บทที่ 231 : เกิดเรื่องกับลูกแล้ว

กวินออกคำสั่ง บอดี้การ์ดทั้งสองคนก็เข้ามาจับแขนของมู่เวยเวยไว้

มู่เวยเวยรู้ดีว่ามันยากที่จะหลบหนี ท่าทีอ่อนโยนมาก "รอเดี๋ยว ฉีดยาชาได้ไหม? มันเจ็บเกินไป"

"ขอโทษด้วย ฉันไม่มีเงินมากพอหรอก" กวินแทบคลั่ง มีดเล่มนี้ปรารถนาที่จะตัดเส้นเลือดใหญ่ของเธอ เช่นนี้จะทำให้เธอสบายใจได้อย่างอย่างไร?

"กวิน คุณรอหน่อย……อื้อ——" มู่เวยเวยยังพูดไม่ทันจบ กวินก็ยัดผ้าก๊อซเข้าไปในปากเธอ

"นี่จะดีสำหรับคุณ กลัวว่าคุณจะกัดลิ้นขาดเพราะความเจ็บปวด" กวินยิ้มและเล่นกับมีดผ่าตัดอันแหลมคมในมือ มู่เวยเวยส่ายหน้าด้วยความตื่นกลัว เบิกตาโพลงมองมีดอันแหลมคมเล่มนั้นเข้าไปในเลือดเนื้อของเธอ

“ฮือๆๆ——” เจ็บปวดลึกไปถึงกระดูก น้ำตามู่เวยเวยหลั่งไหลทันที สองขาสองเท้าดิ้นรนอย่างไม่สามารถควบคุมได้ แต่ทว่าไม่สามารถหยุดมีดผ่าตัดที่เคลื่อนไปมาในเนื้อเธอได้

ดวงตาของกวินกระหายเลือดและดุร้าย ดึงชิปออกมาไปพลาง พลางปลอบมู่เวยเวยอย่างอ่อนโยนไปด้วย "ฉันแนะนำว่าคุณอย่าขยับ คุณยิ่งขยับแรง มีดก็ยิ่งแทงลึกขึ้น"

"ฮือๆๆ——” มู่เวยเวยเจ็บจนตัวสั่น เหงื่อเม็ดใหญ่ไหลออกมาจากหน้าผาก เมื่อรู้สึกตัวขึ้นมาก็ต้องทนรับความเจ็บปวดจากการผ่าตัดเช่นนี้ คลอดลูกยังง่ายกว่าเป็นหมื่นๆ เท่า

ตอนคลอดลูกเจ็บแทบตายก็จริง แต่ด้วยในใจความปรารถนาในการตั้งครรภ์ ไม่ทำก็ไม่ได้ การไม่คลอดก็หมายความว่าเด็กอาจขาดอากาศหายใจและเสียชีวิตได้ แต่ตอนนี้ มู่เวยเวยถูกบังคับทั้งหมด บวกกับความกลัวภายในใจ ความเจ็บปวดนี้จึงเพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่าตัว การประหารด้วยวิธีหลิงฉือ (แล่เนื้อเป็นชิ้นๆ จนกว่าจะตาย) เป็นอย่างไร เธอได้เข้าใจอย่างแท้จริงแล้ว

เวลาผ่านไปช้าราวกับว่ามันหยุดนิ่ง มูเวยเวยรู้สึกได้ว่าแขนขวาของเธอไม่มีความรู้สึกใดๆ หน้าต่างด้านตรงข้ามพร่ามัวเล็กน้อย จนกระทั่งมืดมิดลงไป

เธอเจ็บปวดจนหมดสติไปแล้ว

กวินมองเธออย่างเหยียดหยาม การลงมือของเขาเร็วมาก ก็เอาชิปในเนื้อออกมาแทบหมด บอดี้การ์ดปล่อยมือ มู่เวยเวยก็ล้มลงกับพื้นอย่างอ่อนปวกเปียก

