บทที่ 249 : เด็กน้อยเชื่อฟังนะ เรียกพ่อ

แสงยามเช้าส่องเข้ามาทางหน้าต่าง สาดส่องคนสองคนที่ร่างหนึ่งใหญ่ร่างหนึ่งเล็ก อบอุ่นเช่นนั้น เต็มไปด้วยความรักเช่นนั้น ในเวลาสั้นๆ ในใจเย่ฉ่าวเฉินก็รู้สึกอบอุ่น

นี่คือชีวิตที่เขาต้องการมาตลอด แม้ว่าจะมีข้อบกพร่องเล็กๆ น้อยๆ แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางความงดงามของเธอได้เลย

เด็กน้อยพบว่าเขาอยู่ จึงเงยหน้ามองเขา แล้วสอนแม่สุมกองไม้ต่อ

"เราควรทานข้าวเช้าได้แล้วนะ" เย่ฉ่าวเฉินยิ้มแล้วพูดอย่างอ่อนโยน

มู่เวยเวยได้ฟังน้ำเสียงของเขา ก็เงยหน้าแล้วยิ้มอย่างสดใสไปทางเขา ในพริบตา ความหงุดหงิดทั้งหมดก็ถูกทำให้สงบลง

เย่ฉ่าวเฉินเดินไปข้างหน้าแล้วพยุงเธอขึ้นมาจากพื้น "ทานข้าวเช้า"

มู่เวยเวยพยักหน้าหนักๆ "อืม ทานข้าว"

เด็กน้อยไม่มีความสุข ก้าวไปข้างหน้าแล้วลากมืออีกข้าง พูดออดอ้อนว่า "แม่ อุ้มๆ"

ไม่รอให้มู่เวยเวยได้พูด เย่ฉ่าวเฉินก็พูดว่า "แม่ไม่มีแรงแล้ว มาฉันอุ้มคุณเอง? "

"ไม่เอา" เด็กน้อยปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

เย่ฉ่าวเฉินไม่คล้อยตามให้อารมณ์ของเขาเหมือนแต่ก่อน แต่เปลี่ยนเป็นวิธีการสื่อสารเป็นเข้มแข็งขึ้น "งั้นคุณก็เดินตามหลังไป คุณเดินได้แล้วไม่ใช่เหรอ? "

เด็กน้อยโกรธหน้ามุ่ย ทว่าไม่ยอมปล่อยมือมู่เวยเวย

เย่ฉ่าวเฉินพูดต่อว่า "ตอนนี้คุณโตแล้ว น้ำหนักก็มากขึ้น แม่อุ้มคุณก็จะเหนื่อยมาก ให้คุณเลือกสองทาง หนึ่งคือเดินไปเอง สองคืนฉันอุ้มคุณไป เลือกหนึ่งอย่าง"

เด็กน้อยลังเล ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตัวเลือก หรือคิดถึงความหมายของคำพูดเมื่อกี้นี้ของเย่ฉ่าวเฉิน

เย่ฉ่าวเฉินไม่ยอมแพ้ เขาคิดดีแล้ว ว่าจะไม่คล้อยตามอารมณ์ของเขาอีก โดยเฉพาะเมื่อเห็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ เขารู้สึกว่าตนเองต้องพูดให้ชัดเจนกับเจ้าเด็กน้อยคนนี้

แต่ว่า เขายังไม่ถึงหนึ่งขวบ ที่ตนเองพูดไป เขาจะฟังเข้าใจจริงๆ ใช่ไหม?

"คิดได้แล้วหรือยัง? " เย่ฉ่าวเฉินถามเขาอย่างจริงจัง

เด็กน้อยมองไปที่เขาอย่างเย่อหยิ่ง ยื่นสองมือออกไปอย่างไม่เต็มใจ ไม่ได้อยากคืนดีกับเขา ที่สำคัญเดินไปก็เหนื่อย เขายังเรียนรู้ได้ไม่ดีมาก

ดวงตาของเย่ฉ่าวเฉินแสดงรอยยิ้มที่ประสบความสำเร็จ เดิมทีเจ้าเด็กคนนี้พูดดีๆ เพราะๆ จะไม่ยอมทำตาม

