บทที่ 251 : นอนหลับอย่างสงบ

ถึงเวลานอน ยังคงติดหนึบอยู่ข้างๆ มู่เวยเวยไม่ห่าง เย่ฉ่าวเฉินกล่าวอย่างจนปัญญาว่า "ผิงอัน ไปนอนด้วยกันกับพ่อมา"

ผิงอันมุดเข้าอ้อมกอดของมู่เวยเวยอย่างไม่มีความสุข แล้วหันหลังให้เขา

เย่ฉ่าวเฉินไม่ใช้ความแข็งกร้าว พูดโน้มน้าวต่อว่า "แผลแม่ยังไม่หายดี คุณขอนอนอยู่ข้างเธอจะสามารถไปรบกวนเธอได้ เชื่อฟังหน่อย คุณเด็กดีที่สุดในโลกเลย ใช่ไหม? "

มีอีกเหตุผลหนึ่งที่เย่ฉ่าวเฉินไม่ปล่อยให้เขานอนข้างๆ เวยเวย ตอนนี้ตัวเขายังไม่มีภูมิคุ้มกัน และตัวร่างกายเวยเวยเต็มไปด้วยยา จะไม่ดีต่อตัวเขา

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที ผิงอันก็ลุกออกมา จูบที่ผ้าก๊อซบนหน้าผากของมู่เวยเวย พูดว่า "แม่ หายไวไวนะ"

มู่เวยเวยพยักหน้าเหมือนเด็กๆ "อืม"

เย่ฉ่าวเฉินห่มผ้าให้เธอ ก้มลงไปจูบหน้าผากเธอ "นอนหลับฝันดีนะ ไม่สบายตรงไหนก็ตะโกนเรียกฉัน"

"อืม"

เย่ฉ่าวเฉินอุ้มผิงอันที่ไม่ค่อยเต็มใจมาที่ห้องรับแขก เตียงไม่ได้ใหญ่มาก แต่คนโตหนึ่งคนเด็กหนึ่งคนก็นอนพอ

"โอเค นอนได้แล้ว" เย่ฉ่าวเฉินเปิดผ้าห่มออกแล้วบอกให้เขาเข้าไปนอน

ทว่าผิงอันเบ้ปาก เขาไม่อยากนอนด้วยกันกับเย่ฉ่าวเฉิน

เย่ฉ่าวเฉินนั่งข้างเตียงมองเขา ถามอย่างจริงจังว่า "ผิงอัน ทำไมคุณเกลียดชังฉันขนาดนี้ล่ะ? "

ผิงอันมีความสับสนในดวงตาที่ประหลาดนั่น เขายังไม่ถึงหนึ่งขวบ เป็นแค่เด็กน้อยคนหนึ่ง จะเข้าใจความหมายของคำพูดเขาได้อย่างไรล่ะ?

"ช่างเถอะ ไม่ถามแล้ว เข้าไปนอนเถอะ"

ผิงอันหันตัวน้อยๆ มุดเข้าไปในผ้าห่ม

เย่ฉ่าวเฉินถอดรองเท้าแล้วขึ้นเตียง นอนอยู่ข้างๆ เขา เด็กตัวเล็กขนาดนี้ เขาก็เกรงว่าตนเองจะไปทับเขา

เพียงแต่ว่า นอนหลับแบบนี้ไม่น่าเบื่อเกินไปใช่ไหม? ในที่สุดก็มีเวลาให้พ่อลูกอยู่กันตามลำพัง อยากจะเชื่อมความสัมพันธ์กันก็ได้

แต่จะเชื่อมความสัมพันธ์กันอย่างไร? เย่ฉ่าวเฉินไม่รู้เรื่องอะไรเลย เขาไม่มีประสบการณ์ในการเป็นพ่อคน

ดวงตาของผิงอันเคลื่อนไหวไปมา ดูเหมือนไม่ง่วงเลยแม้แต่น้อย เย่ฉ่าวๆ เฉินคิดๆ ดู หยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อเปิดหน้าค้นหา พิมพ์ด้านบนว่า : วิธีสร้างความผูกพันกับลูกก่อนนอน

เล่นเกมกับลูก อันนี้ไม่ได้ เล่นเกมด้วยกัน เขาจะตื่นเต้นกว่าผู้ใหญ่

อาบน้ำอุ่นให้ลูก อันนี้เมื่อกี้ก็ทำไปแล้ว

เล่านิทานก่อนนอนให้ลูก……

อันนี้น่าลองดู เขาดูภาพยนตร์ในทีวี มีหลายฉากที่พ่อแม่นำนิทานมาเล่าให้เด็กฟังเพื่อส่งเขาเข้านอน