"เอาผ้าพันแผลให้เธอหน่อย จากนั้นก็ลากออกมา" กวินนำชิปออกมาจากห้องผู้ป่วย หมอที่อยู่ข้างๆ ก็รีบเข้าไปจัดการอย่างเร่งด่วน

เย่ฉ่าวเฉินที่ตามหลังไปก็เห็นจุดสีแดงหยุดลง ขยายภาพดูก็เห็นว่าที่นั่นเป็นโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง อดไม่ได้ที่จะกระวนกระวายใจ

ใครป่วย? เวยเวยหรือลูก? ทำไมสามสี่ชั่วโมงแล้ว จุดสีแดงก็ไม่ขยับสักนิ้วหนึ่ง นี่มันผิดปกติมาก หรือว่าจะเกิดเรื่องแล้ว?

เปลือกตาทั้งสองข้างกระตุกทันที เย่ฉ่าวเฉินสั่งให้คนขับเร่งความเร็ว สุดท้ายมาถึงโรงพยาบาลเอกชนก่อนมืด สังเกตข้างนอกไม่กี่นาที ทุกอย่างปกติมาก อีกทั้งยังไม่พบบอดี้การ์ดที่คอยสังเกตการณ์ด้านนอกด้วย

เย่ฉ่าวเฉินเป็นเป้าหมายที่ชัดเจนเกินไป พูดกับเหยี่ยวราตรีที่อยู่ด้านหน้าว่า "เข้าไปดูหน่อย"

"ครับ เจ้านาย"

ไม่กี่นาทีเหยี่ยวราตรีก็วิ่งเข้ามา เคาะกระจกหน้าต่างรถแล้วพูดว่า "เจ้านาย ด้านในปกติมาก ไม่พบอะไรผิดปกติเลย"

เย่ฉ่าวเฉินหยิบโทรศัพท์และเดินไปที่ล็อบบี้ของโรงพยาบาล จอแสดงผลGPS ตำแหน่งของมู่เวยเวยอยู่ที่ชั้นหนึ่ง

เกือบจะพลบค่ำ ในห้องโถงมีคนน้อยมาก ว่างเปล่า ใจของเย่ฉ่าวเฉินก็ร้อนรนทันทีทันใด ต้องเกิดเรื่องแล้วอย่างแน่นอน

เมื่อกำลังมองหาใครสักคนอย่างร้อนใจ หมอคนหนึ่งก็เดินเข้ามา มองเย่ฉ่าวเฉินสองสามที จึงถามอย่างสงสัยว่า "มิทราบว่า คุณเย่เย่ฉ่าวเฉินใช่ไหม? "

ฝีเท้าที่เร่งรีบของเย่ฉ่าวเฉินหยุดลง โผเข้าไปหาหมอ "ใช่ฉันเอง"

"มีคนให้เอาอันนี้ส่งมอบให้คุณ" หมอหยิบถุงพลาสติกใสออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ในถุงมีชิปเล็กๆ อยู่ด้านบนยังมีเลือดแดงสดที่แข็งตัวไปแล้ว

สมองของเย่ฉ่าวเฉิน"บูม"ว่างเปล่าไป รับถุงพลาสติกใสมาอย่างสั่นเทา เจ็บปวดใจราวกับมีคนเอามีดมาแทง

"ยังมีอันนี้ คนคนนั้นเอาให้คุณดู" หมอนำวิดีโอในโทรศัพท์ของตนเองส่งให้เขา

เย่ฉ่าวเฉินหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่จะกดปุ่มเล่น บนจอปรากฏภาพแรกคือมู่เวยเวยหมดสติอยู่ สีหน้าซีดเผือด บนแขนพันด้วยผ้าก๊อซ