ก้มตัวไปอุ้มเด็กน้อยตัวนุ่มนิ่มขึ้นมาด้วยมือเดียว เขี่ยจมูกเล็กๆ ของเขา "ทำไมคุณถึงเอาใจยากขนาดนี้? ทำให้ฉันเหมือนต้องทำตามลูกชาย"

เด็กน้อยปากเบ้หันหน้าหนี เชอะ จากก้นบึ้งหัวใจบอกว่าไม่ชอบคุณก็เท่านั้น

"ไป ทานข้าวกัน" เย่ฉ่าวเฉินจูงมือมู่เวยเวยอีกข้างหนึ่งอย่างพึงพอใจ แล้วเดินไปทางห้องอาหาร

คำนึงถึงความปลอดภัยของเด็ก ในชั้นหนึ่งห้องเด็กอ่อนเป็นห้องที่มีแสงแดดส่องถึงจะดีที่สุด มู่เวยเวยอาศัยอยู่ที่นี่โดยไม่ต้องขึ้นลงบันได เขาออกสะดวกสบายมาก

อาหารเช้าอุดมสมบูรณ์มาก ฉินหม่าทำซุปบำรุงให้มู่เวยเวยอย่างสุดความสามารถ

"มา อ้าปาก" เย่ฉ่าวเฉินป้อนข้าวให้มู่เวยเวยก่อนตามปกติ "นี่คือโจ๊กข้าวเหนียวที่ต้มโดยฉินหม่า ด้านในมีพุทราจีนกับถั่วลิสงด้วย บำรุงเลือดดูแลผิวพรรณ"

เด็กน้อยที่นั่งอยู่ข้างๆ เมื่อดื่มนมหมด ก็อ้าปากกินโจ๊กที่ฉินหม่าป้อน

พ่อบ้านหวังรีบเดินเข้ามา โค้งตัวพูดว่า "คุณชาย คุณชายมู่มา"

เย่ฉ่าวเฉินเบ้ปาก "เขามาทำไม? "

"ฉันมาดูน้องสาวกับหลานชายฉัน ทำไม? ต้องให้คุณอนุญาตด้วยเหรอ? " คนยังมาไม่ถึงเสียงก็มาก่อนเลย ต่อมา ที่เห็นในตอนนี้มู่เทียนเย่สวมเสื้อโค้ตยาวสีเทา ในมือมีของขวัญหนึ่งอัน

เย่ฉ่าวเฉินชำเลืองมองเขา คีบเต้าหู้หนึ่งชิ้นใส่ปากมู่เวยเวย มู่เทียนเย่นั่งข้างๆ เด็กน้อย พูดกับพ่อบ้านหวังอย่างปกติมากว่า "เอาโจ๊กให้ฉันถ้วยหนึ่งสิ ขอบคุณ"

"ครับ คุณชายมู่"

"อยากกินเองก็ไปตักเองสิ มาชี้นิ้วใช้คนจองฉันทำไม? " เย่ฉ่าวเฉินพูดถากถางเขา

พ่อบ้านหวังหัวเราะ รู้ว่าคุณชายล้อเล่น แล้วเดินเข้าห้องครัวไป

มู่เทียนเย่ทำเป็นมองไม่เห็นเขา วางเครื่องบินบังคับไว้ด้านหน้าเด็กน้อย "เจ้าตัวเล็ก ไหนเรียกลุงสิ"

เด็กน้อยหยิบเครื่องบินบังคับมาอย่างมีความสุข เรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่า "ลุง"

"ว่านอนสอนง่ายเจ้าหลานชาย" มู่เทียนเย่ยื่นมือไปลูบศีรษะน้อยๆ ของเขา

เย่ฉ่าวเฉินอิจฉาสิ่งนี้มาก เด็กคนนี้ทักทายทุกคนอย่างเชื่อฟัง เพียงแต่ไม่เรียกเขาว่า"พ่อ"เท่านั้นเอง

พ่อบ้านหวังวางอาหารไว้ตรงหน้ามู่เทียนเย่แล้วออกไป คนมาทีหลังก็ไม่เกรงใจ หยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วก็กิน

"บ้านคุณไม่มีคนทำกับข้าวเหรอ? จึงวิ่งมาบ้านฉันแต่เช้าเพื่อกินข้าว" เย่ฉ่าวเฉินใช้คำพูดต่อว่าด้วยจิตใจที่ไม่สงบ