เย่ฉ่าวเฉินนำโทรศัพท์วางบนโต๊ะข้างเตียง ใช้มือลูบๆ ผมที่อ่อนนุ่มเหมือนปุยฝ้ายของเขา พูดอย่างอ่อนโยนว่า "เราพ่อลูกรู้จักกันมานานขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่นอนด้วยกัน อยากฟังนิทานก่อนนอนไหม? "

ผิงอันมองเขาอย่างสงสัย "นิทาน? " นิทานคืออะไร? เขาไม่เคยได้ยิน

หัวใจที่อ่อนนุ่มของเย่ฉ่าวเฉินก็ถูกสะกิดเล็กน้อย เขาโตขนาดนี้แล้ว ไม่รู้ว่านิทานคืออะไรเหรอ? แต่ก็ดี เขาจะได้เป็นคนแรกที่เล่านิทานให้ฟัง

"งั้นวันนี้ฉันจะเล่านิทานเรื่องการสร้างโลกของผานกู่ให้ฟัง" เย่ฉ่าวเฉินคิดๆ ดู แล้วเล่านิทานอย่างช้าๆ "สมัยโบราณกาล ก็คือนานมาแล้ว ไม่มีท้องฟ้าไม่มีแผ่นดิน ดาวเคราะห์ของเรามืดมิดไปหมด หลังจากผ่านไปยาวนานถึง 18,000 ปี……”

น้ำเสียงอ่อนโยนพลิ้วไหวอยู่ในห้อง นิทานยังเล่าไม่จบ เย่ฉ่าวเฉินก็เห็นดวงตาทั้งคู่ของเขาหลับไปแล้ว ขนตาโค้งงอนหนาภายใต้แสงไฟที่สาดส่อง เหมือนแปรงเล็กๆ สองอัน

ลมหายใจของเย่ฉ่าวเฉินเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำนมบนร่างกายของเขา หวานมาก ละมุนมาก

ครั้งแรกที่นอนข้างลูก เย่ฉ่าวเฉินรู้สึกตื้นตันใจจนพูดไม่ออก อยากมองเขาแบบนี้ไปตลอด จนเช้าเลย

เย่ฉ่าวเฉินกลั้นหายใจแล้วตั้งสมาธิสักพัก ภรรยาบนเตียงคนไข้ก็หลับไปแล้ว เย่ฉ่าวเฉินจูบหน้าผากลูกหนึ่งที แล้วปิดไฟเหนือศีรษะ

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่จูบเขา ทุกๆ คืนที่เขาหลับ เย่ฉ่าวเฉินก็จะเข้าไปดูเขา แล้วเดินไปจูบที่หน้าผากของเขา

กังวลว่าเขาจะเตะผ้าห่มตลอด เย่ฉ่าวเฉินนอนหลับตื้นมาก บางครั้งก็คลำๆ ผ้าห่มของเขาเพื่อดูว่าเขาเตะมันออกไปหรือเปล่า

ตีสามตีสี่ เย่ฉ่าวเฉินก็ไปคลำลูกที่อยู่ข้างๆ โดยจิตใต้สำนึก การคลำครั้งนี้ เขาก็ต้องตกใจตื่นทันที

เพราะผิงอันที่นอนอยู่ข้างๆ เขา หายไปแล้ว

เปิดไฟ เปิดผ้าห่มออกหมด ก็ไม่มี ดูใต้เตียงอีกที ก็ไม่มี

การเต้นของหัวใจพุ่งสูงขึ้นถึง 150 เย่ฉ่าวเฉินลงจากเตียงแล้ววิ่งออกไปนอกห้อง เมื่อคุณเห็นฉากตรงหน้า ก็แข็งทื่ออยู่กับที่

ภายใต้แสงจันทร์ เย่ฉ่าวเฉินก็เห็น ผิงอันนอนขดตัวลอยอยู่ที่เตียงคนไข้ของมู่เวยเวย นอนหลับสนิท

