวางกรุ๊ป หลี่เส้าปินผู้จัดการใหญ่อสังหาริมทรัพย์เกาลี่ ได้จัดหาเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวของตนเอง ในฐานะผู้ประกอบกิจการชั้นนำในเมืองA พวกเขาทำงานอย่างหนักเพื่อรับผิดชอบต่อสังคมขององค์กร ยื่นมือเข้าช่วยภัยพิบัติตนถึงที่สุด……”

มู่เวยเวยคิดว่าตนเองฟังผิด เย่เฉ่าเฉิน? จัดหาเฮลิคอปเตอร์ให้?

"บอกว่าคือคุณ? " มู่เวยเวยรู้สึกประหลาดใจ

เย่เฉ่าเฉินเย่อหยิ่งเล็กน้อย "มีเย่ฮวางกรุ๊ปอื่นในเมืองAเหรอ? "

มู่เวยเวยเห็นแววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างเงียบๆ "คาดไม่ถึง คุณไม่ใช่นักธุรกิจที่แสวงหาแต่ผลกำไรเท่านั้นเหรอ? ทำไมทำใจบุญใจกุศลขึ้นมาล่ะ? "

เย่เฉ่าเฉินแกล้งทำเป็นถอนหายใจ "วันนี้ฉันผ่านใจกลางเมืองมา เงียบเหงาเล็กน้อย ฉันเกิดและเติบโตในเมืองAเหมือนกับคุณ อีกทั้งยังทำให้เย่ฮวางกรุ๊ปยิ่งใหญ่และเติบโตอยู่ที่นี่ จะไม่ผูกพันกับเมืองAได้อย่างไร ในเมื่อสามารถที่จะช่วยได้ ทำไมจะไม่ช่วยล่ะ? ถึงอย่างไรมันก็เป็นเรื่องเล็กน้อย"

อีกอย่างหนึ่งพูดด้วยความชอบธรรม ความรังเกียจในสายตาของมู่เวยเวยดูเหมือนจะน้อยลงมาก เธอรู้สึกว่าตนเองเหมือนไม่เคยรู้จักผู้ชายคนนี้

"ไอ๊ยา——” ปลายนิ้วเวยเวยถูกหนามทิ่ม เผลอไปหน่อย หนามบนกุหลาบทิ่มไปที่ปลายนิ้ว เลือดออกทันที

เย่เฉ่าเฉินดึงมือเธอมา ตำหนิว่า "ทำไมประมาทแบบนี้? " หลังจากพูดจบก็เอานิ้วที่ได้รับบาดเจ็บเข้าไปในปากของเขา การกระทำที่รวดเร็วมู่เวยเวยไม่ทันได้ต่อต้าน

ปลายลิ้นของเขาเลียปลายนิ้วของเธออย่างแผ่วเบา ราวกับเลียบนหัวใจของเธอ ชั่วพริบตา"ใจก็สั่น" เสียงดังตุ๊บตุ๊บตุ๊บ มู่เวยเวยไม่กล้ามองสายตาที่ลึกซึ้งของเขา รีบดึงนิ้วออกมาอย่างรวดเร็ว หน้าแดงไม่พูดอะไร

"อยู่เฉยๆ ฉันจะไปเอาปลาสเตอร์ยามา" เย่เฉ่าเฉินลูบๆ หัวของเธอ แล้วลุกขึ้นไปห้องพยาบาล

จนกระทั่งฝีเท้าของเขาหายไป มู่เวยเวยจึงหายใจอย่างแรง ใช้มือที่ไม่ได้บาดเจ็บโบกพัด แน่นอนว่าวันนี้สภาพอากาศร้อนเหลือเกิน ทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจมากขึ้น ทำไมเธอถึงใจสั่นกับเย่เฉ่าเฉินได้นะ?

น่ากลัวเหลือเกิน แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่สามารถเกิดขึ้นได้

เมื่อเย่เฉ่าเฉินกลับมาที่ห้องรับแขก มู่เวยเวยก็กลับมาเป็นปกติแล้ว เย่เฉ่าเฉินต้องการช่วยเธอติดปลาสเตอร์ยา ก็ถูกเธอปฏิเสธ "นี่แค่บาดเจ็บเล็กน้อย มาฉันทำเอง"

จากนั้นก็หยิบปลาสเตอร์ยาจากในมือเขาโดยไม่พูดอะไร แกะห่อแล้วติดสติกเกอร์ ทำแผลด้วยมือข้างเดียว

"โอเค ดอกไม้เหล่านี้ฉันทำเอง คุณนั่งข้างๆ อย่างเชื่อฟังเถอะ" อันที่จริงเย่เฉ่าเฉินให้คนรับใช้ทำเรื่องเหล่านี้ก็ได้ แต่หาได้ยากที่เขากับมู่เวยเวยจะมีช่วงเวลาที่มีอ่อนโยนเช่นนี้ จะให้ถูกทำลายไปได้ยังไงล่ะ?