มู่เทียนเย่พูดอย่างมั่นใจว่า "ใครบอกว่าฉันมากินข้าวล่ะ? ชัดเจนว่าฉันเอาของเล่นมาให้หลานชายต่างหาก"

"งั้นตอนนี่ส่งให้เสร็จแล้ว คุณก็ไปได้แล้ว"

"เย่ฉ่าวเฉิน ทำไมฉันพบว่ายิ่งนานวันคุณยิ่งใจแคบ นี่คือบ้านของคุณ มันไม่ใช่บ้านของหลานชายฉันเหรอ? ตอนนี้คุณไม่พูดอะไร เดี๋ยวฉันก็จะไปอยู่แล้ว"

"ฉันให้คุณไสหัวไป อย่ามาพูดอะไรกลับตาลปัตร"

"นี่! วันนี้ถ้าไม่เจอคุณจะอารมณ์เสียไหม เด็กน้อย มา ลุงจะพากลับบ้านของคุณ ไม่อยู่ที่นี่แล้ว"

เย่ฉ่าวเฉินโมโห "คุณอย่ามาแตะต้องเขา นั่นคือลูกชายของฉัน"

มู่เทียนเย่พูดแทงใจเขา "เหรอ? งั้นทำไมฉันไม่เคยได้ยินเขาเรียกคุณว่าพ่อเลยล่ะ"

ประโยคนี้ทำให้เย่ฉ่าวเฉินกระอักเลือด วางถ้วยในมือลง มองด้วยความโกรธ "มู่เทียนเย่ คุณมาแต่เช้าเพื่อมาทะเลาะกับฉันใช่ไหม"

"คุณให้คุณค่ากับตัวเองมากเกินไปแล้ว เวลาของฉันมีค่าขนาดนั้น ทำไมต้องเอามาสิ้นเปลืองด้วยล่ะ? " มู่เทียนเย่กินอย่างใจเย็น

"คุณไม่มีเรื่องอะไรก็รีบไสหัวไป ตระกูลเย่ไม่ต้อนรับคุณ"

"ถ้าไม่ใช่ว่าน้องสาวฉันกับหลานชายฉันอยู่ที่นี่นะ คุณคิดว่าฉันเต็มใจที่จะมาเหรอ? คุณจะใช้เกี้ยวแปดคนหามมาหามฉัน ฉันก็ไม่มาหรอก"

"ชิ! เกี้ยวแปดคนหามที่ฉันจะหามก็คือเวยเวย หามผู้ชายอย่างคุณ ฉันไม่เห็นจะน่าสนใจเลย"

สองคนนี้ว่ากันไปว่ากันมา ดูเหมือนเหตุการณ์รุนแรง แต่อาหวังที่ยืนอยู่ด้านนอกกับฉินหม่าที่ป้อนข้าวเด็กน้อยก็รู้ดี คาดว่าสองคนนี้จะไม่ทะเลาะกันขึ้นมา

หวนคิดไปเมื่อหนึ่งปีก่อน สองคนนี้ต่อสู้กับประหนึ่งน้ำกับไฟ ต้องการให้อีกฝ่ายตาย ถึงอย่างไรพวกเขาก็ไม่เคยคิดว่า วันหนึ่งพวกเขาสองคนจะนั่งกินข้าวโต๊ะเดียวกัน

นี่คือเรื่องที่ไม่กล้าจะคิดเมื่อหนึ่งปีก่อน ทว่าเพราะการปรากฏตัวของมู่เวยเวยและเจ้าตัวน้อย จึงได้เป็นจริงขึ้นมา

ตั้งแต่เรื่องส่วนตัวไปจนถึงงาน หลังจากที่ต่างฝ่ายต่างได้รับการเหน็บแนม ท้ายที่สุดก็คุยในเรื่องเฉพาะเจาะจง

"ทางด้านนั้นคุณไม่ได้ข่าวของกาวินเลยเหรอ? " หลังจากที่มู่เทียนเย่กินอิ่มแล้ว เช็ดปากเสร็จก็อุ้มเด็กขึ้นมา แล้วถามออกไป