ถ้าคนอื่นมาเห็นฉากแบบนี้ คาดว่าจะต้องตกใจจนเป็นลมไป คิดว่าผีหลอก แต่เย่ฉ่าวเฉินไม่ใช่ เพราะว่าตัวเขาเองก็ปรากฏตัวต่อหน้าเตียงคนไข้ของคนบางคนเป็นประจำ แล้วก็ยังลอยอยู่ในอากาศอีก

เย่ฉ่าวเฉินถอนหายใจยาวอย่างโล่งใจ เดินไปข้างหน้าอย่างเงียบๆ ภายใต้สุญญากาศ คว้าผิงอันเข้ามาไว้ในอ้อมกอด ลองจับอุณหภูมิที่หน้าผากเขา ยังดีอยู่ ไม่เย็นมาก

เป็นอย่างที่คิดไว้แม่กับลูกมีความเชื่อมโยงกัน ตอนหลับก็อยากกลับไปอยู่ๆ ข้างๆ แม่

เพียงแต่ว่า ท่าทีของผิงอันนี้จะให้คนรู้ไม่ได้ มิเช่นนั้นเขาจะแปลกประหลาดในสายตาของคนอื่นเสมอ คำพูดที่รุนแรงยังนำพาให้เขาเจ็บปวดและทำร้ายเขาอย่างไม่ทีที่สิ้นสุด

อีกทั้งความแปลกประหลาดที่แฝงในตัวเขาต้องแข็งแกร่งกว่าเขาอย่างแน่นอน

กลัวว่าเขาจะลอยออกไปอีกครั้ง หลังจากขึ้นไปบนเตียงแล้ว เย่ฉ่าวเฉินก็จับมือน้อยๆ ของเขาไว้

ตลอดคืนนี้ เย่ฉ่าวเฉินได้นอนหลับอย่างเต็มที่ วันต่อมา เขาก็ถูกปลุกด้วยมือเล็กๆ คู่หนึ่ง

ลืมตาขึ้นมา ผิงอันก็มองเขาด้วยความโกรธจนหน้าแดงมาทางเขา มือยังดึงใบหน้าของเขา

"ทำไมเหรอ? " เย่ฉ่าวเฉินถามอย่างประหลาดใจ เช้าขนาดนี้ เขาจะทำให้พ่อคุณทูนหัวคนนี้ไม่พอใจได้อย่างไร

"ฉี่ๆ——”

"ห๊ะ? อ้อ ขอโทษๆ พ่อลืมไป" เย่ฉ่าวเฉินรีบลงจากเตียง อุ้มผิงอันที่อั้นฉี่ไว้ไปเข้าห้องน้ำ

ฉี่เสร็จแล้ว เย่ฉ่าวเฉินก็ใช้น้ำอุ่นล้างหน้าให้ผิงอัน ทำเป็นครั้งแรก เก้งก้างมาก หลายครั้งก็ทำแรงเกินไป เช็ดจนผิงอันเจ็บหน้า แต่ถ้อยคำของเขาก็น้อยเกินไป เดิมทีก็ไม่รู้จะคัดค้านอย่างไร

เมื่อสวมเสื้อผ้าอยู่

พ่อบ้านหวังก็เอาอาหารเช้ามาวางบนโต๊ะแล้วเตรียมจะออกไป เมื่อเห็นเย่ฉ่าวเฉินแต่งตัวผิงอันอย่างเงอะๆ งะๆ จึงพูดว่า "คุณชาย ต้องการให้ช่วยไหม? "

"ไม่ต้อง ฉันทำได้" แค่สวมเสื้อผ้าให้เด็กไม่ใช่เหรอ? จะมีอะไรยากล่ะ?

พ่อบ้านหวังยิ้มอย่างชื่นใจ แล้วออกไป

เวลานี้ ผิงอันถูกเย่ฉ่าวเฉินพลิกไปพลิกมาอย่างน่าสงสาร เวลาใส่เสื้อเชิ้ตก็ไม่รู้ว่าควรสวมหัวหรือแขนก่อน อีกทั้งกลัวทำแขนของผิงอันเจ็บ สักครู่ใหญ่ หลังเย่ฉ่าวเฉินก็มีเหงื่อออก จึงสามารถถูๆ ไถๆ ใส่เสื้อเชิ้ตให้ลูกได้

เดี๋ยวต้องบอกพ่อบ้านหวัง สองวันนี้เปลี่ยนและซักเสื้อผ้าเด็กต้องติดกระดุม เสื้อเชิ้ตแบบนี้ลำบากมาก

