บทที่ 214 มู่เทียนเย่ฟื้นแล้ว

จางเห่อยื่นเงิน 500 บาทให้ผู้หญิงที่ขับBMWนั้น ให้เธอหยิ่งผยอง พลางคิดในใจ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอมัวแต่ไปเถียงกับคนขับที่อยู่เลนข้างๆ จะจ่ายสองแสนได้อย่างไร?

ฉู่เซียนบังเอิญเจอเย่ฉ่าวเฉินถามว่า "ประธานเย่ คุณไปทำอะไรมาทำไมตัวเปียกแบบนี้ครับ?"

ถึงแม้ว่าเสื้อผ้าของเขาจะไม่มีน้ำหยดออกมาแล้ว แต่มันก็ยังเปียกมากพอที่จะทำให้คนสังเห็น เขาบอกความจริงไม่ได้ ทำตีหน้าเนียนตอบว่า "เมื่อกี้ ผมมองเห็นร้านดอกไม้ เลยลงจากรถเข้าไปสั่งดอกไม้ให้อาเหยียน ระหว่างรอฝนตกหนักมาก รถก็จอดอยู่ไกล ตอนวิ่งกลับมาก็เลยเปียกแบบนี้"

ฉู่เซวียนได้ยินแบบนั้นก็ขำ "แค่ไปสั่งดอกไม้ ให้เหอจางไปก็ได้ ท่านประธานไม่เห็นต้องวิ่งไปเองเลยครับ"

"ผมอยากเป็นคนทำให้อาเหยียนด้วยตัวเองครับ"

ในเวลานี้ รถเริ่มขยับ เย่ฉ่าวเฉินไม่อยากอยู่ตรงนี้ต่อ เตรียมจะเอ่ยลากับฉู่เซวียน แต่ไม่ทันได้เอ่ยปาก เขาก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน "พอดีเลย ตอนแรกผมว่าจะไปคุยเรื่องงานกับคุณตอนเช้า ตอนนี้บังเอิญเจอกันแล้ว ผมขอติดรถคุณไปบริษัทคุณด้วยนะครับ"

เย่ฉ่าวเฉินไม่อยากให้เขานั่งรถไปด้วย จึงขวางทางเขา

พอดีทางนั้น เขาแจ้งผมว่าวันนี้ 9 โมงครึ่งมีประชุมด่วนที่ผมต้องเข้าร่วม เอาแบบบนี้แล้วกันครับ เดี๋ยวผมประชุมเสร็จจะไปหาคุณที่บริษัท"

ประชุม?

"ที่ประชุมอยู่ทางนู้น ทำไมคุณ....?"

เย่ฉ่าวเฉินยิ้มแหยๆและตอบว่า "คุณจะให้ผมไปประชุมสภาพนี้หรือ? ผมต้องผมต้องกลับบริษัทไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ถือโอกาสหยิบเอกสารประชุมด้วย ต้องโทษฝนนี่แหละที่ทำให้ผมไปประชุมสาย" เขาพูดพลางมองนาฬิกาข้อมือ

เขาพูดขนาดนี้ ฉู่เซวียนจะทำอะไรได้ จึงตอบกลับรับคำ "โอเคครับ ไว้เจอกันตอนบ่ายครับ"

"โอเค เดี๋ยวตอนบ่ายผมโทรหาคุณ"

ตอนฉู่เซวียนลงจากรถ เขาไม่มั่นใจว่าเค้าตาฝาดหรืออะไร เพราะเค้ารู้สึกเหมือนมีใครอยู่ในรถ

เมื่อเห็นเขาเดินไปที่รถของตัวเอง เย่ฉ่าวเฉินก็รีบขึ้นหลังรถ

เขาเลื่อนไปเปิดประตู มู่เวยเวยนั่งยองๆอยู่ที่พื้น เหมือนลูกแมวตัวน้อย "เขาไปแล้วหรือ?"