เย่ฉ่าวเฉินหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งจากโต๊ะอาหาร เช็ดมุมปากของมู่เวยเวยเบาๆ "เหยี่ยวราตรีนำคนค้นหาอย่างเต็มกำลัง เพียงแต่เราไม่รู้จักหน้าตาของเขา ดังนั้นโดยพื้นฐานแล้วก็เหมือนงมเข็มในมหาสมุทร มีโอกาสเลือนราง ทางด้านนั้นของคุณล่ะ? "

"ก็เหมือนกันกับคุณ"

"เรารื้อถอนซ่องโจรของเขา ทำลายรากฐานของเขาในหลายปีที่ผ่านมา ถ้าเขารู้ว่าเราทำเรื่องเหล่านี้ แน่นอนว่าเขาต้องโกรธและอับจนกลับมาหาโอกาสแก้แค้นเป็นแน่"

มู่เทียนเย่พยักหน้าเบาๆ อย่างเคร่งขรึม "ถูก ฉันก็คิดแบบนี้ ดังนั้นต้องเพิ่มกำลังคุ้มกัน เน้นหนักไปที่เวยเวยกับลูก ไม่ให้เขาทำแผนชั่วสำเร็จได้อีก"

"คุณวางใจเถอะ ตราบใดที่พวกเขาไม่ออกไปจากคฤหาสน์หลังนี้ ใครก็ไม่สามารถทำร้ายพวกเขาในอาณาบริเวณฉันได้"

"อืม อย่างนี้ก็ดี"

เย่ฉ่าวเฉินกับมู่เทียนเย่ปรึกษากันแล้ว นอกเหนือจากการไปโรงพยาบาลเพื่อการตรวจที่จำเป็น มู่เวยเวยก็อยู่คฤหาสน์ตระกูลเย่เพื่อพักฟื้นตลอด จนกว่าร่างกายเธอจะฟื้นตัว จนกว่าแสงแห่งความหวังจะปรากฏขึ้นอีกครั้ง

และเด็กน้อย ตอนนี้เขายังเล็กอยู่ เย่ฉ่าวเฉินไม่ต้องการให้เขาปะทะกับชาวโลกก่อนเวลาอันควร โดยเฉพาะตาคู่นี้ จะทำให้เกิดความโกลาหลแน่นอน

"ใช่แล้ว พรุ่งนี้เสี่ยวซีหร่านจะเชิญหมอจากอเมริกามาที่เมืองA นัดไว้ดีแล้ว เมื่อถึงเวลาก็พาเวยเวยไปที่โรงพยาบาลได้โดยตรง เราเจอกันที่โรงพยาบาลเลย บ่ายสามโมง อย่าลืมล่ะ"

เย่ฉ่าวเฉินมองไปที่เขาอย่างดูถูก "เรื่องสำคัญแบบนี้จะลืมได้อย่างไรล่ะ? "

"ใครจะรู้ล่ะ" มู่เทียนเย่พูดคำนี้จบ ก็อุ้มเด็กขึ้นมาแล้วเดินไปด้านนอก "เด็กน้อย ลุงจะไปสอนคุณว่าเครื่องบินบังคับนี้เล่นอย่างไร"

เย่ฉ่าวเฉินมองตามหลังเขาไปอย่างอิจฉา ถอนหายใจในใจ

มู่เทียนเย่เดินถึงหน้าประตูก็หยุดเดิน "ใช่สิ คุณคิดชื่อของลูกคุณได้แล้วหรือยัง? นานแล้วนะ เรียกแต่เด็กน้อยๆ เป็นเด็กผู้ชาย ฟังแล้วดูบอบบางเกินไป"

"นึกไว้สองสามชื่อแล้ว เดิมทีก็รอเวยเวย……” เย่ฉ่าวเฉินกลืนคำพูดด้านหลังไป เขาต้องการตั้งชื่อลูกด้วยกันกับเวยเวย สาเหตุเป็นเพราะอาการป่วยของเธอ ก็เลยล่าช้าไป

สายตามู่เทียนเย่มิงไปที่เวยเวยในแสงยามเช้า ด้วยสายตาอบอุ่น"ตามใจคุณเถอะ จู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าเรียกเด็กน้อยก็น่าฟังดี"

"อืม"