จัดดอกไม้โดยคนคนเดียว แล้วดูข่าวอย่างใจจดใจจ่อ

เย่เฉ่าเฉินนึกเรื่องขึ้นมาได้ จึงถามเธอว่า "ใช่แล้ว อีกสองวันหอการค้าจะเรียกร้องเงินบริจาคของทุกคนอย่างแน่นอน คุณบอกว่า เราจะบริจาคเงินเท่าไหร่ดี? "

"คุณอยากบริจาคเท่าไหร่ก็บริจาค" มู่เวยเวยโต้แย้งโดยจิตใต้สำนึก แต่ไม่ได้พบว่าเย่เฉ่าเฉินพูดคำว่า"เรา"

เย่เฉ่าเฉินพูดตามปกติว่า "เราเป็นสามีภรรยา ทรัพย์สินของฉันเป็นของคุณครึ่งหนึ่ง แน่นอนฉันต้องคุยกับคุณว่าจะบริจาคเท่าไร"

"คุณ……” มู่เวยเวยหันกลับมาจ้องมองเขา ท้ายที่สุดพวกเขาไม่ได้หย่าร้างกัน เย่เฉ่าเฉินก็ไม่ได้พูดผิด แต่เธอได้ยินก็ไม่สบายใจอย่างมาก

"ห้าล้านหรือแปดล้านดี? " เย่เฉ่าเฉินยังถามต่อ

"ในเมื่อคุณมีเงินขนาดนั้น" มูเวยเวยชี้ไปที่ข่าวโรงเรียนที่พังทลาย "งั้นก็ช่วยเด็กๆ เหล่านี้สร้างโรงเรียนที่มีคุณภาพสูงเถอะ"

เย่เฉ่าเฉินเงยหน้าขึ้นมองทีวี พยักหน้าพูดว่า "ที่คุณพูดก็ถูก แม้ว่าฉันจะบริจาคสิบล้าน สุดท้ายแล้วฉันก็ไม่รู้ว่าเงินถูกนำไปใช้ที่ไหน ดูแลการสร้างโรงเรียนสักสองสามแห่งดีกว่า"

มู่เวยเวยคาดไม่ถึงว่าเขาจะยอมรับข้อเสนอแนะของตนเอง ในใจก็ยุ่งเหยิงเล็กน้อย "ฉันเพียงแค่แนะนำ แต่นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ คุณต้องตัดสินใจเอง"

เย่เฉ่าเฉินก้มหน้าจัดดอกไม้ต่อไป สามารถตัดสินใจได้ในเวลาสั้นๆ โดยไม่ต้องคิดเลยด้วยซ้ำ ""ฉันรู้สึกว่าที่คุณพูดค่อนข้างถูก ก็ให้สร้างโรงเรียนเถอะ"

"คุณชาย คุณฉู่ ทานข้าวได้แล้ว" ฉินหม่าเข้ามาเชิญพวกเขา

"เสร็จแล้ว" เย่เฉ่าเฉินหยิบดอกไม้สองดอกสุดท้าย

แจกันดอกไม้ ปัดๆ ผงบนร่างกาย แล้วหยิบโทรศัพท์ของเธอออกมาจากกระเป๋าเสื้อส่งให้เธอ "จางเฮ่อเอาโทรศัพท์กลับมาให้คุณ ฉู่เซวียนติดต่อคุณไว้หลายสาย"

มู่เวยเวยตื่นเต้นอยู่ไม่กี่วินาที จากนั้นก็ทำหน้าเคร่งขรึม "คุณมาดูโทรศัพท์ฉันทำไม"

เย่เฉ่าเฉินพูดอย่างหน้าไม่อายว่า "ฉันไม่สามารถควบคุมมือได้ หากว่าคุณโกรธ" เย่เฉ่าเฉินยื่นมือสองมือออกมาตรงหน้าเธอ "อะ ตีมันเถอะ ฉันรับรองว่าจะไม่ตอบโต้"

มู่เวยเวยหัวเราะเมื่อถูกเขาทำเรื่องตลกใส่ มือของเขาถูกตีเสียงดัง "อย่าให้มีครั้งต่อไปอีก"

เย่เฉ่าเฉินยิ้ม ไม่ได้ตอบกลับเธอ เพราะรู้ว่าเขายังคงมีครั้งต่อไปแน่นอน

มู่เวยเวยโทรกลับหาฉู่เซวียน ไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของเขา

"ฮัลโหล? พี่ชาย โทรศัพท์ฉันวางอยู่ที่ห้องทำงาน วันนี้เพิ่งเอากลับมา" มู่เวยเวยไม่รอให้ฉู่เซวียนพูด ก็สารภาพด้วยตนเองเลย

"คุณไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ฉันเป็นห่วงอยู่นานเลย" คำพูดของฉู่เซวียนมีความจริงใจมาก

"คุณเป็นอย่างไรบ้าง? ทุกคนสบายดีใช่ไหม? "

"พวกเราไม่เป็นอะไร ถึงแม้ว่าหลายคนจะหวาดกลัวอยู่มาก บอกว่าจะกลับฮ่องกงชั่วคราว รอทางด้านนี้กลับมาสงบสุขอีกครั้ง ฉันกำลังปวดหัวกับสิ่งนี้อยู่" ฉู่เซวียนกล่าวอย่างขมขื่น

มู่เวยเวยมาถึงร้านอาหารแล้วนั่งลง "งั้นคุณก็ให้พวกเขากลับไปเถอะ"

"ฉันก็กำลังพิจารณาอยู่" ฉู่เซวียนไม่ได้เจตนาจะพูดเรื่องของบริษัทกับเธอมากมายขนาดนี้ จึงเปลี่ยนประเด็นสนทนา "ทางคุณนั้นเป็นยังไงบ้าง? "

"ฉันก็ค่อนข้างดีนะ"

ฉู่เซวียนนิ่งเงียบไปสองสามวินาที พูดเสียงเบาๆ ว่า "ฉันหมายถึงเรื่องนั้น มีต้นสายปลายเหตุไหม? "