จากนั้นก็ปรากฏภาพ ชายสวมหน้ากากสีเงินปรากฏในฉาก ด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้ายและประสบความสำเร็จในดวงตาของเขา "Hi คุณเย่ที่เคารพ นี่น่าจะเป็นครั้งที่สองที่เราได้เจอกัน จะแนะนำคุณให้อย่างหนึ่ง อยู่ให้ห่างฉันหน่อย มิเช่นนั้นครั้งต่อไปคุณอาจจะได้เห็นศพของผู้หญิงคนนี้ ฉันบอกแล้วว่า แค่ต้องการตามหาสมบัติ ฉันก็จะปล่อยเธอกับลูกของคุณกลับไป ฉะนั้น ควรจะทำอะไร คุณก็ไตร่ตรองด้วยตนเองเถอะ"

วิดีโอสั้นมาก เย่ฉ่าวเฉินเห็นใบหน้าที่ชั่วร้ายของใครบางคนเสร็จก็กลับไปมองที่มู่เวยเวย มีดเล่มนั้นหมุนบิดไปมาอยู่บนทรวงอก

"สรุปแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้น? " เย่ฉ่าวเฉินกัดฟันถามหมอ

หมอถูกรัศมีความดุร้ายของเขาทำให้ตื่นกลัว หยิบโทรศัพท์มือถือจากเขาอย่างระมัดระวังและพูดว่า "มีคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาในตอนเช้า มัดผู้หญิงคนหนึ่งมาทำCT ทั้งตัว หลังจากพบสิ่งที่อยู่บนไหล่ของเธอ ก็ใช้มีดผ่าตัดผ่าตัดแขนของเธอทั้งยังมีสติอยู่ เพื่อเอาของอันนั้นออกมา ไอ๊หยา ฉันเป็นหมอเคยเห็นความเจ็บปวดมาทั้งหมด ยังไม่เคยเห็นคนป่าเถื่อนแบบนี้มาก่อนเลย……”

"พูดเรื่องไร้สาระน้อยๆ หน่อย" เย่ฉ่าวเฉินพูดตัดบทเขาอย่างพาลๆ

หมออดไม่ได้ที่จะก้าวถอยหลัง กลืนน้ำลายและพูดตะกุกตะกักว่า "จากนั้น ผู้หญิงคนนั้นก็หมดสติไป หมอของเราฆ่าเชื้อและพันผ้าพันแผลให้เธอ ต่อมาชายที่สวมหน้ากากก็เอาของสิ่งนี้ให้ฉัน บอกว่าคนที่ชื่อเย่ฉ่าวเฉินต้องมาตามหาอย่างแน่นอน ให้ฉันเอารูปให้คุณดู……สุดท้าย พวกเขาก็ลากผู้หญิงที่หมดสติคนนั้นออกไปจากโรงพยาบาล"

หน้าอกของเย่ฉ่าวเฉินยุบพองขึ้นลง ไหล่ของเขาที่เพิ่งได้รับบาดเจ็บ เขารู้ดีว่าการเอาอะไรออกจากเนื้อโดยไม่ต้องใช้ยาชามันเจ็บปวดแค่ไหน คาดไม่ถึงว่าเวยเวยจะได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ ใจของเขาเจ็บปวดมากยิ่งขึ้น

"งั้น ไม่มีอะไรแล้ว ฉันไปก่อน ฉันยังต้องไปตรวจคนไข้" หมอพูดอย่างกลัวๆ ต้องการจะเดินจากไป เขาไม่กล้าเข้าไปยุ่งกับคนเหล่านี้จริงๆ

"เดี๋ยว" เย่ฉ่าวเฉินตวาดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น หมอกลัวจนหลังพิงกำแพง แล้วโบกไม้โบกมือกล่าวว่า "ไม่เกี่ยวข้องกับฉันนะ ฉันไม่รู้จักพวกเขาด้วยซ้ำ"

"พวกเขาไปทางไหน? มีประมาณกี่คน? " เย่ฉ่าวเฉินดวงตาสีแดง ถามหมอผู้บริสุทธิ์อย่างดุดัน

หมอถูกทำให้ตกใจไม่เบา "พวกเขาไปทางฝั่งเหนือ มีกี่คนไม่รู้ ที่เข้ามาในโรงพยาบาลประมาณเจ็ดแปดคน"

"พบเด็กไหม ประมาณครึ่งขวบ"