เย่ฉ่าวเฉินขำกับท่าทางของเธอ "ไปแล้ว ขึ้นมาซิ"

"รออีกแปปนึง รอให้เขาไปไกลๆก่อน" มู่เวยเวยนั่งกอดเข่า เพราะไม่อยากเสี่ยง

จางเห่อเคลื่อนรถออก สังเกตเห็นผ่านกระจกมองหลังว่า ผู้หญิงขับ BMW คนนั้นยังคงยืนทะเลาะกับชายหนุ่ม รถที่อยู่ข้างหลัง บีบแตรสนั่นหวั่นไหว

เย่ฉ่าวเฉินเห็นรถของฉู่เซวียนเลี้ยวไปแล้ว จึงพูดกับมู่เวยเวยว่า " ขึ้นมาได้แล้ว เขาเลี้ยวไปแล้ว"

มู่เวยเวยถอนหายใจโล่งออก และลุกขึ้นด้วยสีหน้าเจ็บปวด

เย่ฉ่าวเฉินถามด้วยสงสารว่า "ขาชาหรือ?"

"อือ" มู่เวยเวยพยักหน้า

เมื่อเธอนั่งลง เย่ฉ่าวเฉินก็ยกขาเธอวางไว้บนตัก มู่เวยเวยตกใจกับการกระทำของเขา ขมวดคิ้วถามว่า "คุณทำอะไรเนี่ย?"

"นวดให้คุณไง เลือดจะได้ไหลเวียน"

"โอ้ยๆ คุณทำเบาๆหน่อย" มู่เวยเวยร้อง

"นี่เบามากแล้วนะครับ คุณอดทนหน่อย ครู่เดียวก็หาย"

มู่เวยเวยเห็นท่าทีตั้งใจของเขา ใจก็เต้นตึกตัก และชวนเขาคุย "เมื่อกี้คุณโกหกได้แนบเนียนมาก เก่งจริงๆ"

เย่ฉ่าวเฉินถามกลับด้วยท่าทียียวน "คุณหมายถึงช่วงไหน?"

"ที่บอกว่ามีประชุมในเมือง"

"อ่อ อันนั้นไม่ได้โกหกครับ มีประชุมตอน 9 โมงครึ่ง" เย่ฉ่าวเฉินกล่าวเรียบๆ

มู่เวยเวยได้ยินแบบนั้นก็ตกใจ "นี่มันจะ 9 โมงแล้วนะ คุณไปทันหรือ?"

"วันนี้ผมจะไปเยี่ยมพ่อกับแม่เป็นเพื่อนคุณนี่ ผมจัดการให้กรรมการหลิวไปแทนแล้วครับ"

มู่เวยเวยได้ยินก็รู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก เธอรีบควบคุมความรู้สึกตัวเอง ประจวบกับขาเริ่มมีความรู้สึกแล้ว จึงรีบพูดว่า "หายแล้วๆ ตอนนี้ขาหายชาแล้วค่ะ"

เย่ฉ่าวเฉินมองเธอด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

.......................

เมือง S

ตั้งแต่ที่มู่เวยเวยได้ที่บ้านของเสี่ยวซีหร่าน อาการของมู่เทียนเย่เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ยังไม่ฟื้นขึ้นมา

ช่วงแรกเสี่ยวซีหร่านตื้นเต้นมาก คิดว่าเขาใกล้จะฟื้นแล้ว เวลาว่างๆจะหาเวลาไปดูเขา แต่นานไปเขาก็ยังไม่ฟื้น เธอจึงหน่าย

วันนี้ช่วงเช้า หมอส่วนตัวได้เขามาตรวจอาการของเขา แจ้งเสี่ยวซีหร่านว่า "อาการของคนไข้ปกติดีนะครับ"

เสี่ยวซีหร่านได้ยินที่คุณหมอบอก ถามคุณหมอกลับว่า "ทุกครั้งหมอก็พูดแบบนี้ ปกติๆๆ แต่ทำไมเขาไม่ฟื้นขึ้นมาสักทีคะ?"