อุ้มลูกออกมาจากห้องรับแขก ผู้ดูแลกำลังปรับองศาเตียง สะดวกเธอต่อการทำความสะอาดให้มู่เวยเวย

เห็นสองคนพ่อลูก มู่เวยเวยก็ยิ้มหวานออกมา

ทานข้าวเช้าเสร็จ เย่ฉ่าวเฉินก็พูดอย่างจริงจังก่อนหมอจะมาตรวจ "เดี๋ยวพ่อต้องไปทำงาน คุณอยู่ที่นี่ห้ามซน อย่าวิ่งวุ่นวาย อย่าทำให้แม่โกรธ รู้ไหม? "

ตาคู่นั้นของผิงอันกะพริบปริบๆ ดูไร้เดียงสาและงงงวย

น่ารักเหลือเกิน เย่ฉ่าวเฉินเลยจำเป็นต้องไปกำชับจางเห่อ

"คุณชายคุณวางใจเถอะ คุณชายน้อยเชื่อฟังขนาดนี้ ไม่สร้างความวุ่นวายหรอก" จางเห่อพูดอย่างมั่นใจ

เย่ฉ่าวเฉินเบ้ปาก ขอให้เป็นเช่นนั้น

"คุณต้องระวังหนานกงเฮ่าด้วย อย่าให้เขาเข้าไปที่เตียงคนไข้"

"รับทราบ" จางเห่อจริงจังขึ้นมา หนานกงเฮ่า นั่นเป็นมือดีที่ก่อปัญหาเลย ถ้าไม่ใช่การขัดขวางจากเขา คุณชายกับคุณผู้หญิงก็ไม่ต้องทุกข์ทรมานเช่นนี้

แปดโมง หมอกับพยาบาลมาที่ห้องตรวจ เห็นดวงตาที่สดใสของผิงอัน ก็ยกย่องชื่นชมในใจ เป็นเด็กที่งดงามมาก เมื่อมองไปที่เย่ฉ่าวเฉิน ก็เพิ่มอีกประโยคว่า เขาเหมือนพ่อจริงๆ

หมอเก็บสายตาที่หลงใหล ถามอย่างอ่อนโยนว่า "เมื่อคืนรู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง? มีไม่สบายตรงไหนไหม? "

สีหน้ามู่เวยเวยมึนงง เย่ฉ่าวเฉินก็หันมาถามเธออีกครั้ง "เมื่อคืน นอนหลับดีไหม? "

มู่เวยเวยพยักหน้า "นอนหลับ ดี"

เย่ฉ่าวเฉินยิ้มอย่างอบอุ่น รอยยิ้มก็หายไปเมื่อเผชิญหน้ากับหมอ "เธอเข้านอนเร็ว สามทุ่มก็หลับแล้ว แล้วก็ไม่ได้บอกว่าไม่สบายตรงไหน"

"งั้นก็ดี อีกสักพักฉันจะให้พยาบาลมาเปลี่ยนยา"

"วันนี้ต้องให้กี่ขวด? "

"แปดขวด"

"เยอะขนาดนี้เลยเหรอ? "

หมอมองเขาแล้วพูดเรียบๆ ว่า "เมื่อคืนให้ไปสิบขวด มียาลดการอักเสบ มีวิตามินบำรุง คุณเย่วางใจเถอะ เราจะไม่สั่งยามั่วๆ หรอก"

เย่ฉ่าวเฉินไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับการแพทย์เลย ไม่อยู่ในอาชีพนี้ก็ไม่รู้ หมอพูดอย่างไรก็ว่าอย่างนั้น

หลังจากที่คนกลุ่มหนึ่งออกไป เย่ฉ่าวเฉินก็พูดกับมู่เวยเวยว่า "ฉันไปทำงานแล้ว เชื่อฟังหมอนะ เลิกงานฉันจะกลับมา"

มู่เวยเวยยิ้ม แล้วก็หันไปเล่นกับลูก

ฉับพลันเย่ฉ่าวเฉินก็เห็นสถานะของเขาในบ้านนี้จากนี้ไป ไม่สิ ไม่ใช่จากนี้ไป ตอนนี้ก็เห็นแล้ว เขาอยู่ด้านล่างสุดของห่วงโซ่อาหารแล้ว