"ไม่มีนะ ไม่มีเด็ก เป็นผู้ใหญ่ทั้งหมด"

เย่ฉ่าวเฉินสูดหายใจอย่างแรง ยังดีที่เด็กไม่ได้เห็นกลิ่นคาวเลือดเช่นนี้

เดินออกไปจากโรงพยาบาล ในสมองของเย่ฉ่าวเฉินก็เต็มไปด้วยท่าทางหมดสติของเวยเวย ฝ่าเท้าลอยอ่อนแรง ตอนลงบันไดก็เกือบล้มลงไป โชคดีที่เหยี่ยวราตรีตาไวมือไว ช่วยพยุงเขาไว้ได้

"เจ้านาย คุณเป็นอย่างไรบ้าง" เหยี่ยวราตรีถามอย่างเป็นห่วง

เย่ฉ่าวเฉินกุมหน้าอกของตนเอง มันจะเจ็บเจียนตายที่นั่น เขาส่ายหัวและพูดเบาๆ ว่า "ฉันไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไร"

ปากบอกว่าไม่เป็นไร แต่เหยี่ยวราตรีก็ไม่เชื่อ บาดเจ็บจากการถูกยิงที่ไหล่ยังไม่หายดี แล้วก็เร่งการเดินทางทั้งวันทั้งคืนไม่หยุดหย่อน หากไม่ใช่ว่ากลัวคนขับจะต้านทานไม่ไหว เย่ฉ่าวเฉินอาจจะอยู่บนท้องถนนเป็นเวลา 24 ชั่วโมงเลย

"เจ้านาย คุณพักสักนิดเถอะ คุณผู้หญิงกับคุณชายน้อยต้องไม่เป็นไรอย่างแน่นอน คุณอย่ากังวลเกินไปเลย รักษาอาการบาดเจ็บให้ดีจะตามหาพวกเขาได้เร็วขึ้นนะ" เหยี่ยวราตรีไม่เคยก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของเจ้านาย แต่ตอนนี้เห็นท่าทีอย่างนี้ของเย่ฉ่าวเฉิน สุดท้ายก็อดที่จะกล่าวเตือนไม่ได้

เย่ฉ่าวเฉินส่ายหัว กล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้ารันทดอย่างที่สุด "เหยี่ยวราตรี คุณไม่เข้าใจ ชีวิตของคนที่สำคัญที่สุดสองคนในชีวิตของฉันอยู่ในมือของคนอื่น ฉันจะนอนหลับได้อย่างไร? ฉันแทบรอไม่ไหวที่จะแลกชีวิตของตนเองเพื่อพวกเขา"

"เจ้านาย……” เหยี่ยวราตรีเป็นชายที่ไม่ประณีต ไม่สามารถปลอบโยนคนได้ แต่ไหนแต่ไรไม่เคยเห็นเย่ฉ่าวเฉินอ่อนแอเช่นนี้ เดิมทีก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไร คงจะดีถ้าจางเฮ่ออยู่ที่นั่นในเวลานี้

เย่ฉ่าวเฉินมองขึ้นไปที่ภูเขาที่หลับใหลในตอนกลางคืน ไม่รู้ว่าตอนนี้มู่เวยเวยอยู่ที่ไหน เขาเสียใจเล็กน้อย รู้อย่างนี้ควรจะทำภาพที่ซ่อนสมบัติให้มีรายละเอียดมากขึ้นกว่านี้ กำหนดเฉพาะยอดเขาบางลูก เช่นนั้นเขาก็แค่เฝ้ารอดู แต่ไม่ใช่มืดรอบด้านเหมือนตอนนี้ ไม่รู้อะไรเลยแม้แต่น้อย

ยืนด้วยหัวใจที่หนักอึ้งอยู่นาน เย่ฉ่าวเฉินจึงพูดว่า "หาโรงแรมใกล้ๆ วางแผนรับมืออีกครั้ง"

คิ้วที่ขมวดของเหยี่ยวราตรีก็คลายลงมาก "ครับ เจ้านาย"