หมอพูดน้ำเสียงราบเรียบ "สาเหตุที่ทำให้คนไข้ไม่ฟื้นมีหลายสาเหตุครับ แต่สาเหตุหลักคือส่วนสมองที่ได้รับความเสียหายอย่างหนัก คนไข้อาจจะไม่ได้รับรู้ถึงแรงกระตุ้นภายนอก ทำให้ยังไม่ฟื้นครับ"

"งั้นคุณหมอช่วยบอกฉันทีได้ไหม ฉันจะพอทำอะไรได้อีกบ้างคะ?"

คุณหมอก็ไม่รู้จะบอกเธออย่างไร จึงตอบกลับว่า "หรือว่า คุณลองจับเขามัดบนวีลแชร์ แล้วพาเขาเดินไปรอบๆ ให้เขาซึมซับบรรยากาศครับ"

"ทำแบบนี้ช่วยได้หรือคะ?" เสี่ยวซีหร่านถาม

คุณหมอตอบกลับ "อย่างไรซะตอนนี้ก็ไม่มีวิธีอื่นที่ดีกว่า ลองดูนะครับ ให้เขาตากแดดตากลมบ้าง จะช่วยเรื่องกระดูกครับ"

"โอเคค่ะ ฉันจะลองดู"

หลังจากคุณหมอกลับ เสี่ยวซีหร่านก็ได้สั่งคนไปหาซื้อวีลแชร์ที่ดีที่สุดมา จากนั้นอุ้มมู่เทียนเย่นั่งบนเก้าอี้ โดยมัดลำตัวช่วงบนกับแขนของเขาติดไว้กับเก้าอี้

เมื่อยามพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน ท้องฟ้าปกคลุมไปด้วยเมฆสีแดง สายลมอ่อนพัดไหว

เสี่ยวซีหร่านพามู่เทียนเย่ออกจากห้องที่อยู่มาราวๆ 1 ปี เธอแนะนำรอบๆตัวบ้านราวกับเขาเป็นเพื่อนใหม่"นายเห็นรั้วไม้เขาวงกตตรงนั้นไหม? รู้ไหมตรงนั้นเป็นอะไร? ข้างในเป็นสระว่ายน้ำ แถมมีเรื่องราวด้วยนะ ตอนนั้นฉันกับคุณแม่อยากจะสร้างรั้วไม้ที่เป็นเขาวงกตขึ้นมา แต่คุณพ่อฉันไม่ยอม ท่านอยากจะสร้างสระว่ายน้ำ เพราะเรื่องนี้ทำให้ฉันทะเลาะกับพ่อไปพักหนึ่งเลย พอนักออกแบบเห็นเขาก็เลยเสนอไอเดียมาว่า งั้นทำสองอย่างให้อยู่ที่เดียวกันไปเลยซิ ผลมันเลยเป็นแบบนั้นแหละเพราะอย่างนั้นเวลาที่คุณพ่อของฉันจะไปว่ายน้ำ ก็ต้องเดินวนหาหาทางออกอยู่ในนั้นเป็นวันๆ กว่าจะได้ว่ายน้ำ ตลกมากเลย"

"อ่า และก็ยังมีทางนั้น ตรงนั้นคือกังหันลมค ฉันชอบเวลาที่มันโดนลมพัดแล้วหมุน ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่กลางทุ่ง แต่วันนี้ลมไม่ค่อยแรงมันเลยไม่หมุน"

เป็นแบบนี้ไปช่วงระยะหนึ่ง เสี่ยวซีหว่านพาเขาสำรวจและแนะนำไปรอบตัวบ้าน แม้กระทั่งสวนดอกไม้ที่มู่เวยเวยเคยไป

แต่ว่าเขาก็ไม่ฟื้นขึ้นมา

ตกดึก เสี่ยวซีหร่านกำลังนั่งรับดาวอยู่ จากนั้นก็หันไปพูดกับคนที่นั่งบนวีลแชร์ว่า "สุดหล่อ นายจะฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่ ถ้านายยังไม่รีบฟื้นนะ ฉันจะจับโยนนายลงทะเลอีกรอบให้ดู นายรู้ไหม ฉันอดไปเที่ยวเพราะต้องมาดูแลรักษานาย"