นี่เป็นความกลุ้มใจที่มีความสุขจริงๆ

อย่างที่เย่ฉ่าวเฉินคาดเดาไว้ หลังจากที่เขาออกไป ผิงอันก็เริ่มกระโดดโลดเต้น วิ่งไปมาด้านในด้านนอกห้องผู้ป่วยไม่หยุด จางเห่อจับไม่อยู่ จำใจต้องติดตามอย่างใกล้ชิด

ผ่านพยาบาล หมอและคนไข้ เกือบทุกคนจะต้องหยุดมองเขาสองสามวินาที ผิงอันก็ไม่กลัว ใครมองเขา เขาก็มองตอบ ด้วยรอยยิ้มที่ใสซื่อบริสุทธิ์บนหน้าเขา ถามหน่อย ใครจะต้านทานรูปร่างหน้าตาอันหล่อเหลาเช่นนี้ได้? ด้วยเหตุนี้ทางที่ผิงอันมาก็เหมือนเข้าสู่ดินแดนที่ไร้มนุษย์ ตาคู่นั้นมองโน่นมองนี่อย่างประหลาดใจ แค่ชั่วโมงเดียว ก็ไปห้องผู้ป่วยทั้งชั้นแล้ว ศูนย์พยาบาล ห้องทำงานหมอก็ได้เข้าไปแล้ว นี่ยังได้รับคำชื่นชมมากมาย

และสิ่งที่จางเห่อทำได้ ก็คือเมื่อออกจากห้อง ก็โค้งตัวให้ทุกคนในห้องผู้ป่วย "ขอโทษนะครับ เด็กไม่รู้ภาษา รบกวนเลย"

เหลือเพียงห้องผู้ป่วยด้านในสุดเท่านั้น จางเห่อจับแขนของผิงอันไว้ พูดขอร้องว่า "พ่อคุณทูนหัว เรากลับกันดีกว่าไหม? "

ผิงอันอยากไปต่อ ดูเหมือนว่าจะไม่ยอมถ้าไม่ได้ไปดูทุกๆ ด้าน ฉุดมือของจางเห่อเดินไปข้างหน้า

จางเห่อปวดหัวเลย นั่นเป็นห้องผู้ป่วยของพ่อหนานกงเฮ่า ตระกูลเย่กับตระกูลกงเฮ่ามีบุญคุณความแค้นกันขนาดนั้น ถ้าหากว่าพวกเขายังคงใส่ใจในความโกรธแค้น แล้วคิดหาวิธีเอาชนะกับคุณชายน้อยล่ะ?

"คุณชายน้อย กลับกันเถอะ แม่คุณไม่เห็นคุณจะกระวนกระวายใจเอานะ"

ผิงอันได้ยินคำว่า"แม่"สองคำ ก็ลังเล จากนั้นก็มองไปที่สุดทางเดินด้วยความอาลัยอาวรณ์ แล้วก็ยื่นมือให้จางเห่ออุ้ม

จางเห่อมองอย่างดีใจ จุดอ่อนของเด็กคนนี้ก็คือคุณผู้หญิงเช่นกัน นิสัยเหมือนกับเย่ฉ่าวเฉินพ่อของเขาจริงๆ เลย

อุ้มผิงอันเดินกลับไป ระหว่างทางก็เจอกับคนคนนั้นที่เพิ่งเอ่ยถึง

หนางกงเฮ่ารู้จักจางเห่อ ทว่าไม่ได้สนใจเด็กที่หันหลังให้ตน เดินผ่านจางเห่อด้วยใบหน้าที่เย็นชา รู้สึกแปลกใจกับจางเห่อ หนานกงเฮ่าจึงหยุดเดิน

"เดี๋ยว"

แน่นอนว่าจางเห่อไม่หยุด กลับกันยังเดินเร็วขึ้น

หนานกงเฮ่าสงสัยขึ้นมาในใจ จะให้จางเห่อไปอย่างง่ายๆ ได้อย่างไร รีบก้าวเร็วๆ ไปขวางด้านหน้าจางเห่อ "คุณวิ่งหนีทำไม? ฉันไม่ได้มีเรื่องอะไรกับคุณ"

จางเห่อใช้มือหนึ่งปิดใบหน้าของผิงอัน ก้มหัวแล้วพูดว่า "คุณหนานกง"

ดวงตาของหนานกงห่าวจับจ้องไปที่ตัวของผิงอัน พูดอย่างเย็นชาว่า "คุณอุ้มลูกของใคร? "

จางเห่อเงยหน้าขึ้นมองเขา พูดอย่างไม่ถ่อมตัวจนเกินไป "คุณหนานกง นี่ไม่เกี่ยวกับคุณ"