ในห้องอาหาร เย่ฉ่าวเฉินกินข้าวเสร็จ ก็จูงมู่เวยเวยออกไปเดินเล่น มู่เทียนเย่เล่นกับเด็กน้อยบนสนามหญ้าเหมือนกับเด็กโต เครื่องบินบังคับกำลังบินขึ้นลงอยู่ในอากาศ ทุกๆ ครั้งที่บินลงและบินวนจะได้รับเสียงดีใจจากเจ้าตัวน้อย

เย่ฉ่าวเฉินไม่ยอมแพ้ บ่นกับมู่เวยเวยว่า "มู่เทียนเย่ชอบเด็กขนาดนี้ ตนเองกับเสี่ยวซีหร่านไม่คลอดมาเล่นสักคน มาแย่งลูกชายฉันทำไม"

มู่เวยเวยไม่ตอบกลับ มีรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าตลอด เธอดูสวยสดใสมากเช่นนี้ เหมือนเด็กสาวบริสุทธิ์คนหนึ่ง ทำให้คนอดไม่ได้ที่ต้องการทะนุถนอมเธอและดูแลเธอ

เวลาเที่ยง เย่ฉ่าวเฉินจ้องมองไปที่คนที่ยังอยู่ในบ้านของเขาแล้วพูดว่า "วันนี้คุณว่างขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนเสี่ยวซีหร่านเหรอ? "

มู่เทียนเย่ที่ดูเหมือนอยู่ในบ้านของตัวเอง นอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟา เด็กน้อยที่เหนื่อยล้าจากการวิ่งแล้วนอนหลับอย่างสงบอยู่ในอ้อมแขนของเขา อย่าว่าแต่ นอนแบบนี้เลย ทั้งคนโตและเด็ก มีบางอย่างที่คล้ายกันมาก

"เธอกลับเมืองSไปแล้ว" มู่เทียนเย่พูดอย่างกระชับตรงประเด็น

แป๊บเดียวเย่ฉ่าวเฉินก็เข้าใจได้ทันที ที่เขาว่างขนาดนี้ เดิมทีการอยู่คนเดียวน่าเบื่อเกินไป นึกถึงเรื่องที่ก่อนหน้านี้มู่ซื่อแย่งธุรกิจเขาไปถึงสองครั้ง เย่ฉ่าวเฉินก็ถามว่า "ฉันมีสองเรื่องที่คิดไม่ออก"

"ว่า"

เย่ฉ่าวเฉินถามอย่างสงสัย "การจัดถิ่นฐานให้กับเมืองสีเขียวสองโครงการนั้นฉันกับในเมืองพูดคุยกันดีแล้ว คุณฉกสองกิจการนี้ไปจากในมือฉันได้อย่างไร? "

มู่เทียนเย่หัวเราะ สายตาไม่ได้ละไปจากโทรศัพท์ "คุณมีคนในเมือง ฉันมีคนในมณฑล เราต่างอาศัยความสามารถ มีอะไรที่คิดไม่ออกล่ะ? "

ในใจเย่ฉ่าวเฉินรู้สึกระคายอย่างมาก ถึงแม้ว่าอยากจะรู้ว่าคนในมณฑลของเขาคนนั้นเป็นใคร แต่เย่ฉ่าวเฉินเป็นคนที่แบ่งแยกเรื่องส่วนตัวชัดเจน รู้ว่ามันไม่เหมาะสมที่จะถาม ดังนั้นจึงไม่ได้เอ่ยปากถาม

แม้ว่าความสัมพันธ์ของเขากับมู่เทียนเย่จะผ่อนคลายลงเล็กน้อย ทั้งหมดนั่นเป็นเพราะมู่เวยเวยกับเจ้าตัวน้อย ในเชิงธุรกิจ พี่น้องของตนยังต้องคิดบัญชี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงน้องเขยกับพี่เขยเลย?