ช่างเถอะ พูดอะไรไปเขาก็ไม่ได้ยิน จากนั้นเสี่ยวซีหร่านก็พาเขากลับห้อง

เสี่ยวซีหร่านรู้สึกว่าเธอใจดีกับเขามาก เธอหมดกับค่ารักษาของเขาเยอะมาก แต่ก็โชคดีที่เธอเป็นคนมีเงิน ไม่งั้นเธอก็คงล้มละลายหมดตัวไปแล้ว

วันที่เมืองเอเกิดแผ่นดินไหว เสี่ยวซีหร่านนั่งตกปลาอยู่กับมู่เทียนเย่ที่ริมทะเลสาบ

ตอนที่เกิดแผ่นดินไหว พอดีกับช่วงที่ปลากินเบ็ด เสี่ยวซีหร่านเห็นดังนั้นก็รีบดึงเบ็ดด้วยความดีใจ แต่จู่ๆ พื้นก็เริ่มสั่น ตอนแรกเธอคิดว่าเป็นภาพลวงตาจึงไม่ได้สนใจ แต่ทันใดนั้นรถวีลแชร์ที่มู่เทียนเย่นั่งอยู่ก็เริ่มไหลลงไปทางทะเลสาบ เธอตกใจมากรีบโยนเบ็ดทิ้ง จากนั้นรีบวิ่งเข้ามาคว้าวีลแชร์ไว้

แผ่นดินไหวหรือ? เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเข็นรถไปจอดไว้ในที่ปลอดภัย เธอมองลงไปในทะเลสาบเห็นคลื่นลูกใหญ่กำลังจะซัดเข้าฝั่ง

ถ้าเป็นคนอื่นคงตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่กับไม่ใช่กับเธอ เพราะช่วงที่เธอไปเที่ยวก็ได้เจอเหตุการณ์ที่หนักหนากว่านี้มาก ทุกครั้งต้องเฉียดเป็นเฉียดตายทั้งนั้น เพราะฉะนั้นเหตุการณ์นี้ไม่ได้ทำให้เธอเป็นกังวลมากนัก

.............................

บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่รอบๆทั้งสี่คน รีบวิ่งเข้ามาถามเธอ "เจ้านายเป็นอย่างไรบ้างครับ?"

เสี่ยวซีหร่านพูดด้วยเสียงราบเรียบ "ฉันไม่เป็นอะไร"

เธอไม่ชอบเวลาที่คนทั่วไปเรียกเธอว่าคุณ เพราะมันไม่ค่อยเข้ากับอุปลักษณะนิสัยของเธอ แต่ในเมื่อเธอเป็นนายจ้าง จึงยอมให้เรียกว่าเจ้านาย

"เจ้านายจะกลับเลยไหมครับ?"

เสี่ยวซีหร่านหัวเราะเล็กน้อยและตอบกลับว่า "ปกติถ้าเกิดแผ่นดินไหว ทุกคนควรจะอยู่ข้างนอกไม่ใช่หรือ? จะกลับไปทำอะไร?"

บอดี้การ์ดได้ยินดังนั้นก็รู้สึกเก้อๆ พลางเกาหัว

เสี่ยวซีหร่านโบกมือบอกพวกเขา "ฉันไม่เป็นอะไรหรอก พวกนายอยากจะไปทำอะไรก็ไปทำ"

พวกเขารู้ดีว่านายของพวกเขาเจอโลกมาเยอะและแข็งแกร่งแค่ไหน เผลอๆอาจจะแข็งแกร่งกว่าผู้ชายด้วยซ้ำ พวกเขาจึงรับคำสั่งกลับไปประจำที่ของตัวเอง

พวกสัตว์มักมีจะมีประสาทสัมผัสเร็วกว่ามนุษย์ พวกมันได้ยินเสียงคำรามของพื้นดิน เพราะฉะนั้นพวกปลาในทะเลสาบต่างพากันหาที่หลบภัย ถึงแม้ว่าแผ่นดินไหวจะสงบลง แต่ผืนน้ำยังเต็มไปด้วยความวุ่นวาย พวกปลาน้อยใหญ่ผลัดกันกระโดดขึ้นเหนือน้ำตัวแล้วตัวเล่า