"คุณจริงจังอะไร? " หนานกงเฮ่ายิ้มทันที ดวงตาแหลมคมทั้งคู่เหมือนจะทะลุเข้าไปในตัวของผิงอัน "ให้ฉันเดานะ นี่น่าจะเป็นลูกของเย่ฉ่าวเฉินใช่ไหม? "

"คุณหนานกง ฉันยังมีธุระ ไปก่อน" ไม่ควรจะอยู่ที่นี่นาน จางเห่อเดินอ้อมเขาเตรียมจะจากไป

ทว่าหนานกงเฮ่าก็คว้าแขนเล็กๆ ของผิงอันไว้

"คุณจะทำอะไร? " จางเห่อโมโห

แต่เวลานี้ หนานกงเฮ่าได้เห็นดวงตาคู่นั้นของผิงอันแล้วเป็นดวงตาที่ผู้คนไม่มีวันลืมไปชีวิตนี้ ทำไมตาของเขาแตกต่างกันล่ะ?

ทันใดนั้นหนานกงเฮ่าก็นึกถึงความพิเศษของเย่ฉ่าวเฉินได้ เด็กคนนี้คงไม่……

นี่มันไร้สาระเกินไปแล้ว

เจอคนที่มีความสามารถเกินขีดจำกัดคนเดียวก็เกินพอแล้ว คาดไม่ถึงว่าในชีวิตจะเจอถึงสองคน

ผิงอันมองชายหล่อตรงหน้า ก็แสยะปาก หัวเราะแหะๆๆ

หนานกงเฮ่ามองเขาอย่างตกตะลึง ช่างเหมือนกับผู้หญิงที่เขาเคยรักคนนั้น

เหมือนกับทุกๆ คนที่พบเห็น ผิงอันรูปร่างหน้าตาคล้ายกับเย่ฉ่าวเฉินมาก แต่ว่ารอยยิ้ม เขาเหมือนกับเวยเวยจริงๆ

ชั่วพริบตา ความเกลียดชังของหนานกงเฮ่าที่มีต่อเด็กคนนี้ได้หายไปอย่างสิ้นเชิง

"เขาชื่อออะไร? " หนานกงเฮ่าถามอย่างแปลกประหลาดใจ

จางเห่อเงียบไม่พูดจา

หนานกงเฮ่าชำเลืองมองเขา แล้วถามผิงอันว่า "เด็กน้อย คุณชื่ออะไรเหรอ? "

"พี่ชาย" ผิงอันตะโกนเรียกเขาด้วยเสียงอ่อนเยาว์ นี่เป็นคำศัพท์ใหม่ที่ได้จากการแวะไปคุยในห้องผู้ป่วยเมื่อกี้

หนานกงเฮ่าตกตะลึง "พี่ชาย? " หมายความว่ายังไง? นี่คือชื่อของเขาเหรอ?

ผิงอันยิ้มอย่างอ่อนหวานยิ่งกว่าเดิม "พี่ชาย พี่ชาย"

"คุณชื่อพี่ชายเหรอ? "

จางเห่อหัวเราะ"ก๊าก"ออกมา แล้วก็เก็บเสียงหัวเราะโดยเร็ว

หนานกงเฮ่ามีสติหลับมาทันที "พี่ชาย"ไม่ใช่ชื่อเขา แต่เรียกเขาว่า"พี่ชาย" ด้วยเหตุนี้จึงพูดอย่างจริงจังว่า "เรียกฉันว่าคุณอา เรียกพี่ชายจะดูเด็กไปนะ"

ความลังเลสงสัยปรากฏในดวงตาทั้งคู่ของผิงอัน

หนานกงเฮ่าคิดว่าเขาฟังไม่เข้าใจ ก็พูดอีกครั้งหนึ่ง "เรียกฉันว่าคุณอา"

เรียกคุณอา เด็กน้อย ฟังนะเรียกคุณอา……

ทันใดนั้นเสียงนี้ก็ดังขึ้นในความคิดของผิงอัน ตามด้วยเสียงของอีกคน ตั้งแต่เขาจำความได้ คนคนนี้สวมหน้ากากตลอด ป้อนข้าวเขา ซื้อของอร่อยๆ ให้เขาทุกอย่าง สอนเขาเล่นของเล่น ให้เขาเรียก"ตุ้ยนุ้ย"