เย่ฉ่าวเฉินยอมรับว่าตนเองร้อนใจมาก เลยทำให้คนข้างหน้าตึงเครียดเกินไป จนกระทั่งพวกเขาสงสัยในตัวเวยเวย มันไม่มีประโยชน์ที่จะต้องกังวลเกี่ยวกับสถานการณ์นี้ในตอนนี้ ทำได้แค่ใจเย็นลงมาเท่านั้น แล้วค่อยๆ วางแผนไป

จริงๆ แล้วเขาต้องการเจรจากับอีกฝ่ายมากกว่า เปลี่ยนเป็นจับเขาไปเป็นตัวประกัน ทรมานอย่างไรก็ได้ เขารับได้ทั้งหมด แต่ฝ่ายตรงข้ามเดิมทีจะไม่ให้โอกาสใดๆ

ตอนกลางคืน

เหยี่ยวราตรีอยู่ที่ห้องแอบโทรหาจางเฮ่อ ปกติแล้วเป็นชายที่มีจิตใจแข็งแกร่งคนหนึ่ง เวลานี้กลายเป็นลูกสมุนตัวเล็กๆ "พี่ ถ้าทางด้านคุณนั้นไม่มีเรื่องอะไรก็รีบมาที่นี่ ฉันไม่สามารถเข้าใจอารมณ์ของเจ้านายได้ ตอนเขาเศร้าฉันไม่สามารถปลอบโยนได้"

จางเฮ่อก็กลุ้มใจ "ฉันก็อยากไปมาก แต่ว่าเจ้านายไม่ให้ไป ทางด้านนี้ยังมีฉู่เซวียนนะ"

"งั้นจะทำอย่างไรดี ไอ๊หยา ฉันกลัวว่าเขาจะปลงไม่ตกจริงๆ ……”

"คุณพูดเหลวไหลอะไร ไม่รู้จักเจ้านายหรือไง จะปลงไม่ตกได้อย่างไร" จางเฮ่อหยุดไปชั่วขณะแล้วถามว่า "สรุปวันนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น? "

เหยี่ยวราตรีเล่าสั้นๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น สุดท้ายก็พูดว่า "ในตอนนั้นคุณไม่เห็นท่าทีของเจ้านาย ฉันรู้สึกสงสารเหลือเกิน"

จางเฮ่อถอนหายใจอย่าจนปัญญา เขาเข้าใจว่าความรักของเย่ฉ่าวเฉินที่มีต่อมู่เวยเวยนั้นลึกซึ้งเพียงใด ตอนนี้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น กลัวว่าเขาจะยิ่งโทษตัวเอง

"พี่ สรุปคุณพูดมาสิ ฉันต้องปลอบเจ้านายอย่างไร? ต้องเอาเหล้าให้เขาสักขวดไหม? ไม่ได้บอกว่าความเมาจะบรรเทาความเศร้าได้เหรอ? "

"คุณไสหัวไปเลย เจ้านายยิ่งดื่มเหล้าในใจเขาก็ยิ่งเป็นทุกข์ได้ คุณอย่าทำอะไรเหลวไหล ฉันจะลองโทรหาเจ้านายดู"

เหยี่ยวราตรีรับทราบอย่างเกรงกลัว "ครับๆ พี่ งั้นฉันวางสายแล้ว คุณรีบไปปลอบใจเจ้านายเถอะ"

"อืม วางสายก่อน"

จางเฮ่ออยู่ห่างไกลจากเมืองAได้วางโครงเรื่องในใจไว้มากมาย จึงต่อสายโทรหาเย่ฉ่าวเฉิน

"มีเรื่องอะไร? " เสียงของเย่ฉ่าวเฉินซึมเศร้าและอ่อนแรง จางเฮ่ออดไม่ได้ที่จะใจสั่นเล็กน้อย นี่เหมือนสูญเสียจิตวิญญาณไป

"คุณชาย คุณสบายดีไหม? "

"ฉันไม่เป็นไร คุณมีเรื่องอะไรหรือเปล่า? "