เช่นนี้มู่เทียนเย่ใช้เวลาที่ตระกูลเย่ตลอดทั้งวัน เจ้าตัวเล็กเรียนรู้อะไรๆ ได้เร็วมาก เครื่องบินบังคับเล่นได้ลื่นไหลมาก

มู่เทียนเย่มองไปที่ดวงตาที่เป็นเอกลักษณ์คู่นั้น ถามเย่ฉ่าวเฉินที่อยู่ข้างๆ ว่า "เด็กน้อยหายตัวได้ใช่ไหม บินไปบินมาได้ใช่ไหม? มิฉะนั้นตาข้างหนึ่งจะเป็นสีม่วงได้อย่างไร"

เย่ฉ่าวเฉินนวดหัวคิ้วที่ปวด "คุณเดาถูก เขามีแววด้านนี้ให้เห็นอยู่แล้ว"

"อะไร? " มู่เทียนเย่รู้สึกประหลาดใจ

"จริงๆ คุณไม่รู้สึกว่าเขาโตเร็วกว่าเด็กในวัยเดียวกันเหรอ? อีกทั้งจู่ๆ เมื่อคืนนี้เขาก็ทะลุประตูเข้ามา แววตาก็ไม่เปลี่ยน และตัวเขาเองก็ไม่ได้รู้สึกว่าผิดปกติอะไร"

มู่เทียนเย่อ้าปากกว้าง "นี่เป็นไปได้ยังไง? ในกรณีที่ไปเรียนอนุบาล จู่ๆ เขาก็หายไปจู่ๆ ก็มาปรากฏตัว งั้นก็ทำให้ครูกับเด็กตกใจตายเหรอ"

เย่ฉ่าวเฉินขมวดคิ้วแน่น "ฉันยังกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ ฉันอยากจะคุยกับเขาดีๆ แต่เขาเด็กเกินไป ตนเองก็ยังพูดไม่คล่อง จะฟังฉันพูดเข้าใจได้อย่างไร? "

"งั้นก็รอให้เขาโตขึ้นหน่อย กลับกันตอนนี้เขาไม่ได้ออกไปไหน" มู่เทียนเย่ชะงักไป "เพียงแต่ว่า เขาต้องเล่นกับเด็กในวัยเดียวกัน อยู่กับคนโตอย่างพวกเราตลอด อย่างน้อยก็จะสนุกมากขึ้น"

"งั้นคุณก็รีบมีลูกไปเล่นเป็นเพื่อนเขาสิ"

มู่เทียนเย่คว้าหมอนที่อยู่ข้างๆ เขาและโยนมันใส่เขา "โอเค ฉันจะมีลูกเพื่อมาเล่นกับลูกชายคุณอะเหรอ? จะว่าไปแล้ว ถึงแม้ว่าฉันจะเตรียมตัวตอนนี้ เร็วที่สุดก็ต้องหนึ่งปีจึงจะคลอด ถึงเวลานั้นเจ้าตัวน้อยไม่รู้ว่าจะกลายเป็นอย่างไรแล้ว"

เย่ฉ่าวเฉินเงียบเป็นเวลานาน พูดช้าๆ และลึกซึ้งว่า "อันที่จริง ฉันหวังว่าเขาจะเป็นเด็กธรรมดาๆ คนหนึ่ง เติบโตอย่างเรียบง่าย ใช้ชีวิตนี้อย่างปลอดภัยและราบรื่น"

มู่เทียนเย่ได้ฟังคำพูดนี้ก็เงียบ

ตอนที่ไม่มีลูก พ่อแม่ทุกคนปรารถนาให้ลูกของตนเองมีทักษะศิลปะการต่อสู้ 18 ทักษะในอนาคตได้ แต่เมื่อมีลูกจริงๆ แล้วจะรู้ ตราบเท่าที่เขามีสุขภาพดีและมีความสุข นี่สำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด

"งั้นก็ตั้งชื่อให้เขาว่าผิงอัน" มู่เทียนเย่เสนอ มองไปที่เย่ฉ่าวเฉินอย่างดูหมิ่น เพิ่มเสริมประโยคหลังไปว่า "น่าฟังว่าเด็กน้อย"

ก็จริง เย่ฉ่าวเฉินไม่คัดค้าน

มู่เทียนเย่ยืนมือไปทักทายเจ้าตัวน้อย "เด็กน้อย มานี่เร็ว"

เจ้าตัวน้อยโยกย้ายส่ายสะโพกอันอ้วนตุ้ยนุ้ย

เดินโคลงเคลงไปมามายังตรงหน้าคุณลุง เงยหน้ายิ้มอย่างไร้เดียงสา

"ต่อไปจะเรียกคุณว่าผิงอัน ดีไหม? อ่านออกเสียงตามลุงนะ ผิง——อัน——"