"ถ้าตอนนี้มีแหก็คงดี" เสี่ยวซีหร่านพูดพร้อมกับมองไปที่ผืนน้ำ จากนั้นตบไหล่มู่เทียนเย่เบาๆ และพูดว่า "นายนั่งตรงนี้ดีๆนะ เดี๋ยวฉันไปเก็บเบ็ดก่อน"

เสี่ยวซีหร่านมองปลาที่เธอตกได้ดิ้นไปมาในถัง เธอตัดสินใจเทพวกมันกลับลงทะเลสาป

"วันนี้ฉันอารมณ์ดี เลยคืนชีวิตให้พวกแก ครั้งหน้าอย่าโง่โดนจับได้อีกนะ"

เสี่ยวซีหร่านชอบการตกปลามาก เธอเลี้ยงปลาไนไว้ในทะเลสาบหลากหลายชนิด แต่ถ้าจะกินล่ะก็ เธอชอบกินเนื้อปลาคอร์ดมากกว่า

เสี่ยวซีหร่านหยิบเบ็ดขึ้นมาก จากนั้นมองบนไปฟ้า

พึมพัมกับตัวเองว่า "ไม่รู้ว่าที่ไหนเกิดแผ่นดินไหว"

สิ้นเสียงพูด แผ่นดินก็ไหวอีกครั้ง ครั้งนี้สั่นแรงกว่าครั้งแรกมาก ทำให้เสี่ยวซีหร่านเกือบตกลงไปในทะเลสาบ

เธอลืมล็อคล้อรถวีลแชร์ เมื่อเกิดแผ่นดินไหวขึ้น ทำให้รถไหลลงไปทางทะเลสาบ แต่ว่าไหลลงไปไม่ไกล ล็อก็ติดกับท่อนไม้ที่วางอยู่

เสี่ยวซีหร่านรีบจัดการเก็บเบ็ดตกปลา ทันใดนั้นเธอได้ยินเสียง กึก รีบหันไปดูก็เห็นรถวีลแชร์คว่ำอยู่ที่พื้นและร่างของมู่เทียนเย่นอนหนุนกิ่งไม้อยู่

"โอ้ยพระเจ้า" เสี่ยวซีหร่านรีบวิ่งเข้ามาดูพร้อมกับตะโกนเรียก "เสี่ยวเฉิน รีบมาช่วยฉันเดี๋ยวนี้"

ร่างของมุ่เทียนเย่หนักเกินไปสำหรับแรงของเสี่ยวซีหร่าน

บอดี้การ์ดสองคนดึงมู่เทียนเย่ขึ้นมานั่งบนวีลแชร์ตามเดิม จากนั้นเสี่ยวซีหร่านก็สังเหตเห็นเลือดเขาไหลลงมาลำคอ เพราะหัวเขากระแทกท่อนไม้จนแตก

"เสี่ยวเฉิน รีบโทรหาหมอ พวกนายสองคนรีบพาเขากลับไปที่ห้อง" เสี่ยวซีหร่านสั่ง เธอเป็นกังวลมาก เพราะสมองของเขาก้ได้รับความเสียหายอยู่ก่อนแล้ว พอมาเจอแรงกระแทกครั้งนี้อีก จะทำให้เขาไม่ตื่นขึ้นมาอีกหรือเปล่านะ?

มู่เทียนเย่กลับมาถึงที่ห้องพัก พยาบาลที่เธอจ้างไว้รีบช่วยเขาทำความสะอาดแผล รอคุณหมอมาดูอาการ

"ทำไมหมอยังไมาอีก?" เสี่ยวซีหร่านถามด้วยความร้อนรน

"เมื่อสักครู่เกิดแผ่นดินไหว รถบนถนนน่าจะติดครับ" เสี่ยวเฉินตอบ

เสี่ยวซีหร่านพยายามควบคุมสติ ถามกลับว่า "แผ่นดินไหวที่ไหน?"

"เมืองเอครับ"

เสี่ยวซีหร่านตกใจ ตอบกลับ "เมืองเอหรือ? อยู่ห่างจากที่นี่ตั้งไกล ยังได้รับแรงสั่นสะเทือนขนาดนี้ ความแรงต้อง 8 ริกเตอร์แน่ๆ"

"ไม่มั่นใจครับ ตอนนี้ข่างยังไม่ออก น่าจะอยู่ในช่วงชุลมุนครับ"

เสี่ยวซีหร่านนึกขึ้นได้ว่าฉู่เหยียนเพื่อนของเธอก็อยู่ที่เมืองเอ จึงรีบร้อนโทรหาเธอ แต่ก็ติดต่อไม่ได้

เธอน่าจะไม่เป็นอะไร ขอพระเจ้าช่วยให้เธอปลอดภัย

ขณะที่เสี่ยวซีหร่านกำลังเป็นกังวลอยู่นั้น คุณหมอก้ได้มาถึง

"เกิดอะไรขึ้นครับ?" คุณหมอรีบกระโดดจากรถมาถามอาการ

เสี่ยวซีหร่านพยายามข่มอารมณ์ตอบกลับว่า "วีลแชร์ล้มค่ะ หัวเขาไปกระแทกกับท่อนไม้แตก"

หมอขมวดคิ้วเป็นเลขแปด พลางคิดในใจ จบแล้ว สมองจบแล้ว

จากนั้นเขาก็รีบสำรวจอาการอย่างละเอียด พบว่ามู่เทียนเย่ยังโอเคอยู่ ไม่ได้แย่อย่างที่เขาคิด

"ผมแนะนำให้พาเขาไปทำ CTสแกน ตอนนี้ดูจากอาการเบื้องต้นแล้วยังโอเค แต่สมองผมไม่มั่นใจครับ"

เสี่ยวซีหร่านได้ยินดังนั้นก็รีบตอบกลับว่า "โอเคค่ะ ฉันจะพาเขาไปเดี๋ยวนี้ ลุงโจวไปเตรียมรถ"

ในขณะที่ทุกคนกำลังยุ่งเรื่องพามู่เทียนเย่ไปโรงพยาบาล ทำให้ไม่มีใครสังเกตเห็นลูกตาของเขาขยับ

"ตื้ดๆๆๆๆ" เสียงเครื่องวัดการเต้นของหัวใจดังขึ้น

หมอรีบหันไปดูที่เครื่อง พบว่าอัตราการเต้นของหัวใจเขาทะยานจาก 90 เป็น 110

"มีอะไรหรือคะ์" เสี่ยวซีหร่านถามด้วยความกังวล เหตุการณ์ครั้งเหมือนกับครั้งก่อนมาก

หมอเพ่งดูที่เลข จากนั้นเตรียมจะวัดความดันเขา ทันใดนั้นเขาก็ลืมตาขึ้น

"อ่า เขาลืมตาแล้ว"

เสี่ยวซีหร่านช็อค เขาฟื้นแล้ว? นอนเป็นเจ้าชายนิทราอยู่เป็นปีๆ วันนี้หัวกระแทกไม้ ฟื้น?

ถ้ารู้แบบนี้แต่แรก เธอคงหาอะไรแข็งฟาดหัวเขา

หมอรีบเข้าไปดูเขาด้วยความตื่นเต้น และถามเขาว่า "มองเห็นไหมครับ?"

มู่เทียนเย่ จะเอ่ยปากตอบกลับหมอ แต่รู้สึกว่ามีอะไรเหนียวๆอยู่ในคอ ทำให้เขาพูดออกมาไม่ได้

"ไม่ต้องรีบครับ คนไข้เพิ่งฟื้น เสียงอาจจะยังไม่สามารถเปล่งออกมาได้ปกติ เอาแบบนี้ดีกว่าครับ ถ้าคนไข้ได้ยินหมอ ขอให้กระพริบตานะครับ"